Kamis, 01 Desember 2016

Warung Kopi (3-TAMAT)



Cerkom
Warung Kopi (3-TAMAT)
Bagian Ketiga
By  Om Amin


VII
“MARYAM … Bangun. Sudah siaang!” Sampe limo kali Bi Cek embangunke anaknyo Maryam. Dak jugo bangun. Bukan apo-apo. La siang. Anak gadis bangun siang, apo kato wong.
“Eeeeegh. Jam berapo sekarang Buk?” Maryam masih mejem. Mulutnyo bae yang ngomong. Masih lemak tiduk.
“Jam lapan,” simbat emaknyo sambil embenerke tali sarung bantal yang telepas samo ngambek  kapuk bantal yang beserakan di lantai.
“Baru jam lapan Buk. Masih pagi. Tiduk lagi yo Buk. Nganyang sekali-kali dak jadi apo kan?” Muter badannyo ke kanan. Ngumbutke badannyo dengan kain. Tiduk lagi.
“Nak jam berapo lagi kau bangun. Cepet sano …!” Digoyang-goyangkenyo pantat Maryam, supayo tebangun. Jugo pipinyp, dirabo-rabonyo. Tetep dak jugo bangun.
Enjingok Maryam telelep tiduk, Bi Cek jadi dak kolu nak embangun kenyo lagi. Nak dicubit tula baru tebangun. Cuman untuk apo. La sakit, laju gektu nangis pulo. Bukannyo begancang mandi, kito emaknyonila yang saro. Nak embujuk-bujuknyo supaya berenti nangis. Dak mudahla.
“Sudahla Buk. Biarkela. Gek jugo bangun dionyo,” kato Mang Cek. Ngajak bininyo ngantarke bahan gore ngan samo kopi  ke warung tempat dio biaso jualan. Maryam berewang Yunita. La biaso Mang Cek ning galke duwo anak gadisnyo.  La besak soalnyo. Lain kalu masih kecik. Ninggalke jugo dak lamo. Cuman denget. Dak ke pasar, yo ka warungla.
Arini Mang Cek ngajak bininyo. La sampe warung gektu, sudah melok ngerapike jualan,  Bi Cek langsung  balik pakek motor. Biarkela Mang Cek dewekan nunggu jualan. Dak apo-apo. Lanang jugo.
Waktu Bi Cek lum sampe rumah, Maryam masih tiduk. Yunita masak di dapur. Numis bawang, numbuk cabe samo ngiris-ngiris cungkediro. Dio nak ngawek sambel kesukaan bapak ibuknyo.
Abis nyambel, Yunita enggoreng iwak. Dak banyak dak iwaknyo. Betok duwo, delek sikok, sepet tigo. La sudah disiangi. Dienjuk uya dikit. Huuup …
Ceeeees …
Sikok-sikok iwak taditu masuk kuwali. Digoreng sampe mateng. Sambil nunggu gorengan, Yunita masuk ke beras ke magic jer yang la dienjuk banyu dikit. Dahtu ditutupnyo lagi tempat masak nasi pakek listrik taditu.
Tok … tok … tok …
“Yunita … Maryam!” Sampe tigo kali Bi Cek manggil, baru lawang dibukak. Yang embukak Maryam. Baru bae bangun dari tiduk. Rambut kusut, selimut samo iyo. Mato bae masih merem melek.
“Jam berapo Buk?”
“Le nak megrib,” kato Bi Cek. Le nak marah iyo, kesiyan iyo jugo. La payah melok-I laki ngerapike jualan, anak betino masak lagi lum.
“Sudah Buk,” uji Yunita, baru metu dari dapur. Idak bebaju,  cuman besewet bae.
“Ai cacam kamuk duwoni. Foto model apo?” Gerem niyan Bi Cek nyelik Maryam samo Yunita. Palaknyo langsung nyut nyut sakit. Matonyo bekunang-kunang.
“Ibuk caknyo la laper. Kuembekke nasi samo gulainyo yo Buk. Galak kan?” Yunita ngarep niyan emaknyo dakdo ngamuk. Dak lemakla didenger tetanggo sebelah menyebelah.
“Dakdo. Kagek bae …” Kato Bi Cek nyelonong pegi. Entah makmano, dionyo tepeleset. Idak nyampak idak. Cuman itula. Palaknyo tetumbuk  lawang.
“Aduuuuh …”
“Sudahla Buk tahanke bae,” kato Yunita ngusap-ngusap palak emaknyo yan ngejut abang. La sakit palak, keno kayu unglen pulo. Apo dak nambah pening.
Pendek ceritonyo, digendongla Bi Cekni oleh Yunita samo Maryam ke jeru kamar. Sampe teguling niyan, tetiduk ngorok, baru duwo beradikni metu lagi dari jeru kamar emaknyo.
Dahtu?
“Aku nak mandi duken, Kak yo.” Uji Maryam, becepet ngembek anduk, embukak lawang. Nyemburke banyu dari cedokan ke badannyo.
Yunita nyiapke idangan makan siang. La sudah gawe dio sehari-hari. Makan idak makan di rumah, siapke bae. Makan payu, dak makan yo dak apo-apo. Balik Bandar.
Sudah nyiapke makan siang di pucuk meja makan, Yunita becepet nemui emaknyp di kamar. Dio nak mastike bae. Apo masih tiduk, apola bangun.
Supayo dak keno marah, lambat-lambat dio embukak lawang kamar ibuknyo. Diintipnyo senyum. Ngapo maknyo tiduk sambil tesenyum. Entahla. Mimpi apo dio. Pokoknyo lain dari biasonyo.
Selamoni dak ulah emaknyo tesenyum manis. Kalu ketawo, iyo. Bi Cek dakdo mahal soal ketawo. Kalu nak marah, yo marah. Kalu lagi kepengen diem, yo diem. Jadi, mak uji uwongtu, dak pulo banyak tingkah.
Itu kalu soal emak. Na, yang embuat bingsalni, ngapo Maryam dak metu-metu dari jeru kamar mandi. Jangan-jangan tekunci dari dalem. Tapi rasonyo dak mungkinla. Lawangnyo bae dak ulah tekunci. Baik dari dalem, apolagi dari luar.
Kalu memang tekunci, pastila uwong yang ado dijerula yang nguncinyo. Jadi, baru biso dibukak kalu yang mandi embukaknyo.
“Yam …”
“Yam …”
“Maryam. Sudah belum mandinyo?”
“Sudah duhai kakak,” uji Maryam dari buri. La bepakaian bagus, pecak nak kondangan bae.
“Nak kemano awaktu la becindo-cindo cak itutu …”
“Nak bejalanla Kak. Kakak melok yo?!”
“Dak galak ah,” uji Yunita ngongkon adiknyotu enjingok emak di jeru kamar.
“Sekalian minta ijin yo Kak?”
“Ijin apo?”
“Kito beduwo bejalan …”
Bi Cek sudah dak tiduk lagi. Dio la tebangun. Waktu duwo ikok anaknyoni masuk nemui dio, senyum-senyum bae. Dak lagi marah-marah cak taditu.
“Ibuk makan yo?” Maryam baru bae nak metu dari kamar.
“Dak usahla Yam,” kato Bi Cek.
“Kagek ibuk sakit, kalu dak makan-makan,” uji Yunita sambil mijit-mijit sikil emaknyo. Bi Cek kelemakan. Pengennyo dio nak tiduk lagi.
“Buk!”
“Ngapo?”
“Boleh dak kamek beduwio jalan denget bae?” Maryam ngarep niyan dapet ijin dari emaknyo. Soalnyo, dio la lamo niyan dak bejalan. Apolagi samo kakaknyo, Yunita.
Rasonyo, kalu dienjuk ijin bejalan, alangke senengnyo. Pacak jajan bakso, model samo tekwan.  Kalu lebih duit pacak ngirup cuko samo makan empek-empek.
“Lajula. Tapi jangan lamo igo yo. La dapet yang nak dibeli, belila cepet. Dahtu balik.” Pesen Bi Cek. Dak pacak nyegahnyo lagi . Budak jaman mak inini, kalu la besak, idak mintak duit, bejalan baetula gawenyo.
“Bejajan denget boleh dak Buk?” Tanyo Maryam endeketke idungnyo ke pipi emaknyo.
“Boleh bae, tapi jangan nemen igo,” kato Bi Cek. Kalu nemen gino, duit abis, penyakit datang.
“Beresla Buk,” uji Maryam. Sebelum pegi, nunggu kakanyo besalin, dio cium pipi  Bi Cek bekali-kali. Lem but niyan pipinyo. Walau dak mudo lagi niyan, kejingokan rainyo Bi Cek masih kenceng. Cindo waktu ma sih mudonyo.
Nyeeeet …
“Payu kito ..” Ajak Yunita. Besepan levis, baju kaos abu-abu. Pecak abege niyan.
Bi Cek bepesen jangan lupo oleh-olehnyo. Apo baela yang pacak dipajuh. Idak mahal igo. Murah jadila. Yang penting bekesan kalu dipajuh dewekan.
Kemano budak duwoni?
Ke mol, katonyo. Apo ado mol? Sebenernyo bukan mol. Mecem pasar besakla. Tapi ado galo-galo. Sega lo jualan ado. Mulak-I dari cabe sampe kulkas segalo merek. Tempat parkirnyo luas. Setiap hari ado bae yang mampir.  Idak embeli, cuci mata samo selfie-selfian jadila.
Budak duwoni ke mol, tarokkela, pakek motor. Dak pulo rame niyan di jalan. Soalnyo lum sampe jam duwo belas. Cuman itula. Panas niyan. Kalu bangso yang galak minum, pasti nak minumtula.
Bener dak kiro-kiro Lur?
Nyeeet ..
“Buk …” Maryam, sudah mandi samo bedandan rapi, masuk ke kamar emaknyo.
“Dak jadi apo kamuktu pegi?” Tanyo Bi Cek.
“Pegi kemano Buk? Aku bae baru sudah mandi. Baru sudah besalin.” Maryam ngambokke pakaian anyarnyo. Baju mirip koko, kalu lanang, motifnyo bungo. Cindo memang. Tapi Bi Cek bimbang.
“Kakak kau mano, Yam?”
“Dak tejingok aku Buk. Taditu aku ke kamar mandi. Diantarnyo. Sudahtu aku dak tau lagi kemano dionyo?”
Balik pening lagi palaknyo Bi Cek.

VIII
“LARI Mang Ceeeek …!” Pekik Mang Kasim. Sempet tejungkel, untung bae dak sampe masuk jeru got. Mang Cek, sambil merangkak terus bejalan. Nak belari dio dak pacak karno sikilnyo teraso sakit, entah keno apo. Paku apo batu.
“Gancangla dikit Mang.” Jerit Mang Fir. Takut gektu tekejer antu, Mang Fir tepakso turun tangan. Soal nyo, kalu dak ditulung, dibiarke bejalan dewek, alamat bakal saro.
Ngapo cak itu?
Selain ketauan antu, karno denget lagi malam, biso tesesat nak balik ke rumah. Bayangke baela. Rumah la banyak kosong. Kanan kiri hutan galo-galo. Maksudnyotu, tanah kosong besemak. Tinggi pulo. Lebih dari semester.
Apo pasal?
Sebenarnyo lanang tigo ikokni penasaran bae dengan antu. Ngeraso la pernah dikolahke antu, nak emba les ngolahke antu dak pacak, nekatla nyari antu. Dipilihla tempat yang serem-serem.
Dimanotu?
Di ujung kampung. Kampungni la paling ujung dari seluruh kampung. Nah, dipilihla yang paling ujung lagi. Selain serem, tempat ini jarang dilewati uwong. Ado bangunan pecak rumah. Setingkat tapi besak. Dahtu pekarangannyo luas. Depan belakang samo bae luasnyo.
Karno inisiatif samo-samo, berembukla wong tigoni. Pegi sudah ashar. Yang dibawak dak katik. Cuman kentongan, martil samo paku. Dahtu, dak lupo embawak pulo uya.
Kentongantu kalu kepepet. Misalnyo bae, antu ngejer kito. Ampir dapet kito. Kalu sempat ditabuh ken tongantu . Maksudnyo, uwong lain pacak tau. Metu galo-galo dari rumah. Dak tetangkep, antunya lari tekincit-kincit. Kito selamet, apo dak hebat.
Martil samo paku?
Kato uwong, kalu ado antu, apolagi kuntilanak, langsung tingkep. Cekel tangannyo. Paku sampe tembus tangannyo. Biarkela dio enjerit. Ecak-ecak dak tau bae.
Dahtu?
Ini masih kato uwong. Antutu dak pacak begerak. Dio dak pacak lagi belari. Nah, pacak jadi tontonan. Di liyat uwong banyak. Inila pecak antu. Bemulut pecak manusio, cuman dingin bae badannyo. Dak katik darah.
Dakkenado …
Ini kato uwong jugo. Kalu dio betino, masih mudo, pacak kito jadike bini. Itutu kalu bidadari. Antu apo dak biso? Biso bae kalu. Dicubo dukenla. Kalu bae nyantol sikok. Tepilih yang cindo, belagak. Kan lemak kito.
Uya ditaburke apo?
Benerlatu. Uya kito taburke. Dimano bae. Mano yang menurut kito ado antunyo, kito taburkela uya. Khasiatnyo, antutu lari. Dak galak lagi marak ke tempat yang kito taburi uya taditu.
Jadi aman. Antu dak katik lagi. Kito pacak tiduk nyenyak , kalu misalnyo, dio ado di jeru kamar. Mak itu jugo kalu di teras umpamanyo. Kapan kito duduk ado yang teraso nyuil ke kito, manggil-manggil kito. Pokoknyo yang galak engganggu kito. Ngusirnyo, taburke bae uya, belari tula dionyo.
Bener dak?
Dak tau jugo …
Buktinyo mamang kito betigoni. Temenges-menges ngejer antu. Lum sempet bukak lawang, la keno bentak antu. Ampir tejengkang. Bukan digebuk, tapi tekejut. Uwongnyo dak katik, suaronyo bae yang ado.
Waktu masih tegak di teras, antu berulah lagi. Ado pecak uwong lewat samping kiri kanan. Ado uwong embabit. Dak pulo tau niyan, apo batu apo bukan. Gelep soalnyo.
Mang Cek cs kitoni lum galak jugo pegi. Antu taditu buat ulah lagi. Makmano niyan ulahnyotu? Dio be siul-siul.  Manggil-manggil betigoni. Ngeraso dipanggil-panggil, pastila betanyo, siapo yang manggil. Wajar bae. Kito kalu dipanggil-panggil pasti noleh, dahtu nyimbat. Ado apo.
Lucunyo, mamang kito betigoni sempat nak bebalah. Untung bae dak jadi. Ngapo? Mulonyo Mang Cek yang dipanggil. Karno suaro yang manggiltu dak pulo kencang niyan, pastila uwong deket situla. Kebetu lan yang dekat Mang Cek, iola Mang Fir.
Idakla, kato Mang Fir. Buat apo dio manggil-manggil Mang Cek. Kalu ado apo-apo kan langsung ngomong bae. Abis pekaro. Dak usah payah-payah enjerit. Mang Cek pecayo omongan Mang Fir. Makonyo dio idak marah. Malah mintak maaf karno la embuat  konconyoni tesinggung.
Lain lagi Mang Kasim. Dio kan tegak paling buncit, mak kato uwongtu. Waktu dio nak nyelik ke depan, ado yang nyuilkenyo. Pertamo, lehernyo. Keduwo, palaknyo. Ketigo, punggungnyo.
Lucunyo, Mang Cek samo Mang Fir sempat nak ketawo nyelik Mang Kasim ngoceh dewek sambil  joget-joget. Mulutnyo begerak, pantatnyo begoyang. Dak lamotu pinggulnyo. Akhirnyo joget abis.
Lum galak berenti begoyang, sebelum Mang Cek samo Mang Fir negurnyo. Ngingetkenyo. Selain la tuwo, dak pantas joget di tempat gelep. Bagusnyo jogettu di pucuk panggung.
Awalnyo nak bemarahan. Setelah samo-samo ngenjukke alasan, ketawo ngekek tigo-tigonyo. Sampe sakit perut, tapi dak sampe temising.
Ado-ado bae …
Diem denget. Waktu diem nila antu ketawo ngakak. Bukan sikok antu. Tapi banyak. Pacak puluhan.  Mu lonyo sikok, dahtu duwo. Dahtu dak tau lagi berapo. Pecak uwong nyanyi samo-samo. Paduan suaro.
Dari sinila, mamang-mamang kitoni lari tekincit-kincit. Apo yang dibawak taditu ilang galo-galo entah nyampak dimano. Gelep soalnyo. Waktu lari, antu taditu tetep ketawo ngekek. Pastila takut. Dak kejingokan soalnyo.
“Aduh …!” Kato Mang Cek kito. La temenges, sikil sakit pulo. Di sebelahnyo ado Mang Kasim samo Mang Fir.
Samo telemes. Waktu tekantuk ado betino lewat enjingok mamang betigoni . Dideketinyola.
“Oi mamang ganteng. Ngapo cak telesu  niyantu.  Bangunla Mang …” Kato si betino, senyum sambil masati sikok-sikok rai lanang tigoni.
“La .. laaa riiii …”Jerit Mang Fir. Lari sekalini bekaki ayam. Sandal ilang keperi nak gancangnyo belari.
Lari kemano?
Deket masjid.
Aman dikitla. Cuman erannyo, masjid ado, mano uwong yang nak sembahyangnyo. Kalu lum megrib biasonyo ado yang la datang. Paling idak uwong tuwola. Yang nak parak nyium tanah. Atau paling idak, pengurusnyola.La besiyap nak ngebang, ngajak wong sembahyang.
“Payu Mang kito lanjut bae,” uji Mang Fir. Sembahyang bae di rumah. Mandi duken, bersihke badan, baru ngadep Tuhan.
“Darimano bapak-bapak?” Tegur lanang tuwo bekopiah haji, besewet biru tapi dak beselop.
“Daaa … daa ri sano ..” Lum sempat ngabiske omongannyo, mamang betigoni la tekincit-kincit. Kalu taditu selop yang ilang, sekalini dompet lupo dilepakke dimano.
“Ado-ado bae uwong sekarangni. Makin tuwo makin lupo samo yang nyiptakenyo,” kato lanang pengurus masjidni enggiling-gilingke palaknyo.
Dio memang dak beselop. Ngapo? Lupo ngelepakkenyo. Maklum la tuwo. Lagi pulo, dio ladatang ke mesjid sejak ashar taditu. Kebetulan metu dari mesjid nak embeli obat nyamuk. Supayo uwong yang sembahyangtu dak digigit nyamuk.  
Balik kito ke mamang betigoni.
Pas megrib sampe di warung kopi Mang Cek. Tapi anehnyo pecak ado  uwong lanang taditu yang duduk tecuguk.
“Ngeliyat dak awak Fir?” Tanyo Mang Kasim eran.
“Ngeliyat.”
“Kau Sim?”
Ngeliyat jugo. Tapi apo matokuni yang salah. La deket dak katik lagi.”
“Kemano diolaye?” Mang Cek teeran-eran. Tapi dak tepikir nak lari lagi. La telesu abis.
“Duduk dukenla Mang Cek,” uji Mang Fir. Dio mijit-mijit dengkul samo pahanyo. Kalu bae pegelni ilang, pacak balik gancang.
Mang Kasim?
Samo bae jugola. Cuman dio dak sampe lamo mijit-mijit sikilnyo. Langsung engguling, ngistirahatke badan. Tiduk idak, cuman mejem bae. Lemak rasonyo. Ibaratnyotu ngeheningke cipta. Idak ngomong, pikiran dak lari kemano-mano.
La, Mang Cek kito makmano?
Embersihke warungnyo. Kursi dio rapike. Gerobok  jualan dio usap-usap kaconyo pakek lap yang disimpan  bawah laci.
Dak katik apo-apo.

IX
“AI lamo niyan Mang Cek. Makmano ini, apo kito laju bae …” Kato Mang Kasim. La mulak-I kesel. Megrib lewat, anaknyo Mardi lum jugo enjemputnyo.
Apo halnyo?
“Telepon lagila. Mano tau ado,” simbat Mang Fir. Dio duluan. Karno Jamilah la enjemput dio. Barusan bae.
Jadi tinggalla beduwo bae.
Mang Cek la pacak ketawo waktu Maryam, anaknyo yang nomor duwo la datang enjemput. Sebenarnyo dio dak tega ninggalke konconyoni dewekan. Ngutak-ngatik hape. La nemen nelepon, tapi dak katik yang ngangkat-ngangkatnyo.
“Aku endulu yo Mang.”
“Yo. Ati-ati.”
Sekarang Mang Kasim tinggal dewekan. Nak marah ado, gerem mak itu jugo. Nak nyepak tula gawenyo. Ado batu disepak. Ado botol minuman, jugo disepak-sepakkenyo. Gawenyo mondar-mandir bae.
“Kemanola cecunguk sikokni.  Apola mati, apo masih idup.” Uji Mang Kasim ngomong dewekan.
Setau dio, Mardi anaknyotu idak betingkah mak ini. Kapan dikongkon apo bae laju. Dak besak dak kecik serbo laju. Jauh deket dak jadi soal. BUdaknyo bagus. Perangainyo dak pacak ngomongkenyo. Cindo niyan.
Dak mudah marah. Banyak konco, idak medit. Kapan begaul dak milih-milih. Kayo laju, saro jadi. Idak lanang idak betino. Idak besak idak pulo kecik. Laju galo-galo.
Dak banyak kendak. Idak dienjuk duit jajan dak apo-apo. Dienjuk banyak, lebihnyo dio tabungke. Yang penting sekolah. Balik sekolah, belajar denget. Dahtu tiduk siang.
Sore, kalu ado yang nak digaweke, digawekenyo. Kalu idak dio embukak buku. Belajar. Namonyo budak sekolah. Mesti belajar. Supayo idakdo lolo niyan. Tuwo gektu pacak kayo.
Piiiiin …
Bunyi klakson motor.
“Payu amun nak kuantar balik,” uji Mang Cek dari pucuk motor.
Dio malas nak turun karno la malam. Dak katik penjingokan. Cuman lampu bae. Kedip-kedip pulo. Antaro mati samo idup. Terangnyo jadila. Cuman, yo itula, idak seterang kalu siang hari.
“Untungla ado awak Mang Cek. Kalu daktu dak biso balik akuni,” kato Mang Kasim, begancang naik sepeda bemesin.
“Awak takut apo jalan sikil, Mang.” Pancing Mang Cek. Ngidupke motor, bejalan ngelewati parit besak kecik.
“Bukannyo takut Mang. La tanggung niyan. Akutu ngarep Mardi anakkutu enjemput cak ituna.”
“Tapi lum jugo enjemput kan?”
“Iyo. Dak tau ngapo. Telepon aku dak diangkat-angkatnyo.”
“Mungkin bae ado gawe dionyo. Jadi dak sempet ngidupke hapenyo. Ketidukan barangkali. Biso bae  …….” Kato Mang Cek emberentike motornyo parak kuburan.
“Ngapo berenti sini Mang Cek?” Eran Mang Kasim. Setau dio, kapan bemotor, Mang Cek dak banyak ulah. Nak kencing bae ditahankenyo sampe rumah.
“Sebentar bae …” Kato Mang Cek becepet embukak resleting celanonyo. Ngilang parak lawang kuburan.
Mang Kasim nunggu pucuk motor. Dio ngeri. Yo namonyo bae kuburan. Sepi la jelas. Serem dimano-mano. Banyak nyamuk pulo.
“Ngencing apo mising dioni. Madak-I lamo niyan.” Uji Mang Kasim jeru ati.
Waktu dio ngidupke hape, Mang Cek tibo-tibo nyuilnyo. Kapan dibawuk, eeeem alangke wanginyo.
“Dak lamo kan?”
“Idakla Mang,” kato Mang Kasim ngecikke balak. Ngematike hapenyo biar lemak kalu bejalan.
Sepanjang jalan, Mang Cek idak nyenyes cak waktu taditu. Tibo-tibo kalem. Cuman, waktu embawuk bajunyo, wangi niyan. Dak pacak ngatokenyo, alangke wanginyo.
“Terus apo kanan Mang?” Tanyo Mang Cek. Yang ditanyo eran. Madak-I setiap hari leeway sini bemotor dak apal jalan.
“Sim. Terus apo kanan?”
“Terus baela Mang …” Mang Kasim dak pulo tepikir kalu ke kanan kemano, kalu lurus kemano.
“Gelep niyan ye Mang. Serem.” Uji Mang Kasim. Keperi gelepnyo dak berani  dio nyelik kanan kiri.
Jadi?
Yo cuman mejemke mato baela. Maksudnyo, pas mato dibukak, la sampe. Cuman, Mang Cek kitoni tibo-tibo nyenyes lagi. Segalo nak ditanyo.
“Ngebut dikitla Mang.” Kongkon Mang Kasim. Dak lemak dio ngongkon. Melok uwong namonyo.
Daripado gelep terus?
“Justru gelep tula Mang yang lemak.”
“Ngapo mak itu” Mang Kasim tambah eran enjingok caro Mang Cek nanyo. Dak ulah nolehko rainyo.
“Biso ngeraboooo …”
Ha ha ha ha …
“Ai Mang Cek ni. Ado-ado bae.” Mang Kasim sebenarnyo nak ketawo jugola. Tapi, karno becampur takut, diem bae
Uuuuk ukk … Uuuuuk .. ukk uuk ..
Uuuuuk uk uk … Uuuuuk .. uuuk …
Lolongan anjing tedenger. Terumpak Man Cek emberentike motornyo.
Nak ngapo dio?
“Tunggu denget yo Sim.” Becepet Mang Cek bejalan ke kiri. Entah kemano.
Mulut Mang Kasim raso tekunci. Nak ngomong bae .. cek .. cek .. dak kewawo. Dio dak tau jugo. Gemeter idak. Apo-apo idak.
Cuman, la semenit dak metu-metu, bulu kuduk Mang Kasim mulak-I betegakan galo. Merinding. Anjing ngelolong makin banyak bae.    Ngerila pokoknyo.
Ari baru jam lapan, pecakla tengah malam. Cubola awak bayangke. Pecak bukan di kampung dewek. Mungkin serbo gelep. Dak katik penjingokan jadinyo.
Mang Kasim kepengen nak ngencing. Kencingla dio. Pas ngencingtula ado yang nyuilkenyo dari buri.
“Sudah lum?”
“Lumla Mang. Baru bae ngencing.” Uji Mang Kasim kitoni. Ngencing sambil ngeden.
“Jangan lamo igo.” Kato Mang Cek, pecak ilang timbul suaronyo.
“Iyooo …”
Kencing sudah, Mang Cek noleh. Kapan dijingoknyo dak ado siapo-siapo. Motor dak katik, Mang Cek entah dimano. Padohal taditu ado suaronyo. Dak mungkinla bukan. Akutu ciren niyan.
Kemanola dio?
Bingungla Mang Kasim kitoni. Motor dak katik, Mang Cek dak katik. Untung bae dio teringet samo hapenyo. Diteleponnyo  Mardi.
“Alhamdulillah,” ucapnyo besyukur. Anaknyo Mardi la ngangkat teleponnyo. Retinyotu dak lamo lagi ado yang datang enjemput dio.
Bejalanla dio dikit. Selangkah, duwo langkah. Nyubo bae. Kejingokan ado uwong. Dio terus bae melang kah. La parak, ditegurnyola uwong itu. Ado yang kenal, ado yang idak. Cuman nak negurnyo dak pacak. Mulutni pecak tekunci mak itu. Anehnyo, waktu la pacak ngomong, uwong taditu la dak katik lagi.
Deeep …
Deeep …
Tok … tok …
Kapan sikil  ngelangkah, sikil di buri ngelangkah jugo. Mak itula seterusnyo. Kalu misalnyo Mang Kasim becepet jalannyo, yang diburi taditu becepet jugo jalannyo.  Berenti dio bejalan, berenti jugo yang di burinyo taditu bejalan.
“Jangan-jangan …”
Mang Kasim la pacak nebak sekarang. Dak katik lain yang diburinyo sekarangni adalah antu. La idak kejingokan. Bauk wangi ado dimano-mano. Mecem bauknyo kembang yang galak dipandike betino
bunting besak.
Di jeru atinyo dio nekat. Belari bae secepet-cepetnyo. Sementaroni, supayo dak ketauan gino takuttu, bejalan bae duken. La parak pengkolan, Mang Kasim baru belari niyan. Idak enjingok lagi. Apo yang di depan, terus bae belari. Dahtu …
Byuuur …
Duuum …
Pecak suaro dogan nyampak jeru banyu.
Basah galo-galo. Dio masuk jeru kolam. Karno isinyo iwak galo, ributla iwak-iwakni. Metula yang punyo kolam taditu. Nyenteri sano-sini. Tesenter Mang Kasim.
Ha ha ha ha …
Hi hi hi hi …
He he he he …
“Mang Kasim ruponyo,” kato Ardi, yang punyo kolam, ketawo ngakak samo bininyo.
Untung bae kenal. Kalu daktu, karno dikiro nak maling, pacak abis galo rai keno gocoh.
“Kalu kepengen ngomong bae Mang,” uji Ardi. Narik tangan Mang Kasim. Agak lamo jugola. Soalnyo, badan Mang Kasimni berat niyan, karno pakaiannyo basah galo-galo. Dahtu dinding kolam bukannyo coran semen, tapi tanah biaso. 
Jadi nak ati-ati. Kalu kuat gino kito mijaknyo, biso terbis tanahnyo. Tanah masuk jeru kolam. Butekla banyunyo. Kalu terus-terusan terbis, lamo-lamo cetek jugo kolamnyo.
Iwaknyo?
Pacak melok butek jugo …

X
MAMANG kito betigoni dak jero-jero nak nangkep antu. Walau dak ado hasil, malah lari tekincit-kincit dikejar antu, masih jugo nekat. Kali kemarintu nguber antu di rumah kosong, sekarangni di warung kopi Mang Cek.
Ado-ado bae …
Ceritonyotu bemulo dari penesan Mang Fir. Waktu balik dari kondangan, dio setengah nguyoki Mang Cek. ‘ Mano betino kitotu’. Mang Cek bepikir denget waktu nak ngomong. Waktu yang di warung kopi tu kan, roger?
Hua ha ha ha
Mang Fir ketawo ngakak. Pas niyan. Dak salah lagi. Mang Cek memang hebat. Ingetan masih kuat. Ja nganke yang besak, yang kecik bae dio inget. Padohal kejadin betino yang mampir ke warung kopi Mang Cektu la lamo jugo kejadiannyo. Dahtu, entah ngapo, Mang Cek dak pernah becerito lagi soal betinotu.
Naaa .. Dak lamotu datangla Mang Kasim. Melok jugo ketawo waktu Mang Fir enceritoke soal betino yang mampir ke warung kopi Mang Cek.
Pas niyan, kato Mang Kasim. Kebeneran dak kalo dapet ningkep antu, Mang Kasim ngusulke, makmano kalu sekali-kali kito begadang di warung kopi.
Ngapo-i?
Mancing antu.
Dio datang kito tingkep. Galak dak kiro-kiro?
Kalu aku setuju bae, kato Mang Fir. Tapi yang punyo warung kan bukan aku, tapi Mang Cek.
Mang Cek diem bae.
Makmano kiro-kiro Mang Cek? Tanyo Mang Kasim. Pecaknyo mamang kito sikokni serius niyan. Ado apo?
Idak ngapo-ngapo Mang. Akutu penasaran bae. Dikolahke ant uterus. Sekali-kali kito pulo yang ngolahke antu. Bener dak Mang Fir?
Benerlatu. Dak salah lagi. Uji Mang Fir sambil ngepas ngepus ngisep rokok pucuk dak betembaku.
Akutu sebenarnyo galak bae. Tapi .. Mang Cek ragu. Kagektu, la capek begadang, antunyo dak jugo datang.
Besoknyo aku jualan ngantuk, kato Mang Cek ngenjuk alasan. Ngongkon Mang Kasim duduk, karno dari tadi tegak terus, ngoceh jugo terus.
Ha ha ha ha 
Oi Mang Cek. Kito pilihla hari Sabtu. Ye dak Mang Fir?
Iyolatu. Mantaaap.
Mak mano Mang Cek?
Payula kalu mak itu ..
Naaa .. mak itu. Supayo berkat kito tos duken.
Plak .. pak .. plak . pak ..
Saling nepek jari tangan ..
Besoknyo malam minggu
Abis Isya ngeloyorla wong tigoni ke pos ronda. Kato yang jago ronda, makmano kalu begadang bae samo-samo. Jadi pacak samo-samo pulo ningkep antu.
Apo kato Mang Fir?
Bukannyo dak galak. Terimo kasihla. Cuman antunyotu kito harepke mampir di warung kopi. Bukan di pos ronda.
Sempat lamo jugo bedebat. Tapi namonyo idak ngotot-ngototan, jadi embek jalan tengahnyo. Embek yang baiknyo bae. Dipersilahke Mang Cek cs begadang di warung kopi. Sekalianla enjago kampungni biar aman. Kalu ado apo-apo. Lanjakke baela ..
Sayang niyan ..
Ngapo mak itu?
Lum teduduk tigo menit, langsung nguap mulutni. Entah makmano, tigo mamangni tetiduk galo. Ngorok niyan pulo tiduknyo.
Dak lamotu lewatla betino cindo. Rambutnyo panjang. Rainyo manis, bibirnyo, woooow, merekah makkayo buah delimo.
Ngapo mamang kitotu? Katonyo sambil melintir-lintirke rambutnyo yang panjang item sebatas bahu.
Dio masih tegak. Enjingok kiri kanan dak ado uwong. Cuman teselik bae kodok lewat masuk jeru got. Abistu dak katik lagi.
Langit terang. Bulan tesenyum senang. Alangke cindonyo malamni. Panas idak, dingin jugo idak. Angin ado. Cuman embusannyo dak pulo kenceng. Tapi pacak kito rasoke.
Kuparak-I bae ah ...
Endeketla betino taditu. Dipasatinyo sikok-sikok. Ganteng jugola. Hidung dak pesek gino. Pendek niyan idak. Kulit sawo mateng. Apolagi yang kurang.
La tuwo bae. Bangso mudo kulanjakke .. Nak laki uwong laki uwongla. Begocoh jadi, bisik si betinoni.
Dio pegang tangan Mang Cek.
Dahtu ...
Samo betino tadi di pasar malam ..
Galak dak kau kubelike kacang rebus Dik? Mang Cek cak kemaluan. Namonyo jugo embawak duit ngepas. Nak beli lain dak pacakla. Jadila kacang rebus. Yang penting samo galak.
Duwo ikokla Bang, kato si betino yang baru duwo bulan Mang Cek kenal.
Hanjak bukan main waktu Mang Cek dipanggil abang. Rasonyo cakmano laye .. Dak pacakla diraso-rasoke. Yang jelas, bejalan bae pecak idakdo be sikil.
Makanla uwong duwoni parak layar tancep. Walaupun filem lagi diputar, main. Yo mainla. Wong ketawo melok ketawo pulo. Wong marah melok pulo marah. Seru caknyotu. Duduk sedeketan raso jauh. Karno khusyuk niyan nonton filem.
Nak nonton dak Dik?
Endak ah ...
Ngapo dak galak?
Dasar bae. Akutu galak samo abang bae. Bukan samo layar tancepnyotu.
Ngapo mak itu Dik?
Kalu abang kan pacak embelike kacang. Kalu filem itu, apo biso?
Yo dak bisola. Dio kan bukan manusio pecak abang.
Kalu la tau cak itu, ngapo abang betanyo lagi?
Mang Cek tediem. Keno sekak dio kalini. Diem sepanjangan.
Bang! Betinoni tau Mang Cek dak kelemakan. Mangkonyo dio ibur supayo gancang ilang.
Biso?
Bisola. Apo yang dak biso di dunioni.
Caronyo?
Bang Cek. Cinto dak abang samo aku? Mang Cek malu-malu kucing.
Kalu aku cinto niyan samo abangtu. Cinto setengah mati ...
Niyan apo Dik?
Si betino senyum sambil ngangguk. Ngiyoke.
Ahaaa ...
Mang Cek kegirangan. Dio sampe nari-nari. Baru sadar kalu itu mimpi, waktu dio jingok dak katik uwong. Sedangke duwo konconyoni lagi ngorok. Tiduk lagila Mang Cek kitoni akhirnyo.
Giliran sikoknyo, kato si betino tinggi kurus semampai endeketi Mang Fir.
Mang Fir dibiarke duken. Miring ke kanan, balik ke kiri. Pas lagi ngelentang, si betinoni tebelalak.
Alangke belagaknyo lanang sikokni. Perasaan taditu biaso-biaso bae. Sir jugo aku, uji si betinoni sambil ketawo dewekan. Ketawonyo serem niyan. Ngelengking abis. Sayang niyan, dak katik sikok pun u wong yang sempat endengernyo.
Lajukela bae. Gek pagi, le dak pacak lagi ngajaknyo main ..
Dicekelnyo denget tangan Mang Fir. Senyum dikit. Dahtu la duduk parak sungi. Lagi mancing iwak seluwang.
Pagi Om …”
Mang Cek noleh. Dak nyangko dio arini dipanggil Om oleh betino cantik. La cantik, panjang pulo rambutnyo.
Mancing ya Om?
Mang Fir cuman ngangguk bae.
Mancing iwak apo Om?
Iwak seluwang Dik, kato Mang Fir. Ngongkon betinotu duduk pucuk batu petak. Biarla dio besilo di tanah sambil najurke pancing.
Ngapo nak seluwang niyan Om. Dak betook apo patin misalnyo?
Mang Fir ketawo bae.
Cepet endapetkenyo Dik, uji Mang Fir terus terang.
Kalu betok samo patin apo saro mancingnyo Om?
Idak jugo. Tapi mesti nak sabar. Kalu nak cepet langsung ditingkep bae di sungini.
Si betino senyum bae.
Kalu nak lebih gampang lagi ado Om.
Ah masak?
Niyan Om. Aku dak bohong, kato si betino masati niyan caro Mang Fir mincing. Meguk pucuk tanah. Mato tetuju ke depan, nyingok kalu tali pancing begoyang-goyang.
Makmanotu Dik?
Datang bae ke pasar …”
Ha ha ha ha ..
Mecem-mecem bae adik kitoni. Ngongkon ke pasar segalo. Iyola kalu beduit. Bulan mudo. Tetibo bulan tuwo, buntu mak uji wongtu, cabe sikok bae dak tebeli …”
Ha ha ha ha
Ado-ado bae Om ini. Mangkonyo Om begawela yang rajin supayo banyak dapet duit. Kito celengke dikit-dikit. Lamo-lamo kan jadi bukit. Beduitla kito. Janganke dulur, betino bae langsung nempek ...
Hi hi hi hi
Nempek makmanotu Dik?
Galak niyan samo Om …”
Oooo .. cak itu.
Keduwonyo diem denget.
Adik galak jugo dak samo Oo Om?
Galakla, asal bae Om kayo.
Kalu idak kayo?
Sorry bae Om. Aku pegi.
Pegi niyan betinotu.
Dik .. dik .. dik .. tunggu!Bekali-kali Mang Fir ngulangi omongan barusantu. Enjingok sepi samo gelep, tiduk lagila dio.

XI
ENJINGOK Mang Kasim tiduk alangke lemaknyo. La tedede, mulut ngangap, mato tepejem. Sejak tiduk taditu dak ulah bebalik-balik. Ke kiri, apo ke kanan. Mak itu-mak itula. Tedede nyenyak. Dak inget apo-apo lagi.
Sedang lupo galo-galo mak itula, betino yang dak pulo tau datang dari mano, tibo-tibo endeket sambil senyum. Jelasla dak katik reaksi dari Mang Kasim. Namonyo jugo uwong tiduk.
Halo Om .. Om genit deh, goda si betino dari buri. Mang Kasim duduk besilo. Dio baru balik dari begawe. Istirahat duken, ngilangke pegel sikil yang entah ngapo agak bedenyut sakit.
Mang Kasim noleh. Memang ado si betinotu. Cuman dio dak pulo curiga. Biasonyo kalu ado betino yang dio dak kenal, pasti nanyo duken. Apo maksud dio datang, negur.
Bukan apo-apo. Ngehindari fitnah bae. Jaman mak ini ari, kalu dak siap pacak kelebu.
Kelebu makmanotu Mang?
Banyak fitnah. Ado-ado bae yang ngomong selingkuhanla, main betinola. Mecem-mecemla. Pekak kupingni endengarnyo. Ati panas, wong rumah ngamuk. Kan pacak bebalah. Padohal lum tentu kito bebuat dak baik.
Om capek yo? Tanyo si betino. Dak dikongkon duduk, terumpak duduk di sebelah kanan Mang Kasim.
Iyo. Dari mano adik tau? Mang Kasim dak pulo tesinggung, apolagi takut. Dio malah seneng karno ado rewang ngomong. Betino cindo pulo. Kapan senyum, alamak .. pecak gulo palu keperi manis kito nyeliknyo.
Kebetulan niyan dak ado anak bininyo di rumah.
Kemano dio?
Lagi enjingok uwong tuwonyo yang lagi dak lemak badan. Dak lamo igola. Biasonyo, lum megrib la sampe rumah lagi.
Yang mano Om sakitnyo? Si betino la duduk di lantai. Dijingoknyo sikil Mang Kasim.
Aduuuh .. Antaro enjerit dengan idak, Mang Kasim masih sempat ketawo. Waktu ditanyo si betinotu, sakit dak, dio enjawab idak pulola.
Ngapo pacak enjerit taditu Om?
Tekejut bae ..
Hi hi hi hi ..
Ado-ado bae Om ini. Ditanyo ngapo enjerit, dijawab tekejut. Padohal Om sakit kan?
Idak Dik. Pecayola samo Om. Mang Kasim jago gengsi. Jadi betino yang ado deket dio sekarangni tau kalu dio memang lanang niyan. Idak cengeng, idak pernah ngeraso sakit.
Enjingok Mang Kasim kuat, dak ado raso sakit waktu dipijit. Mulak-ilah si betinoni mijit yang idak-idak. Maksudnyo, kalu dakdo di tempat yang geli, daktu di selo sikil yang sakit. Parak tulang  misalnyo.
Auuuw ...!
Sekalini Mang Kasim dak ketananan lagi. Sebab yang dipijit pangkal pahonyo. Siapo bae pasti enjerit. La sakit, geli campur ngilu pulo.
Katonyo taditu idak sakit. Ai Omni bohong pulo samo aku, kato si betino. Berubah genit. Suwaronyo didesah-desahke supayo Mang Kasim idak marah.
Bener niyan Mang Kasim dak marah. Dio ngeraso malu ati dewek. Sebab, yang ngomong dak sakit taditu kan dio. Si betinoni dak salah dak. Mangkonyo Mang Kasim mintak  teruske bae ngurut sikilnyo. Mano tau ilang galo-galo raso sakit di sikilnyo.
Idak ah. Gek Om enjerit lagi. Ketauan uwongla. Si betino balik duduk di kursinyo. Dio cuman ngenjuk tau ke Mang Cek, denget lagi sikilnyo la dak sakit lagi.
Mang Cek lego endengernyo. Apolagi semenit sudah diurut, raso pegel memang ilang. Dio ngucapke te rimo kasih samo si betino taditu. Sayangnyo, lum abis Mang Kasim ngomong, tamu yang dak diundang taditu la dak katik lagi di tempat duduknyo.
Kemano dio? Bisik Mang Kasim. Dicarinyola deket batang pisang, dak katik. Parak tiyang jemuran samo bae. Waktu dio nak embukak lawang, datangla anak bininyo.
Mang Kasim becepet embukak lawang pager rumahnyo. Kapan dijingoknyo di motor bebek tegantung ubi kayu samo ubi selo. Masih tako tanahnyo karno baru diembek dari kebon belakang rumah mertuwonyo.
Haaaa ..
Mano ubinyo?
Kapan tebangun, Mang Kasim dak tepegang apo-apo. Padohal tadinyotu jelas dio nyekel ubi kayu samo ubi selo.
Astaghfirullah .. Mang Kasim ngucap di jeru ati. Retinyotu akuni mimpi. Mang Kasim enjingok denget Mang Fir samo Mang Cek. Dipasatinyola dari parak. Masih tiduk. Ngorok. Idak tebangun idak. Padohal taditu Mang Kasim sempet ngomong samo enjerit.
Tiduk lagi bae ah ..
Besoknyo ..
Bangun oi .. bangun oi kamuk betigoni.
Byuuuur ..
La dak ketahanan lagi, wargo kampung yang ronda nyiramke banyu sumur ke badan Mang Cek, Mang Fir dan Mang Kasim.
Basah kuyupla wong tigoni. Tebangun la pasti. Kapan tebangun malu dewek.
Ngapo mak itu?
Dijingok uwongla. Untung bae dak banyak. Cuman  berempat. Tigo yang ngeronda semalem. Sikoknyo lagi ketua erte ..
Ngapo pacak telat banguntu? Kato Pak Erte. Mintak maaf bae kalu baju basah galo-galo. Soalnyo, makmano lagi nak embangunke kamuk betigoni. Payah niyan. Cak buntang tiduknyo. La dicuil-cuil dak jugo bangun ..
Nak diseret alangke dak lemaknyo. La tuwo, apo kato uwong pulo, kato yang lain.
Mang Cek beceritola. Uwong berempatni cuman giling-giling palak bae. Sebenarnyo merekatu sudah tau dari mulut ke mulut soal kegiatan Mang Cek cs belakanganni. Nak ningkep antu.
Bener dak?
Sebenarnyo bukan nak gagah-gagahan bukan. Kamiktu penasaran bae, terang Mang Kasim ngambek alih omongan.
Penasaran makmanotu? Pak Erte ngongkon yang jago ronda duduk duken biar kito lemak ngomong nyo. Yang becerito lemak, yang endengernyo  jugo lemak. Jadi nyambung cak itu.
Bener dak kiro-kiro mamang betigo?
Benerla itu Pak Erte, uji Mang Fir, ngucek-ngucek matonyo. Masih merah. Nguap pulo. Masih kepingin nak tiduk lagi. Kalu bangso dewekan, pastila tetiduk. Bangunnyo tengah ari gek.
Kamektu, kato Mang Kasim, penasaran karno kamek denger kampung kitoni sering diganggu yang namonyo antu.
Oooo cak itu ... Teruskela duken cerito awaktu.
Na .. dahtu kamekni jugo galak diganggunyo.
Cak mano kiro-kiro antunyotu. Aku nak tau duken, uji Pak Erte, melok pulo penasaran.
Betino …”
Ha ha ha ha ..
Terumpak ketawo galo. Budak kecil yang besepeda nak pegi ke sekolah melok jugo ketawo. Padohal dio dak pulo tau apo yang diketawokenyotu.
Pantesan kamuk betigoni tahan nak ningkepnyo, simbat Mang Imron, sikok dari tigo wargo yang giliran ngeronda malem taditu.
Pastila nak dijadike bini. Sindir Pak Erte.
Tapi, kato Mang Imron, kamukni kan betigo. Makmano nak embaginyo kalu cuman sikok betinonyo.
Belah tigo bae, kao Mang Zuber, konco deket Pak Erte.
Hua ha ha ha ...
Na .. yang embuat akuni eran. Kalu memang nak dijadike bini, makmano dengan bini kamuk di rumahtu.
Dilelang bae, simbat Mang Zuber samo Mang Bery, rewang sikoknyo yang ngopi lum, la bedapas depus ngudut.
Ngamukla dionyo Mang Zuber, kato Mang Imron.  La payah beranak, ngingun anak sampe besak, tibo-tibo dak aado angin dak ado badai, nak dilelang.Laki mecem apo itutu.
Hua ha ha ha ..
Ngomong-ngomong makmano kamuktu nyari siantutu? Mang Imron giliran betanyo. Pak Erte nyambut telepon dari bininyo. Dio dapet pesen balik gek jangan lup beli gulo pasir setengah  kilo.
Biaso-biaso bae Mang. Maksudnyo, terang Mang Cek, Idak pulo gerot niyan bawaannyo. Cuman uya, yo martil, kentongan samo paku.
Hu hu hu hu ..
Untuk apo?
Mancing dio supayo metu. Pas metu kito ketok palaknyo samo martil. Dahtu dipukulla kentongan biar wong sekampung tau galo..
Ha ha ha ha ...
Ado-ado bae kamuk betigoni, kato Pak Erte. Nemen niyan ketawo sampe sakit perut.
Dapet dak? Tanyo Mang Zuber. Dio pengen antutu dapet. Kan betino jugo. Kalu dapet pacak kito nyeliknyo. Mano tau sir ...
Idakla Mang. Uji Mang Fir. Malah kami yang tekincit-kincit ketakutan.
Ha ha ha ha
Jadi kesimpulannyotu .. antu dak dapet, badan yang saro, babas bingkas. Kato Mang Imron. Dio ibo niyan nyingok Mang Cek cs ni. Pecak uwong gelandangan bae. Bawak apo-apo idak. Rambut la kusut. Tahan ninggalke wong rumah.
Apo dak gilo?
Huuuusy .. jangan mak itu samo mamang dewek, uji Pak Erte ngingetke Mang Imron, yang maksud nyo baik, tapi pacak nyinggung ati kalu dak bener-bener.
Jadi mamang betigoniye, kato Pak Erte ngenjuk nasehat dikit, karno antaro kito samo antutu lain tempat, pastila dak segampang kito ningkep yang samo tempat. Manusio misalnyo ..
Kito dak enjingok dio, dio dak enjingok kito, apo dak diketawoinyo bae kito-kitoni. Kito bae cuman dak tau .. Uji Mang Bery.
Bener dak dulur-dulur?

TAMAT      


Tidak ada komentar:

Posting Komentar