Cerita Lepas
Pogat
By Kiyai Amin
I
BUCALANA halom ronik
di bah, bukawai handak ngarimbai-rimbai, Mang Pogat luwah jak rawang lamba han.
Ngingking sangarobok ngambahko katiyak bubulu landok. Radu sina rogoh jak ijan.
Mak ulah-ulah. Diantak anggomanna podok
pok bubasuh kukut. Budadah cutik. Cium pipi kabolah mangabolah, Mang Pogat
andurung karitona tungguk di rang raya balak.
Togak sangarobok. Ngonako kacamata halom rik topi.
Kriiiing …
“Dadah Mama …!”
“Dadah juga papa!” balos anggomanna, maha cutik. Cakak ijan muloh.
Tidipaya Mang Pogat kitaja oi iyo?
Makwat tidipa-tidipa. Pagi kuruk kantor. Mak uniga. Ngabsen.
Wat rapat, yu iyot rapat. Mak ongka, langsung lapah.
Tiap harani Mang Pogat ratong ti kantor. Tolah kantorna: CV
Minjak Mulak. Kuruk pagi, dibina ngalapor lagi, samakkung mulang tilambahan.
Pok bugawina ruwa tingkat. Di bah, karyawan bagian lom,
tolahna. Gawina mih ngurusi luwah kuruk surat menyurat, ngalayani tamu sai
ratong, rik urusan api jugaya terkait karidit ronik balak.
Karyawan bahsa rata-rata bai kaunyin. Wat sai mouli, wat
hoda ompai bulaki. Pudakna hoda. Wat sai holau, wat ya pas-pasan. Dunggak cutik
jak pudak kora. Tiyanja mak ulah luwah.
Kintu luwah, mak ya mongan rik mulang tilambahan sangrobok, atau urusan kantor
sai mak pacak diwakilko.
Lantai dunggak bakas kaunyin. Dijuk mija rik kursi
pangasai. Dapok komputer munih. Gawina
gampang mak gampang. Ratong sangrobok. Radusina lapah muloh.
Mak hiran kintu mak ongka jolma jak jam sambilan pagi. Sopi.
Sai cakak mih Mang Manggut, Bosna Mi jak
Mulak. Mun maksina karyawan di lantai bah. Ngaliyak api sai kurang, makkung
ditandatangani, rik ngakuk surat-surat penting di lom laci. Radu sina, rogoh
luwot.
Kriiing …
“Tidipa yona Mang Pogat?”
Mang Latif, rikianna jak ronik, ambukak bingkil di podok rang raya
balak, norikona, ngajak singgah pai.
“Biasoda Tif. Anjuki lukak hun barih.”
Ha ha ha ha …
“Payu mun juksina.
Jadi mak singgah lagi pocakna …”
Cawadu Latif, anggisik ban motor samakkung ditampol agar mak bucur muloh.
“Jadida yona Tif. Onti juga ya …”
“Payu kintu juk sapona. Hati-hati jugaya oi iyu. Dang ngobut
ga …”
Ha ha ha ha …
Kriiiing …
Lapahda muloh Mang Pogat. Tidipa lagi. Kuruk lurung.
Ngaliyu-i lambahan balak ronik, warung rik pok sanak bugurau gim PS.
Sangajo rogoh jak karito. Mang Pogat buhodak di warung kopi.
Radu ngucapko salam, ya kilu kopi sangagolas umpun-umpun.
Mak unisina ratongda baibai gomuk. Marongut bagawoh. Mata
sombab. Kilu pangatu rik sai ongka warung kopi
injami pai duit paranti sanak ambayar es pepe rik mongan.
“Makkung pacak bik. Modal nyak makkung muloh. Juk sipada?”
Cak bakas bukumis. Ngaduk wai kopi, radusina dijukko rik Mang Pogat.
“Tulung nyak pingsansa juga Mang. Radu sina mak lagi nyak
nginjam rik niku,” cawadu baibai buwok karitingsa sambil miwang.
“Bibik mak parcaya. Liyakda na …” Ambukak laci duit. Mih
uwat logam lima ratus.
“Di lambahan mak ongka hoda Mang?”
“Uwat cutik. Guwai mongan sanak, bayaran sikolah, rik modal
jualansa bik. Mun mak juksina bangkrut …””
He he he he …
Mak Kolu Mang Pogat ngaliyak baibai gomuk hanjona mojong
losu di kabolah kirina. Dipodokina.
“Bu. Ibu mau pinjam uang ya?” Tanya Mang Pogat.
“B apak siapa? Bapak punya uang apa? si baibai mulana ragu.
Tapi mih sangrobok. Ngaliyak Mang Pogat ngaluahko kartu pokna bugawe, jadi
parcaya.
“Bagaimana caranya Pak? Tolonglah saya …!”
“Mudah sekali Bu,” cak Mang Pogat. Foto kopi KTP, STNK kendaraan mun wat. Mak ongka, mak
api-api.
“Hanya itu saja Bu,” cakdu Mang Pogat ngurukko muloh kartu
pok bugawena tidompet ronik kulit buha.
“Berapa banyak Pak boleh pinjam uangnya ?”
“Terserah ibu. Mau berapa.”
“Eeem … satu juta bisa kan Pak?”
“Bisa Bu. Tapi ada syaratnya …”
“Apa Pak?” Si baibai pocak cugak.
“Tenang Bu. Saya kan tak bawa uangnya. Kalau saya bawa uang
saya bisa dirampok. Nah, caranya begini Bu. Ibu bawa persyaratan tadi itu ke kantor saya. Itu saja. Mudah kan Bu?”
“Tapi saya tak tahu kantor bapak dimana?”
“Kalau itu gampang Bu. Alamat kantor saya di Jalan Perkutut
Lima, dekat Tugu.”
Si ibu mikir sangarobok.
“Tugo kota kan Pak?”
“Ya betul, Bu. Di sebelah kanan jalan ada gedung dua
tingkat. Di depan gedung ada papan nama bertuliskan CV Minjak Mulak. Nah, ibu datang saja ke sana. Kapan ibu ada
waktu.”
“Pagi sampai sore kan Pak bukanya?”
“Betul sekali Bu.”
“Saya coba Pak. Tapi apa mereka terima saya Pak. Mereka kan
tidak kenal saya, kecuali bapak.”
“Tenang Bu …” Mang Pogat ngonjukko karotas ronik. Wat namana
rik tanda tangan. Dibaca sapintas. Maha radu sina.
“Jangan lupa Bu. Bawa ini dan berikan kepada karyawan di
lantai bawah. Bagaimana Bu. Mudah kan?”
“Baik Pak. Terima kasih.
Joh pagina.
Ratongda baibai gomuk konariyan. Ya cakak bicak. Aman, mun
tikadugok pacak turui. Podok mol, wat lubang balak. Si tukang bicak, bakdu kanomonan ngaliyak baibai burok buntak, tikojut. Ngerem mak
sompat lagi.
Gaaar …
Praaak …
Hua ha ha ha …
Bicak tibalik. Sai ngayuhna kuruk got. Si baibai gomuk
hanjona tihorjong. Jolma sai ngaliyak mih maha-maha. Api nulung, mak wat. Dasar
mak ongka utok.
Untung wat jolma balak rogoh jak opelet. Bugancang nulung si
tukang bicak, dicakakko jak lom got.
“Pak, tolong aku!” Kilu tulung sambil miwang, si baibai
gomuk.
Bakas balak jona ngating pungu si ibu, dikorahna tarik
nafas. Radusina togak. Samakkung togak, dijuk wai handak jak jolma ongka
warnet.
Glek … gek … glek .. gek …
Eheeem …
“Bapak juga minum ya.” Si bakas balak nuwangko golas
dibanguk tukang bicak.
Ruwa-ruwana ompai pacak cawa bonor. Si baibai kilu antak
muloh. Si tukang bicak mak kaboratan. Kok tamtu sonang bakdu dapok bayaran. Mun
batas sijada sapa ga ambayarna.
Bicak lapah buguyur. Satongah jam tungguk di pok bugawe Mang
Pogat. Hanjak sangarobok. Bakdu podok rawang kuruk, kapan diintik di lom jak
luwah, mak ongka saipun jolma disan.
“Tidipaya tiyanja yo.” Cak lom hati du baibai gomuksa.
Hiting nambun. Dikonaiko bakdu kalupaan ngusung sapu tangan.
”Tunggu dulu ya Pak.
Mau kan?”
“Lama tidak Bu?” Tanya si tukang bicak gumotoran. Botoh.
“Kita lihatlah nanti ya Pak. Bisa kan tolong saya?”
“Bisa Bu. Cuma saya mau ke warung sebentar …”
“Silakan Pak.”
Ngison kona AC jak lubang ronik podok rawang, si baibai
gomuk katuruyan. Di lom turuina ya bu inipi jadi jolma kayo.
Duit di bank nambun, emas mak pacak nimbangda lagi kapori
biyakna. Lambahan holau butingkat. Mobil wat lima, motor suwai, pembantu tolu,
garasi pak, ruko tolu ngapuluh, tanoh ratusan hiktar. Sawah? Lupa ngingokna wat
pira. Pok kos-kosan wat ruwa bolas.
“Enak ya Pak kayak kita ini,” cakdu si baibai gomuk rik
lakina. Ompai minjak jak turui.
“Enak apanya sayang?” Tanyadu si laki sambil ngudut podok jandilo
kamar.
“Apa yang enggak kita punya? Semuanya ada kan papa?”
“Ada yang belum kita punya. Masa mama lupa.”
“Apa Pa? Menurut mama enggak ada lagi yang kurang dari
kita.”
“Ada kok. Coba deh mama ingat-ingat dulu …”
“Apa ya Pa?”
Ngingok sangarobok. Mojong di pok turui. Minjak muloh.
Mojong lagi. Lapah luwot. Nyorah.
“Enggak tahu mama, Pa.”
“Anak Ma. Sampai saat ini kita kan belum dikaruniai anak.
Betul tidak?”
He he he he …
“Oh iya. Maaf Pa.
Baru ingat mama,” cakdu anggomanna. Maha mak bangik.
“Tapi Ma. Mama tetap sayang sama mama.”
“Benar Pa?”
Si laki mih mangguk-mangguk.
Cup .. cup … cup …
Ha ha ha ha …
Andongi jolma maha, si baibai gomuksa minjak jak turuina.
“Apanya ibu cium-cum segala,” tori mouli hirung mancung
kabolah.
“Ibu mimpi ya.” Cawadu sai barih. Mak lagi maha. Rabai kintu
kona suya nonti.
“Saya sudah makan, ibu masih tidur. Ngorok pula,” cawadu
tukang bicak ngaluwahko tambaku ranau rik rukuk daun.
“Mari Bu. Kita masuk. Ngobrol saja di dalam,” ajak si mouli
bukarudung handak. Ngating pungu si baibai gomuk. Kuruk tilom. Ngison nihan.
Si baibai nyorahko karotas ronik jak Mang Pogat. Dibaca
sangarobok bak baibai rasah mata balak. Lopas sina dituliskona di kompter.
“Tunggu sebentar ya Bu,” cawa si baibai di kabolah si rasah.
“Lama juga tak apa-apa, Bu. Asalkan ….”
He he he he …
“Asalkan apa Bu? Tanyadu Mang Manggut, ompaida rogoh jak
lantai ruwa.
“Dapat pinjaman …”
Ha ha ha ha …
II
GUK … guk … eeeegh … guk … guk …
Mang Pogat mak pacah luwah lagi. Rawangdu pagar lambahan kok
radu ditutupna. Sementara asu dok ongka lambahan angguk-guk jak rawang.
“Nah niku. Juk sipa yoja,” cakdu Mang Pogat di lom hati.
Kukut gumotoran, hiting luwah. Pandok tikayoh. Pocak ga haga mising munih.
Guk … guk … guk …
“Mojong pai yona. Kintu jugaya mak angguk-guk lagi asu
lawangan sija.”
Ompai ga mojong, si asu modokina. Anggourau-gurauko lidah. Diombowna kukut Mang
Pogat.
Guk .. guk … guk …
Asu hanjona muloh mojong podok rawang pagar. Pocak gahaga mutah. Tikahutah nihan. Untung
mih wai sai luwah jak bangukna.
Radu mutah podok got, si asu angguk-guk muloh ngaliyak Mang
Pogat haga cakak bosi pagar. Terpaksa bukatiyak luwot.
Bruuuk …
Eeeeigh ..
Waktu ngalumpak kukut tihuri, pantat mona, tihontak di
somen. Sakik kok tamtu.
“Kampang nihan asu sija,” umpat Mang Pogat sambil ngarabo
jalakna sai sakik.
Asu modoki muloh. Pingsansa jak balakang. Ngombow jalak Mang Pogat. Radu sina bukuliling got.
Juk jolma mabuk.
Kaing … kaing …
Anggulik-gulik di
somen. Minjak luwot. Angguk-guk lagi.
Guk … guk … guk …
“Oi Mang. Keluar bae. Dak apo-apo,” cawadu maranai liyu
podok rawang pagar.
“Anjing ponakan,”
simbat Mang Pogat karabaian.
Guk .. guk … guk …
Mang Pogat mojong luwot. Maranai hanjona bugancang cakak
bus.
“Rik sapada kilu tulungsa …”
Mata asu mak lopas jak Mang Pogat. Gorak gorikna diparhatiko
si asu. Juk sai kamera CCTV. Mun minjak langsung cawa … guk .. guk … guk …
“Kenapa Om? Mouli buwok tojang ngintik jak luwah.
Mang Pogat mak anjawab. Iya mih sonyum-sonyum bagawoh sambil
ngaliyak mata si asu ngawas jak jona.
“OOooo anjing. Om takut ya? Jangan Om. Lawan saja. Om
manusia kan, dia cuma hewan biasa, kenapa kita manusia mesti takut. Hajar saja Om …”
Ssssst …
Guk … guk … guk …
Si asu suya. Ya angguk-guk lagi. Cakak bosi pagar. Ga norkom
si mouli. Mulana dilawan rik tasna. Bakdu si asu kasitonan, ya lijung.
Ngahadang ojek. Mang Ojek buhodak, bugancang cakak.
Piiiiin …
Guk … guk … guk …
“Dadaaaah Om. Dadah anjing …!”
Ngalambaiko punguna, si mouli maha anjobili si asu suya jak
jona.
“Alhamdulillah,” cawadu Mang Pogat ngaliyak asu mojong
muloh. Mak lagi mojong podok rawang, mih ya podok got.
Mak uni sina si asu mojomko matana. Mang Pogat ompai ga
buijo lijung. Mih ya lokok ragu. Asusa turui api mih mojom bagawoh.
“Cuba pai kutes rik batu sija,” cakna. Ngamotak batu ronik.
Tiyak podok hirung asu.
“Mak minjak. Mih nguikui bagawoh.”
“Cuba lagi ai ..”
Dipotakkona luwot batu ronik. Kintu jona pandok kona hirung.
Pingsansa podok banguk.
Gohgohda juk jona. Mak minjak. Mih nguikui punguna.
“Pingsan lagi yona …”
Katigosa, Mang Pogat icak-icak haga motakko batu jak podok
pagar. Mak katahuman. Ya mulai cakak. Partama kali kukut kabolah mangabolah.
KUkut dicakakko. Huuuup … Bukatiyak dunggak got.
Guk .. guk … guk … guk …
Asu minjak. Ditutulna jak lom pagar. Pandok dapok kukut Mang
Pogat. Sisip cutik. Waktu banguk asu ga anggigik kukut, Mang Pogat bugancang
ngalumpak.
“Alhamdulillah …”
Ya mojong pai sangarobok. Tuan ongka asu luwah jak lambahan.
Si asu cangkolang modokina. Dicium juk maranai kok uni mak siliyakan rik
tinadaina.
“Kenapa Om?” Cak sanak minjak mulak ngulum es krim cokelat.
“Enggak apa-apa. Om capek saja. Makanya duduk.”
“Ooooo … duluan Om.”
Wat lima jolma sai noriko Mang Pogat dibi saja. Podok
magorib, ya muloh. Ompai ga lapah, ingok karito na. Disopok-sopok, wat podok
rawang kabolah kiri.
Kriiiing …
Kriiiing …
Karito dikayuh. Ngaliyu-I rang raya balak. Dikayuhna habis.
Pocak ga torbang. Lampu siau ditarabas, ngaliyuk-liyuk dunggak trotoar. Kintu
bagawoh kantor pok bugawe lokok bukak.
Sai ngaliyak layonda suya. Malah butopuk ngaliyak Mang Pogat
ngobut bukarito. Apilagi waktu cakak ijan. Miring tikiri, miring tikanan. Ban
mukak dicakakko, karito lokok hoda lapah.
“Luar biasa bapak itu. Sudah ganteng, hebat sekali main
sepeda,” pujidu bakas tuha galapah timasigid.
“Ma, aku ingin seperti bapak tadi itu,” cakdu sanak ronik
rik indokna mulang jak mol cakak bicak.
“Enggak usah sayang. Nanti kamu jatuh, gimana.” Indokna
rabai kintu wat api-api rik anak tuha naja.
“Bangun lagi mama …”
Ha ha ha ha …
Si abang bicak maha ngikik andongi jawaban sanak ronik rik
indokna ja. Mak nyangka, sanak gantasa pa cak anjawab umungan indokna. Mun
paija mih rokob. Cutik-cutik pacak hoda. Mihya makkung lihai busi lat lidah juk
sanak ganta. Padok nihan. Saking
padokna, ngolahko hun tuha-tuha.
“Stop mang …!”
“Kanan kiri Bu?”
“Depan ajalah mang.”
Kloneeeeeng …
Kloneeeeng …
Rogoh jak bicak. Si indok lapah kukut. Si anak katuruyan. Mak pacak mak kilu
gindung. Ngahilangko rasa mengkel di hati, ia bunyanyi … ‘Anakku, anak mama.
Mama anakku capek gendong, kamu ngorok r keok …’
Kriiing …
“Jangan tutup dulu Pak Syamsir!”
Radu nyandarko karitona podok rawang balak, ya cawa rik Pak
Satpam. Kilu waktu kuruk sangarobok. Ga ngabsen bagawoh.
“Tadi belum ngabsen Pak Pogat?” Tanyadu Pak Syamsir
kahiranan.
“Sudah Pak. Tapi dua kali kan sekarang. Sekali pagi waktu
masuk kantor. Sekali lagi waktu mau pulang kanto. Kalau tidak dua-duanya potong
gaji Pak Syamsir …”
Ha ha ha ha …
“Apa tak salah Pak Pogat. Bukannya malah naik …”
“Kata siapa?”
“Kata aku, Pak Pogat.”
He he he he …
Tungguk di lambahan pandok jam suai. Diituktuk rawang mak
ongka sahutan jak lom. Nuktuk pingsan lagi, goh-gohda. Pingsan lagi lokok mak
ongka sahutan …
“Assalamualaikum …”
“Waalaikumsalam.”
“Papa?!”
“Mama?!”
“Papa?!”
“Mama?!”
“Papa?!”
“Mama?!”
Bupolukan sangarobok. Cium pipi kiri rik pipi kanan. Saling
papah kuruk tilom lambahan. Buhadop-hadopan.
“Papa dari mana aja sih?” Tanyadu anggoman sambil
nyubik-nyubik pipi si laki.
“Dari nagih mama.”
“Dapat?”
“Belum ..”
“Alhamdulillah …”
“Kok alhamdulillah mama?”
“Kalau mama enggak bilang alhamdulillah, papa pasti enggak
pulang. Betul kan?”
Si laki mih rokob.
“Bagi mama tak penting papa dapat atau tidak. Yang penting
papa pulang ke rumah. Dikirain papa dicu lik orang. Kalau papa sampai diculik
beneran gimana coba. Kan mama juga yang susah. Makan tak enak, tidur tak
nyenyak. Terus kalau papa sampai mati
gimana. Mama bisa jadi janda muda. Apa papa enggak kasihan. Tengok mama masih
muda sudah menjadi janda. Mana perasaan papa. Padahal mama sayang sekali sama
papa. Tidur ditemani, makan direwangi. Ke WC ditungguin. Kemana-mana pasti ada
mama. Papa kelewatan sih. Kalau mama sampai jatuh sakit, siapa yang ngurus
papa. Kan enggak ada. Yang masak, ayo … siapa. Bikinin air kopi, coba siapa.
Melepas papa setiap pergi kerja, siapa. Kan yang susah papa juga. Betul tidak papa?”
Kreeeek …
Rawang tibukak kabolah.
“Jadi tante carinya? Tanyadu maranai buwok kariting ngintik
jak rawang. Sai barih nongkrong di bah ijan ngusung obor rik parang …
III
“MENURUT kamu, ganteng kagak Pak Pogat itu, Lia?” Tanyadu Atun.
Mari mak moguk, Atun sangajo ngajak Lia
butukor pikirnan.
‘Eeeem … gimana ya. Kenapa sih kamu tanya-tanya Pak Pogat
segala. Naksir ya?”
“Enggak ah. Aku kan cuma nanya aja. Ganteng tidak begitu.
Memang enggak boleh apa?”
“Bukan enggak boleh,” cakdu Fitri, “Tapi kalau untuk jatuh
cinta, janganlah. Kasihan isterinya.”
Ha ha ha ha …Iyem rik Tuti, ompada kahwin. Maha dunggak
ijan. Ompai ga cakk ti lantai ruwa. Ngakuk arsip nasabah.
Mak uni sina, ratongda Mang Pogat. BUkawai handak, calana
levis cantum, ronik di bah. Kuruk kantor sambil busiul-siul …
“Pagi semuanya.”
“Pagi juga Pak Pogat,” jawabdu Atun, anggisir kursina mariya
Pak Pogat pacak mojong.
“Terima kasih Tun. Kamu baik deh,” cawadu Mang Pogat.
Lia, Fitri, Iyem rik Tuti bubisik. Atun ngarapiko map dunggak mija supayo bangik
ngliyakna.
“Mau Atun bikini air kopi Pak Pogat?” Atun nawari, kintu
haga. Mak haga radu. Mihya Lia rik sai barih hiran, ngapi pagisa Atun sumang
tingkahna.
Wat api?
“Boleh juga Tun. Tapi setengah gelas saja ya.”
“Bereslah Pak Pogat.”
Eheeem …
“Eeeh kamu Lia, ngapain situ?” Atun ngurukko sangasindok
kopi rik gula di lom golas. Diadukna sangaro bok. Radu sina dituangko wai panas jak termos
balak.
“Aku aja Tun,” cak Lia, pocak kagatolan.
“Tak uk uk ya. Tuh sana bikin sendiri.” Atun ngaliyukko
pinggangna juk fotomodel lapah dunggak panggung, ket wok cak jolma ganta.
“Pak Pogat. Ini air kopinya.” Atun modokko bangukna di
cupingna Mang Pogat. “Jangan lupa, habiskan ya Pak ..!”
Hua ha ha ha …
“Beres Tun …”
Serup … serup … serup .. ah.
Tolu kali ngahirup, wai kopi bola. Lia ompai luwah jak pawon. Modoki Mang Pogat.
“Tambah lagi ya Pak.” Robutan rik Atun. Nawari hoda guwai
wai kopi luwot.
“Lajukela Pak.” Simbatdu Fitri, Iyem rik Tuti.
“Udah kenyang.” Mang Pogat nopuk-nopuk tanihina. Kintu
dipaksako luwot nginum wai kopi, pacak
kombung tanihisa bak wai.
Cawa sangarobok rik bos,
Mang Manggut, Mang Pogat modoki
Atun. Ya kilu riki-i nagih injaman rik nasabah.
Rupana, layonda Atun bagawoh sai haga. Lia rik Fitri haga
hoda. Mang Manggut mih maha. Ya nyorahko urusan sina rik Mang Pogat. Sipa juga
holauna.
“Terserah Mang Pogat, mau pilih siapa. Aku manut sajalah Pak
Pogat.” Cakdu Sang Bos kuruk luwot tilom pokna bugawe.
“Aku saja Pak,” cak Lia, kahanjakan.
“Aku saja Pak,” cawadu Fitri, ngonjit-onjit.
“Aku saja Pak. Aku kan sudah bikini air kopi manis buat
bapak.” Rayuan Atun padek nihan.
“ Atun … Atun .. Atun .. Atun … Atun …” Iyem rik Tuti
butopu. Sangajo milih Atun bakdu jak jona nyobut-nyibut Mang Pogat.
“Saya kan Pak?!” Atun togak sambil anggurauko mata kirina.
Kodap-kodip juk baibai radu buhias.
“Baik. Saya pilih Atun …”
Plak .. pak .. plak
… pak …
Lia rik Fitri mak katarima. Ruwa-ruwana bucambiut. Lapah
nunduk. Moguk losu. Mojong di kursi. Mak anjawab waktu Atun pamitan ga lapah
rik Mang Pogat.
“Sabar dong Lia. Masih banyak lanang lain yang lebih ganteng
dari Om Pogat,” cak Iyem rik Tuti, maha lopas ngaliyak sisu burobut nganik
cacinhg tanoh.
“Bukan itu soalnya Yem,” jawabdu Lia.
“Lalu apa dong?”
“Enggak fair Atun itu, Yem.”
“Enggak fair gimana?” Tanyadu Tuti, nganik kacang tanoh
tingusung jak lambahan.
“Kau dengar tadi kan. Nyebut-nyebut bikin air kopi segala.
Padahal kalau mau fair, ngapain nyebut-nyebut itu semua. Serahkan saja semuanya pada Pak Pogat, mau
milih siapa. Habis perkara …”
“Oke. Kamu Fit, gimana?”
“Kecewa juga sih. Tapi apa mau kita. Pak Pogat sudah
memutuskan memilih Atun. Pasti beliau punya alasan lain …”
“Alasan air kopi,” cakdu Tuti.
Ha ha ha ha …
Tidipaya Atun rik Mang Pogat jona?
Mak cakak karito. Tiyan ruwaja cakak opelet. Pok jolma sai
ditagih mak jawoh ga. Makya wat luwah kuruk lurung.
Rogoh jak opelet. Wat warung podok rang raya balak. Disanda
pokna …
Syiiiit …
Piiiiin …
Opelet buhodak. Mang Pogat rik Atun rogoh jak opelet.
Singgah sangarobok di warung. Amboli inuman. Hawos. Radu sina ompai ngaratongi
lambahan nasabah sai nginjam duit.
Uni jugaya nunggu. Luwahda baibai rasah. Mak cawa. Mih
ngonjukko karotas ronik, wat tulisan: Yunus, lengkap rik numur hape. ‘Ditunggu
di kedai kopi.’ Tolah kedaina: ‘Kedai Kopi Cemerlang.’
Mari mak tisosak, Mang Pogat nelpon Pak Yunus pai. Mih
gangamastikp bawagawoh dipada pok Kedai Kopi Cemerlang. Radu sina cakak opelet
muloh. Rogoh luwot.
“Enggak ada kedainya Pak Pogat ya?!” Atun ngaliyak sai-sai
bangunan di podok pasar. Mak ongka kedai sai disopok. Wat kedai teh, toko
bangunan, mol rik toko pakaian.
“Kita tanya saja Tun, yuk!”
Wat tukang pimpik lagi moguk di bah pohon mango. Pocak
gatikadugok.
“Mang …!” Togur Mang Pogat. Dicuilkona pungu si tukang pimpik.
Halom, kasar bakdu nomonga nyangkul.
“Uuut … makan di sini atau dibawa balik Pak?” Tanyadu bakas rasah sina. Tikanjot
cutik.
“Tidak Mang. Kami tidak beli pempek mamang. Cuma tanya, di
sekitar sini ada tidak kedai?”
“Oooo itu. Saya kira mau beli pempek tadinya. “
Ha ha ha ha …
“Kedai apa namanya Bu?”
“Ini Pak. Kedai Kopi Cemerlang namanya.”
“Oooo … Kedai Kopi Cemerlang.” Si tukang pimpih maha luwot.
Kahirananda Mang Pogat rik Atun.
“Ada yang lucu Mang?” Tanyadu Mang Pogat sambil ngaliyak
sketsa Kedai Kopi Cemerlang guwaian Mang Pogat.
“ Kalau Kedai Kopi Cemerlang Pak, Bu, bukn bertingkat ini
tempatnya. Ini mewah Pak, Bu.”
“Lantas, tempatnya yang benar, mana Pak?”
“Bapak jalan sedikit masuk lorong itu,” torang si tukang
pimpik nunjuk tidopan. “ Sebelah kanan ada warung kecil. Nah, itulah Kedai Kopi
Cemerlang.”
“Oooo.” Mang Pogat mih tingangap.
“Terima kasih Mang,” cakdu Atun, maha posai.
Kira-kira tolu ngameter kuruk lurung, bolah kanan wat
warung. Ronik mih luas pok parkirna.
“Pak Pogaaat!” Wat hun ngamanggil. Sapa? Pak Yunusda. Sapa
lagi. Salaman, polukan samakkung mo jong di kursi kayu tojang.
“Apa kabar Pak Pogat?”
“Baik kita punya kabar, Pak Yunus.”
“Eheeem. Ini anaknya Pak Pogat?”
Mang Pogat ketawa ngakak.
“Bukan Pak Yunus. Teman satu kantor. Cuma bagian dalam.
Jarang keluarlah,” jolas Mang Pogat.
Atun mih sonyum-sonyum bagawoh.
“Mbak …!”
“Atun, nama saya Pak Yunus.”
“Mau minum apa?”
“Apa sajalah Pak Yunus.”
“Eeeem … hari panas begini, enaknya air dingin.” Pak Yunus
manggil bakas sai ongka kedai. Kilu sagolas
air es teh mamis.
“Gelas gede atau kecil Pak Yunus?”
“Gedeee …”
Atun mih maha andongi Pak Yunus nyobut golas balak. Api
rasana nginum es di golas balak. Cuba juga ya …
“Pak Pogat pesan apa?”
“Air kopi manis saja, Pak Yunus.”
“Tak pakai es Pak?”
“Eeeeem …”
“Pakailah. Masa Mbak Atun saja pakai es, bapak tidak. Tak
kompak namanya itu, Pak.”
Ha ha ha ha …
Cawaan makkung kuruk di soal injaman. Lokok bakisar wai
inuman di kedai kopi.
“Saya disinilah Pak. Tidak setiap hari, tapi seminggu. Tidak dua, tiga kalilah saya kemari. Biasalah
Pak. Cari teman, kenalan dengan orang lain. Mana tahu ada lokak.”
Hua ha ha ha …
“Usahanya lancar-lancar saja, Pak?”
“Alhamdulillah Pak Pogat. Tapi saya tidak lagi usaha mi
ayam. Tidak maju-maju Pak. Jalan di tempat. Pe beli sepi. Saya sama isteri
sering mikir, apa bagusnya usaha kami saat ini. Setelah dipikir-pikir,
ditimbang sana-sini, kami akhirnya memutuskan terjun ke usaha perbesian.
Maksudnya, selain terali, pagar dan pin tu rumah, juga kami terima pesanan bikin plafon dan
sebagainyalah. Serba laju Pak .. Mbak Atun.”
IV
MULANG jak kodai kopi Cemerlang, Mang Pogat pocak losu. Mak
ongka gairah. Badanna bagawoh sai dunggak opelet. Pikiranna jawoh tidipaya.
Juksina hoda Atun. Sumangna, ya layonda
mikirko tagihan mak barhasil. Mihya makkarasayan saratus ribu duit di kalopit
lonyap mak bubokas. Juk wai bagawoh.
“Papa?I” Mang Pogat tikanjot. Pudakna burubah pucak bakdu
baibai sai ngamanggil ya jona layonda hun barih. Sapa lagi kintu mak
anggomanna. Mulang jak lapah ti pasar.
Haga cakak, bakdu panumpang kok ponuh, opelet mak buhodak.
Mak nyakak panumpang lagi. Anggo manna Mang Pogat mih mangu. Mih ya sompat nyurilanko
lakina mojong podok baibai ngura.
Mang Pogat mak kolu sabonorna. Mihya mak pacak nyawakona. Ditulung
katahuman lapah buruwa rik Atun. Pacak bubalah di tongah rangraya. Liyomda
diliyak jolma nambun.
“Pak .. permennya.” Atun anjuki pormen heks. Mulana mak
haga. Mihya mikir, mak diakuk hawos. Ga nginum mak ongka wai. Jadi akuk jugaya.
Lobas karongkongan koring.
“Bapak sakit?”
“Tidak Atun …”
“Tapi mukanya bapak pucat sekali. Kenapa Pak? Apa karena …”
“Tidak Tun. Bapak sehat-sehat saja …”
Piiiiin …
“Stop Pak …” Cak Mang Pogat. Ngajak Atun rogoh jak opelet.
Di simpang pak lampu siaw.
“Apa enggak salah Pak?” Atun ragu. Pangrasana waktu lapah
rik Lia makwat rogoh dija. Mun ga rogoh di kabolah kanan. Cakak bicak, kurung
lurung.
Bak api Mang Pogatja yo?
“Kita juga naik becak Tun,” cawadu Mang Pogat. Haga dija, ga
tiduda, mak masalah. Gohgohda. Mihya rogoh di kabolah kiri mak lazim. Sina jugaya.
Bakdu agak jawoh. Lobih podok kabolah kanan.
“Cak … Om becak!” Jorit Atun. Si tukang bicak maha cutik.
Mutorko bicakna sangarobok.
“Jalan Perkutut Lima, Ceve Minjak Mulak.”
“Baik Mbak. Silakan naik …”
Mojong buruwa di lom
bicak api mak sonang. Mihya rabai anggoman suya di lambahan nonti. Pikiran Mang
Pogat bucabang ruwa gantasa. Partamo, tagihan macet. Karuwa, diliyak anggoman
mojong buru wa di opelet hanjona.
“Tak usah terlalu dipikirkan Pak Pogat. Biasa saja.
Santailah. Orang itu kalau pinjam uang lebih gampang. Kembalikannya yang susah
minta ampun,” cawadu Atun ambil anggisir sapatuna, ngarapiko buwokna rik pungu
kabolah kanan.
“Benar katamu Atun,” jawabdu Mang Pogat ngiyuko jugaya.
Mariya Atun mak panasaran lagi.
“Yang pnting ke depan ini kita lebih selektif lagi dalam
memberikan pinjaman,” jolas Atun. Goli ngaliyak jolma tuha mojong duwaan nuntun
sanak bugurau.
“Betul katamu Atun. Tapi kalau kita terlalu ketat, selektif
gitu, tak bakal ada orang yang mau pinjam uang.”
“Daripada macet, Pak. Kan yang rugi perusahaan tempat kita
bekerja. Bisa bangkrut dan kita
karyawannya bakal dirumahkan,” torang Atun.
Bicak buhodak podok tugu.
“Disini Pak?”
Makkung ongka jawaban.
Atun rik Mang Pogat lokok asyik ngumung sual pinjam maminjam
duit. Mak ingok kintu kok tungguk pok tiyan ruwasa bugawe.
“Pak … Mbak. Di sini kan turunnya?” Si abang bicak rogoh.
Ngumung podok cupingna Atun.
Atun tikanjot.
“Di sini kan Mbak?” Diulangina pingsan lagi.
“Iya Pak. Maaf kelupaan,” jawab Mang Pogat bugancang rogoh
jak bicak.
“ongkosnya Pak. Belum …”
Mang Pogat ngaluwahko kalopitna. Ya ngakuk duit recehan.
Logam lima ratusan kaunyin. Dijukkona rik si tukang bicak.”
“Apa dak katik duit lain Pak? Cawadu si tukang bicak.
Maha-maha huyok.
Ha ha hi hi hi …
Pingsansa, Atun mak pacak lagi nahandu mahana. Bakdu
ngaliyak kalopitdu Mang Pogat mih tinggal bakana bagawoh. Mak ongka lagi duit
sapisir pun.
“Buntu sakik tolahna sija,” bisik Mang Pogat di lom hati.
Liyomna uwat. Susah apilagi. Pasti kona suya bak anggoman.
Mak parcaya kuti-kuti?
“Pokoknya mama minta cerai,” cawadu Rita dunggak ijan. Mak
uni lakina ratong jak bugawe. Lokok hongas rik hitingan.
“Papa masuk dulu ya Ma. Malu dilihat tetangga,” cakdu Mang
Pogat.
“Enggak mau. Papa jelek. Papa selingkuh. Pokoknya mama minta
cerai. Titik …”
Tatanggo kabolah sai ompai mulang jak ngaji di masigid, ngaliyak Rita nunjuk-nunjuk pudak Mang Pogat,
mih tijunggih. Pangrasa tiyan bugurau bagawoh. Biaso ngahiburko hati di bulan
tuha. Mihya Bakas rasah buntak, kapingin pacak apiya sai digurauko Mang Pogat
rik anggomannya, ngabaraniko modok.
“Mang Pogat …” Togur jolma ngura bukopiah handak mihya mak
busolop sija.
“Ah, kamu Pak Juki.”
“Ada apa Mang Pogat. Dari tadi saya perhatikan, Rita
tunjuk-tunjuk mamang. “
“Enggak apa-apa, Pak.” Jawabdu Mang Pogat.
Untungna Rita rokob. Ngaliyak anggoman Mang Pogat rokob, Pak
Juki parmisi mulang. Ga ngapi anggganggu kasonangan jolma barih. Mak holau.
Syukurda mun mak api-api.
Makkung tungguk di rangraya, Rita nunjuk-nunjuk luwot pudak
lakina. Buhodak lagi waktu diliyak Pak
Juki, si buwok kariting.
“Papa sih …”
Mama sih …”
“Papa sih …”
“Mama sih …”
Buhodak luwot bubalah. Karuwa-ruwana kompak maha waktu
diliyak bakas ronik halom. Liyom diliyak
hun mulang jak masigid, kuruk lambahan. Mak lagi ingok sumbahyang magorib. Rita
nyangking pungu lakina kuruk ti lom
kamar. Dikorahna mojong busila.
“Papa ngaku tidak telah selingkuh?” Tanyadu Rita. Nyakakko
dagu lakina.
“Tidak Ma. Papa tidak selingkuh,” cakdu Mang Pogat
karabaian.
“Yang perempuan sama papa di dalam opelet itu siapa?”
“Yang mana Ma?”
“Duduk di sebelah kiri papa. Siapa Pa?”
Mang Pogat mih rokob.
“Ngakulah Pa. Siapa?”
“Teman kerja papa, Ma.”
Darahdu Rita cakak. Ya tampiling pudak lakina. Ditarikna
kawai, dijulakkona pandok kona garubuk jati huluna.
Radu sina miwang pabolaan. Unggu-unggu. Mih sangarobok. Radu
sina sodu sodan. Ngumbanko bantal,
motakko sapori tibah jandilo kamar.
Mang Pogat sorba salah. Dipodoki kintu ditampilingna muloh.
Dijawohi, bolahan jiwa, sanga turuian.
Kintu mak ya, sapa. Mak mungkin jolma barih. Dipa utok sa oi iyu …
“Ma … maafin papa ya?!”
Rita miming mak lagi miwang. Mih rokob. Mihya pudaknya
ditimpako rik bantal. Mak pacak bak apiya.
“Maaaa …”
Kosol makkung ongka jawaban, Mang Pogat makwat suya makwat.
Ya luwah sangarobok. Nginum wai ngison jak kulkas. Bola sangabotol balak. Radu
sina kuruk luwot.
Tikadugok. Mang Pogat rogoh di lantai, podok pok pok turui.
Ya mak pacak lagi api anggomanna minjak api makwat. Bakdu ompai ngalopakko
badan dunggak hambal, langsung tikaturui. Ngorok munih tu ruina. Anggoman na
hoda. Turui dunggak.
Karuwa-ruwana buinipi. Mongas-mongas waktu minjak tongah
dalu. Mang Pogat bugancang luwah ngi num. Pas gakuruk muloh, Rita luwah. Nginum
munih.
Bakdu kabotohan, ya angguring tohlui. Mongan rik sambol
cangkadiro. Sodop nihan. Mang Pogat panasa ran. Ngintik. Kapan dilyakna
anggomanna mongan bola sangapiring umbun-umbun.
Rita minjak ga ambasuh piring rik golas. Mang Pogat
bugancang kuruk kamar muloh. Ya icak-icak turui. Mojomko matana.
Rieeet …
Rita kuruk kamar.
Eeeeeegh …
Botong pocakna. Ya mojong pai sangarobok podok jandilo.
Ditarikna hordeng ti kanan, ngaliyak ti luwah. Sopi rangraya.
Radusina ya tutup muloh jandilo. Narik hordeng ti kiri. Ya
ngahurikko televisi. Mak unisina maha posai. Bak api? Goli ngaliyak hun bakas
bukatiyak jak pohon manggo, katimpa asu turui.
Guk … guk … guk …
Ha ha ha ha …
Mang Pogat ambukak matana cutik-cutik. Kapan dilyakna Rita
maha ngikik sambil nganik karupuk ngo rup-ngorup. Sangarobok togak. Bujoget.
Sangarobok mojong muloh ngaliyak hun di tivi cangkolang ditutul asu.
Roooook …
Tuuuut …
Mang Pogat tikahotuk. Angin luwah. Taniho botoh. Tanihi mih
ngisi wai kaunyin. Anggomanna makkung hoda turui. Juksipa akalsa. Dirokobko
botoh. Luwah jak kamar rabai katahuman.
Ngakuk amanna …
Tahanko jugaya yonaa ..
Mun juksapona.
V
NGALIYAK Atun ompai ga kuruk kantor, Rita, pandok tiholpuk,
rogoh jak buncengan karito, cangkolang nutul.
Pas di mukak rawang kuruk, bakdu mak ngaliyak lagi, patumbur
rawang, pandok tijongkang. Mang Pogat ompai ga nyandarko karitona maha goli di
lom hati.
“Makanya Ma, kalau jalan atau apa, tengok-tengoklah ke
depan,” cakdu Mang Pogat lapah losu.
“Ah, jangan banya omonglah. Cepat buka pintunya Pa,”
parintah Rita. Mun mak dibukak, haga ditarajang kona rawang sina.
Sai tikarabai Mang Pogat layonda rawang sai rusak, kukut anggomanna
sai sakik. Mun kuat narajang kona pacak tiholpuk.
Rawang dibuka. Sai wat mih Fitri rik Lia. Atunna dipaya?
“Hei Dik. Perempuan yang baru masuk tadi ngumpet kemana ya?”
Tanyadu Rita, koncong uyak digalah.
Fitri rik Lia gumotoran. Rabai ngaliyak matana Rita anjolit
siau. Pocak ga norkom.
“Sabar Ma. Yuk kita duduk dulu di sana,” cawadu Mang
Pogat. Tiyan ruwaja mojong di kursi
podok rawang kuruk. Ngison. Holau mun haga ngalobonko stres.
Mang Pogat modoki Fitri rik Lia. Bucuritadaya, bak api
anggomanna iyot tikantor. Mouli ruwaja mih ngangguk. Ompai paham masalahna. Ga
maha uwat, goli sapona hoda. Mun mak ongka Rita, kok tamtu maha ngikik.
Mumpung Rita lokok bangik mojong, Mang Pogat nomuni bosna,
Mang Manggut. Atun wat di lom. Kabotulan, pikirdu Mang Pogat.
Rabai katahamun anggomanna, Mang Pogat cawa rik Atun, kintu
anggomanna ratong tikantor. Cambu ruan bakdu ngaliyak Atun konariyan buduaan di
lom opelet.
“Sudah, ajak isterimu masuk Pak Pogat. Biar kit selesaikan,”
sarandu Mang Manggut.
Dibujuk satongah mati bak Mang Pogat, Rita ompai haga kuruk
nomuni bosna. Wat Atun disan.
Panas sangarobok hatidu Rita ngaliyak Atun anjomu-jomut
mojong podok bos lakina. Dijolitina, Atun mih nunduk. Mak barani ngaliyak pudak anggomanna Mang Pogat.
“Bagaimana Bu Rita, apa kabarnya?” Tanyadu Mang Manggut.
“Baik Pak kabarnya.”
“Apa yang bisa saya bantu ibu Rita?”
Rita ngatur hongas sangarobok. Radusina ya bucurita sabonorna.
Mang Pogat, Atun rik Mang Manggut, tomakninah andongi.
Tiyan toluja makkung ngomentari. Lokok andongiko api sobab
Rita suya. Ruwa monit bucurita, ompai pacak panyobab sabonorna.
Supaya mak biyak kabolah, Mang Manggut ngonjuk kasompatan Atun bucurita munih. Api
sobab ya tu ruk Mang Pogat lapah, bakdu kapingin luwah jak kantor sakalian
ngaliyak caradu Mang Pogat bugawe di lapangan.
“Cuma itu saja dari saya Pak Manggut,” torang Atun. Makkung
barani ngaliyak pudak Rita sai lokok cambiyut.
“Kamu sendiri bagaimana Pak Pogat?”
“Saya tidak punya maksup apa-apa Pak. Saya mengajak Atun
karena dia ingin melihat cara kerja saya di lapangan. Mulanya saya sempat
keberatan. Bukan apa-apa. Mengajak perempuan yang jarang ke luar kantor selain
belanja dan pulang, repot juga. Tapi, setelah saya pikir-pikir, tak ada salahnya
juga dia ikut saya. Mana tahu dia ingin seperti saya nantinya.”
Rito lokok panas. Atun kilu maaf, mak disurilankona. Atun
cawa, ya icak-icak rokob. Atun luwah, ya cawa rik Mang Mangg ut.
“Saya mohon Pak. Tolong dia jangan ikut suami saya lagi,”
jolas Rita.
“Baik Bu. Nanti saya sampaikan kepada beliau dan semua
temannya di sini. Eeeem, tapi Bu …”
“Tapi kenapa Pak? Bapak keberatankah?”
“Bukan, bukan begitu Bu. Ini kan perusahaan. Ada satu waktu,
Pak Pogat suami ibu perlu ditemani. Seperti ibu lihat, selain saya, tak ada
karyawan laki-laki disini. Jadi saya mohon ibu bisa memakluminya,” jolas Mang
Manggut.
“Tapi bapak kan bisa dong menemani suami saya. Tak harus
perempuan gatal itu …”
Ha ha ha ha …
Mang Manggut mih maha hiyok. Mang Pogat hoda. Mih sumangna, waktuya
maha, ya gancang togak. Lapah tijandilo. Ngikikda ya disan posaian.
Untungna, Rita mak lagi koncong uyak digalah. Ya mak lagi
mamparpanjang sual lakina rik Atun. Mihya kilu pangatu kintu pacak mak lagi
lakina lapah tiluwah rik baibai. Layonda api-api. Bakassa dang nihan ‘dikuikui’
bak baibai gatol, lupa dayona rik anggoman di lambahan. Nunggu jak pagi,
tungguk manom. Mak ulah malok.
Bakdu apida?
Bakdu kawajiban. Jadi kawajiban anggoman dang munih
disia-siako. Iya wat hak hoda. Si laki musti pa cak. Kintu mak pacak di hak rik
kawajiban, bahaya. Mihya kintu pacak, kaduwo belah pihak paham rik hak dan
kawajiban, radu. Amanda yona.
Munya dang lupa munih, pihak katigo. Nambun bukti sai
nunjukko, saalim-alim bakas, kintu dikuruki mouli gatol, turuk munih gatol.
Tarjadida api sai cak hun gantasa:
salingkuh.
Mongan siang di kantin kantor …
“Apa kubilang Tun. Pasti marahlah isterinya,” cakdu Fitri
sambilya ngahirup model iwak botuk.
“Tapi aku kan tak bermaksud apa-apa sama Pak Pogat, Fit.”
Jawabdu Atun ompai karasaian mak bangik hati.
“Betul tidak, atau betul-betulan saja tidak?” Tanyadu Lia
nyurilanko Iyem. Susurilan-sururilanan.
“Betul Lia. Mana mungkin aku bohong …”
“Mulutmu boleh kau bilang tidak. Tapi dari caramu bicara dan
memandang Pak Pogat itu yang membuat kami menaruh curiga,” torang Iyem.
“Curiga gimana?” Atun ngahodakko nginum es teh mamisna. Ya
panasaran rik umungan Iyem sangarobok ho.
“Menurutku, ini menurutku ya Tun,” cawadu Tuti, “Kamu itu
suka sama Pak Pogat.”
“Enggak ah …” Atun totop mak ngaku kintu ya goring rik Mang
Pogat.
“Oke … sekarang ini apa yang harus kami lakukan Tun?” Lia mak kolu ngaliyak Atun pocak hun bingung.
“Enggak tahulah Lia. Yang jelas, aku sudah minta maaf. Tapi
karena isteri Pak Pogat kayaknya enggak se rius terima permaafanku, ya sudah.”
“Ya sudah. Sabar ya,” cak Tuti ngajak nganik gado-gado rik
kampolang iwak balido.
Lantas, tidipa Mang Pogat kitaja?
Iya kilu ijin ngariki-i anggomanna lapah tipasar. Kok pandok
ibi juk sija api lokok bukak pasar? Lokokda. Mihya pasarna layonda pasar pok
kita biaso amboli iwak, daging rik sai barih kamona, tapi kios anjual
buah-buahan.
Ngakuk hati anggoman porlu hoda. Apilagi jak suya mih gara-gara mouli sangapok bugawean. Mak li
yom-liyom Mang Pogat ngating kalopit anggomanna, tas balanja rik milih
balanjaan. Rita mih ngaliyak bagawoh. Amun satuju, ngangguk. Amun makwat mih
anggilingko hulu.
“Yang ini Ma?” Enak Ma!” Cakdu Mang Pogat ngambou pelem.
”Yang lain saja Pa.”
Tidija tidudo. Amun dihitung kok wat puluhan kali. Makkung
hoda sai diboli. Hun barih hiran ngaliyak ti yan ruaja. Mak buhodak ngamilih,
amboli makwat.
“Lucu ya Ma bapak itu,” cawadu sanak buwok tojang rik umakna
kabiyakan ngusung lamasa rik sampayo.
“Lucu kenapa sayang?”
“Masak yang belanja bapak itu, bukan isterinya Ma …”
“Ssssst ..” Cak Umakna. Maha cutik pas diliyak Rita. Rabai
kintu suya.
Magorib liyu. Mang Pogat rik anggomanna makkung hoda luwah
jak kios buah-buahan.
Bak apiya?
Rupana sibuk nawar horga.
Cawadu maranai palayan toko, horga sai ditulis, mak pacak ditawar luwot.
“Harganya memang segitu, Om dan Tante. Tidak boleh kurang,
juga tidak boleh lebih.”
“Kalau ngambil banyak gimana?” Tanyadu Mang Pogat sambil
ngarabo manggo balak. Kapingin nihan ambolina. Bakdu si anggoman mak haga, yu
urungda.
“Maunya Om dan Tante berapa banyak?”
“Banyak juga sih. Jeruk seperempat, mangga seperempat,
semangka seperempat, dan kates juga seperempat. Sudah, itu saja ..” Cakdu Rita
ngonjukk tas balanjaan rik maranai hanjona.
“Yang lain Tante?”
“Tidak Dik. Jadilah itu. Itu kan sudah banyak. Betul kan
Pa?”
“Betul. Jangan lupa Dik. Kasih pulalah kami korting. Banyak
beli, kurangi piti …”
Ha ha ha ha ….
Tidak ada komentar:
Posting Komentar