Cerita Lepas
Pogat (2)
By Kiyai Amin
VI
BAKDU mak kabangitan, Atun curhat rik dua rikianna, Lia rik
Fitri. Ya curhat radu mongan siang di bala kang kantor. Pokna luas, dikulilingi
pohon balak. Wat kursi tojang, mija. Ga kaniyan wat hoda. Mihya makwat gratis. Akuk, bayar. Murah, makwat ya
mahal. Bangik-bangik kanianna. Wat ya martabak tohlui, martabak mamis, mi sisu
rik bakso kaunyin rasa.
Atun, Lia rik Fitri nganik bakso super. Inumanna is campur
rik jus pokat. Sai ambandarina Atun, kok tamtu.
Bakdu ya mimang sai ngajak cawa jak hati ti hati. Inisiatif ratong
jakya.
“Saya ngomong ya,” cakdu Atun. Lia tikanjot bakdu sauni
tiyan nganik baksosa ami mak cawa.
“Mungkin maksud Lia itu ada yang diomongin, begitu Tun?”
Pancingdu Fitri.
“Betul, betul …”
Kok radu diparsilako cawa, Atun makkung hoda cawa. Mih
mongas-mongas juk hun cangkolang ditutul
kora. Lia rik Fitri mi nunggu bagawoh. Tiyan ruwaja mih andongi. Mun wat sai ga dicawako, yu dicawa ko. Mun
mak ongka, rokob jugaya.
“Saya mau berhenti aja, Fit, Lia,” torang Atun, mak ragu
lagi pocaknana.
Lia rik Fitri saling liyak. Bubisik sangarobok.
“Berhenti makan bakso
dan mau diet begitu, Tun.” Cakdu Lia, norka-norka apidu maksud Atun ga
buhodak.
“Kalau itu, kami dukung saja. Asalkan tidak berlebihan.
Maksduku Tun, diet boleh. Tapi kalau sudah seharian tidak makan apa-apa, itu
namanya menolak makan,” jolasdu Fitri.
Hi hi hi hi …
“Bisa-bisa kurus kayak cacing,” lidik Lia, maha sapabolaan.
Radu sina rokob luwot.
“Maksudku, Lia dan Fitri. Aku mau berhenti bekerja.” Atun
nganik pontil bakso, pandok tiyak titanoh.
“Kenapa Tun?” Tanyadu Lia satongah mak parcaya.
“Mau kawinkah?” Cakdu Fitri, mak parcaya hoda, mihya …
“Kamu mau kawin ya? Sama siapa? Jangan diam-diam aja Tun.
Undang kami ya. Awas kalau tidak sampai diundang …”
“Kalau mau kawin ya susah juga Tun,” cawadu Lia. “Soalnya,
kadang tergantung pada suami kita itu. Ka lau dia ingin kita berhenti bekerja,
sebenarnya tidak jadi soal. Asalkan alasannya jelas dan diterima akal sehat.
Pindah tugas ke kota lain, misalnya. Atau penghasilan suami kita lebih dari
cukup meski kita selaku isteri tidak bekerja.”
“Iya Tun,” cawadu Fitri. “Janganlah kau berhenti. Kasihan
kamilah. Soal kamu kawin, itu tak masalah. La gian kan kita tidak terlalu repot
kerjanya. Santai. Sebelum sore sudah pulang. Lumayan buat nambahin uang saku.”
“Apalagi kita sudah lama kerja, bukan kemarin-kemarin. Gaji ya lumayanlah. Kalau berhenti terus peng hasilan suami kita berkurang, terpaksa kita kerja lagi. Nah, kalau sudah begini, kitanya mau kerja di mana. Cari kerja sekarang sulit,” jolas Lia.
“Apalagi kita sudah lama kerja, bukan kemarin-kemarin. Gaji ya lumayanlah. Kalau berhenti terus peng hasilan suami kita berkurang, terpaksa kita kerja lagi. Nah, kalau sudah begini, kitanya mau kerja di mana. Cari kerja sekarang sulit,” jolas Lia.
“Tapi ya terserah kamulah Tun,” cak Fitri. “Tapi
ngomong-ngomong, siapa sih calon suamimu itu, kalau kami boleh tahu?”
“Calon suami apaan? Siapa yang mau kawin?”
“Lah itu … “Fitri , bakdu tikanjot, wai is sai diinumna,
diluwahko lagi jak bangukna.
“Jadi?!” Lia juksapona hoda. Sumangna, layonda is, mihya mi
bakso. Tiyak dunggak mija. Untung mih cutik.
“Aku itu mau berhenti kerja karena …” Atun mak barani ngalanjutko cawana. Rabai nonti jolma sai
diumungkosa tarsinggung. Suya balak. Ngamuk-ngamuk.
“Oooo … baru tahu saya,” cak Lia. Ngingok-ngingok
sangarobok. Radu sina cawa …
“Pak Pogat kan?”
“Betul kan Tun?” Dosakdu Fitri.
Atun ngaiyuko.
Cawadu Atun, ya mak bangik rik Mang Pogat. Gara-gara mojong
podokan di lom opelet, anggomanna suya. Makkung ikhlas nganarimo kilu maafna.
Rabai kintu ratong muloh ti kantor.
“Dengan Pak Pogat sendiri sudah ngomong belum kamu Tun?”
Sarandu Lia, walaupun bakas, cawa rik Mang Pogat mak salah mak. Sobab, sangapok
gawean, mak api-api curhat sebatas mak angganggu sai barsangkutan.
“Dengan Iyem dan Tuti, sudah ngomong belum kamu Tun?”
“Belum Fit. Soalnya, mereka tadi itu buru-buru keluar kantor
karena ada urusan penting begitu. Jadi terpaksa
dengan kalian berdua saja dulu. Enggak apa-apa kan?”
“Ya deh, enggak apa-apa.” Cakdu Fitri.
“Ini juga baru rencana. Menurut kamu berdua sendiri gimana?”
Atun kilu solusi. Kintu-kintu bagawoh holau solusina.
“Kalau menurutku, tak juga salah kamu Tun bilang sama ke
yang lain. Sama Iyem dan Tuti. Juga sama Pak Pogat. Tul enggak Lia?”
“Betul sekali Tun. Supaya kam lebih banyak pilihan dan
sebelum berhent pertimbangkanlah dengan baik dan cermat.”
“Terus, misalnya ya Tun, kamu berhenti kerja. Kamu mau
kemana?” Fitri ga andongina jawabannya langsung jak banguk Atun, layonda jolma
barih.
Atun rokob.
“Pasti kerja lagi kan?”
“Ya ialah Fit, Lia. Mana mungkinlah perusahaan cari saya,”
jawabdu Atun, ngaharop tiyan ruwaja mak
bingung lagi.
“Berapa waktu yang kau habiskan. Duit habis, kerja belum
tentu dapat. Hanya gara-gara soal sepele Tun kau berhenti,” jolas Lia, anjuki
masukan.
Mak uni sina ratongda Iyem rik Tuti. Ngusung rambutan. Nambun
nihan. Sakantong palastik balak halom. Dibagi-bagiina Lia, Fitri rik Atun.
Hanjakda tiyan tolusa.
Mak pacak lagi cawa. Rambutan dikanik sapabolaan. Tong
sampah ponuh bakdu bawak rambutan. Pas Mang Pogat ratong, mih maha posai
ngaliyak rambutan mih tinggaln bawakna bagawoh tikurilah dunggak mija.
“Kalau makan itu bagi-bagilah yang lain,” cakdu Mang Pogat.
Dijuk sai bak Lia, diakukna. Dikanik. Wooow, andocing mamisma. Ngalotok munih.
“Sayang cuma sebiji,” cakdu Mang Pogat, ambuang bawakdu
rambutan di tong sampah.
Joh pagina …
Atun makkung kuruk kantor. Juk sina hoda Iyem rik Tuti. Sai
kuruk pagi-pagisa ompai Lia rik Fitri. Mang Manggut ompai luwah. Kuruk
sangarobok jona.
“Pak Pogat … Pak Pogat!” Panggildu Lia jak pokna mojong
podok ga kuruk kamar mandi.
Mang Pogat minjak. Togak.
Lapah modoki Lia rik Fitri.
“Pak Pogat pasti belum tahu kan?”
“Soal apa Lia?”
“Atun …”
“Atun kenapa Lia? Sakitkah?”
“Ok oooo. Tidak Pak Pogat, “cakdu Fitri.
Cawada sabonorna Rikdu Mang Pogat sual Atun ga buhodak.
Sawaradu Fitri, kapori mak kadongian hun ba rih, mih pacak tihaningko bak Mang
Pogat. Lia bagawoh mih samar-samar andongina. Mih pira senti jak Fitri mojong.
Mang Pogat mih manggut-manggut. Ya makkung haga cawa, lokok
ngahoning juk Lia. Haropanna tamtu Atun mak jadi ga buhodak.
Sukor mimang. Kita sai cawasa gampang. Ngonjuk nasihat
bagawoh. Juksija, juksudo. Nah, sai ngaraso kona sai sakik. Mang Pogat paham bonor. Layonda rik Atun,
baibai barih nambun juk sai dihadopi Atun. Mih liyom bagawoh. Mak yawat cawa.
“Menurut bapak gimana?” Tanyadu Lia rik Fitri.
“Eeeem … nantilah aku ngomong sama Atun,” jawabdu Mang
Pogat. Ya muloh ti pok mojongna. Nginum wai kopi rik tahu tinggoring.
Mak unisina ratongda Iyem rik Tuti. Pingsansa mak ongka
sai tiusung. Mih ngusung tas bugawe.
Kira-kira jam walu, Atun ratong. Ngusung pimpik robus rik tingguring.
Burobutda sai ngakuk. Pimpik iwak, cukana, wooow alang sodopnana. Guwaian tukang cuk pimpik
botulan.
Atun sangajo ngakuk piring. Radu sina ya lopakko dunggak
mija Mang Pogat rik Mang Manggut, pimpik tohlui, lenjer, ada-an rik kapal
solom.
Di luwah hasang. Di lom hoda. Walau bu ace, lokok
hitungsa luwah bakdu nganik pimpik rik cuko ruwa ngabotol umbun-umbun.
Pimpik sangatas balak bola. Mak bubokas lagi. Cukona mih
tinggal botolna bagawoh. Sai lokok dokdu Mang Pogat rik Mang Manggut.
Mang Manggut makkung mulang jak lapah. Mang Pogat lokok
sibuk nga es em es rik nalopun nasabah na. Kadang maha, kadang tojang sawarana.
Men sai andongina pasti panasaran. Apiya sai diumungko Mang Pogat.
Waktu Mang Manggut ratong, Atun ambukakko rawang. Sonyum
cutik, noriko bosna. Kuruk ruanganna. Sang bos mimang porlu rik ya, Atun.
Dikorahna ya mojong. Atun mojong. Mang Manggut lokok
nalopun. Nalopun hun barih. Kilu tulung antak ko gancang posanan koariyan. Radu
sina kilu tulung Atun ngamanggil Lia, Tuti, Iyem, Fitri rik sai barihna.
Wat api ya?
Ning … nong … ning … nong …
“Lia, tolong lihat di depan, siapa,” parintah Mang
Manggut.
Rawang dibukak ,
ruwa bakas ngusung kutak kan balak, rik wai is cincau. Posanan dilopakko dunggak
mija tojang pok hun rapat.
“Tolong tanda
tangani Bu, sebagai tanda terimanya,” cawadu bakas balak, tojang galah nyodorko
karotas ronik.
Karoyas sina diusung
Lia ti lom ruangan bosna. Maha ngikik rik sai barih ngaliyak kucing bukonaan.
VII
DI bah pohon kayu balak, Mang Pogat radu nyandarko karitona,
mojong. Radu sina ya ngaluwahko hapena.
Gangapiyona Mang?
“Halo … Tun .. Atun.” Makkung ongka jawaban jak Atun.
Tungguk pak kali ya nalopun. Mak diangkat-angkat Atun.
Tidipaya mouli sina?
Kriiiiing …
Mang Pogat ngangkat hapena.
“Halo … Ini yang nelepon barusan Pak Pogat ya?” Tanyadu
Atun.
“Betul Tun. Sudah empat kali bapak telepon kamu. Tapi tidak
diangkat-angkat. Kemana aja kamu Tun? Baru bangun ya?”
“Siapa yang baru bangun Pak. Atun lagi nyuci pakaian tadi.
Terus istirahat sebentar di kamar. Saya lihat hape, saya lihat nomornya, pasti
bapak. Saya bertanya, ada apa ya. Supaya tidak penasaran, saya tele ponlah
bapak. Eeeeh taunya benar ini nomor bapak. Tak salah lagi. Eeeem … ada apa ya
bapak telepon Atun. Ada yang pentingkah?”
“Tidak juga Tun. Cuma … “Mang Pogat mak bangik nyawakona.
“Cuma kenapa Pak?” Atun, malok togak, mojong dunggak kasur.
“Bapak lihat tadi kamu tidak masuk kerja. Betul kan Tun?”
“Betul sekali Pak.”
“Kenapa Tun? Sakitkah?” Mang Pogat ngaluwahko rukukna.
Diakuk sangabatang, diudutna sambildu budosit …
Iiisssssst.
“Yach begitulah Pak,” jawabdu Atun. Sabonorna ya mak sakik
makwat. Mih mak bangik ratong ti pok bugawe. Dialasankoda sakik, mariya bos pok bugawe pacak ngonjuk ijin mak kuruk
kabiyansa.
“Sakit apakah itu Tun? Sakit hatikah?” Gurau Mang Pogat.
Ngamalintir rukuk, ngaluwahko asap jak bangukna.
“Ai bapak mau tahu aja urusan perempuan. Perempuan itu Pak
jarang istirahat. Sebelum kerja nyiapin sarapan pagi dulu. Pulang kerja,
nyiapin lagi untuk makan malam ..”
“Buat siapa Atun?” Mang Pogat togak, nyindirko balakangna di
batang kayu.
“Buat semuanya Pak Pogat. Buat adik, orang tua dan
sebagainya.” Atun minjak lapah modoki jandilo kamarna. Ongka hun sai liyu
kacuali motor, bicak rik mobil.
“Tun. Boleh tidak bapak nanya sesuatu padamu?” Mang Pogat,
pudakna burubah sarius. Monah jawaban jakdu Atun.
“Tanya apa Pak?” Atun mojong muloh. Buwokna dikonaikona
dihombus kipas angin.
“Apa betul kamu mau berhenti bekerja Tun?” Mang Pogat
ngumbanko rukukna, di podok sapatuna. Radu sina diinjakna rik sapatu mariya
apuina padom.
“Eeeem … betul sekali Pak,” cakdu Atun torus torang.
Sawarana tiba-tiba pandok mak kadongian.
“Kenapa Tun? Apa kamu sudah mikir matang mau berhenti kerja.
Sayang dong Atun. Kerja udah lama. Teman kamu banyak. Semuanya suka sama Atun
…”
Atun mak anjawab.
“Iya Pak.” Atun mak kolu rokob uni-uni.
“Kalau iya, kenapa Atun mau berhenti?” Mang Pogat mih
gangamastik bawagwoh api bonor Atun ga buhodak bakdu anggomanna.
“Eeeem … gimana ya Pak?” Atun biyak ga cawa. Ya mak kolu ga
bubuhung. MIhya cawa sabonorna ya mak barani.
“Ayolah Tun … Bapak kan bukan orang lain lagi di mata Atun.
Teman sekerja dan sudah biasa ngobrol berdua di tempat kerja. BIcaralah terus
terang sama bapak ya. Bapak janji tak akan cerita pada siapa-siapa. Percayalah
sama bapak Tun …”
Atun rokob muloh.
“Atau kamu mau berhenti kerja gara-gara peristiwa yang
kemarin itukah?”
Atun makkung anjawab.
“Betul kan Atun?”
“Betul Pak,” jawabdu Atun. Lombut nihan sawarana.
Ha ha ha ha …
Atun turuk maha-maha munih. Layonda lucu. Mihya kahiranan
andongi caradu maha Mang Pogat maha. Juk manuk kabotohan. Maha dipaksa.
“Atun … Atun,” cakdu Mang Pogat. Mun bakdu Rita, niku ga
buhodak, alang ronik nana. Ronik kundu, cak hun paija.
“Pak Pogat .. Pak Pogat.” Atun mih anggilingko huluna. Pak Pogat, cakna di lom hati. Mih pasal Rita,
niku mak pacak cawa bonor lagi.
“Kalau soal itu bereslah Atun,” jolas Mang Pogat. Ngudut
luwot. Mojong podok parit balak.
“Beres apanya Pak Pogat?” Tanyadu Atun. Kok unijugaya
talipon-taliponan. Makkung jolas api sai akhir curitasa.
“Kamu takut dan tak enak kan sama isteri bapak?”
“Ya … betul jugalah Pak.”
“Kenapa Tun?”
“Ketika salaman kayaknya terpaksa aja. Terus sama Atun tak
pernah kasih senyum. Maaf Pak Pogat. At un jadi serba salah,” torang Atun.
Rabaina, tiap harani ngaliyak Mang Pogat. Kintu lokok camburuan, juksipa ga
nyaman bugawesa. Pacak diratongina muloh. Bahayada …
“Tidaklah Atun. Isteri bapak tak mungkinlah seperti itu. Dia
itu baik kok orangnya. Memang jahat di depan, di belakang dia baik.”
“Betulkah itu Pak Pogat?”
“Betul Tun. Bapak tidak bohongla sama kamu.”
“Alhamdulillah,” cawadu Atun. Mak jadi mun juksapona ga
buhodak. Mihya lokok ragu rik umunganna
Pak Pogat. Pacak hoda mih nyonangko hatina agawoh. Apilagi cak informasi sai
buidor, Mang Pogat rabai rik anggomanna.
“Tun …”
“Ya Pak.”
“Sudah ya. Jadi mulai besok kamu masuk kerja lagi ya.”
Sarandu Mang Pogat. Rugi mun buhodak. Makkung tuha kok ga buhodak. Sayang rik
umur. Mumpung lokok ngura, sopokda pangalaman
sanambun mungkin.
Radu ngalopakko hape di pok tivi, Atun mojong muloh di pok
turuina. Ya nimbang-nimbang, buhodak api makwat.
“Yah, nantilah,” cawana di lom hati. Ya luwah jak kamar.
Radu sina ti sangkolak. Ngamasak kan.
Mak uni sina, ya nomuni indokna di ruang tamu. Mak ongka.
“Kemana ya Umi?” Atun nyopok di teras mak ongka hoda. Wat ya
kucing lagi bugurau, baik rik bakas.
“Umi …!”
Pira kali, mak sompat ngahitung munih, ngamanggil Umi,
rupana wat di balakang. Lagi nanom ubi kayu. Nyangkulna, Abuya. Sai nanom, Umi.
Ngaliyak jolma tuhana sai akur tungguk gantasa, Atun mih
maha dilom hati. Idanya nyakja juk tiyan ruwaja. Mak ulah bubalah, apilagi
camburuan rik mudah tarsinggung.
Diakuina, indok rik ubakna mimang pasangan ideal. Kintu sai
suya, sai barih rokob. Mak ulah curiga. Apipun halangan dihadopi buruwa.
Ibaratna, susah ditanggung, sonang dijunjung …
Riiing … rinnng …
Hape di kamarna Atun bubunyi. Bakdu Atun ganta di balakang
rik joma tuhana, nasak kan rik mindang ompai radu, talipon jak Fitri mak sompat
diakukna.
“Gimana Fit?” Tanyadu Lia, ngaharop Atuna njawab taliponna.
Mak api-api. Mih gangamastiko keadaan Atun kabiansa. Sakalian ga nanya, api joh
pagi haga kuruk bugawe mak.
“Ya sudah. Mungkin ada kerjaan dianya. Yuk kita makan di
belakang. Jam istirahat sudah masuk,” ajakku Lia.
Juksipa Mang Pogat kita?
Kabiyansa ya ngitori pok sikolahan, rumah sakik, sai lagi pok sanak-sanak maranai
bugurau futsal.
Hasilna?
Lumayanda. Wat haga, wat ya makkung haga. Kabanyakan
padagang ronik. Umpamana, tukang is krim bukarito, tukang is cindol, pik impik,
bakso tingguring, mi sisu, bubur kotan halom rik bubur kacang hijau.
Rata-rata nginjam saratus ruwada. Guai nambahi modal. Kok
bangsana padagang ronik. Dang nihan mak laku. Rugi. Atau mimang porlu duit.
Duit jak budagang dipakai pai guai ambayar es pep e sanak, bakdu kok uni
nunggak.
Jadi mak jarang, gali lubang tutup lubang. Malah kabiyansa
nginjam luwot guai ngalunasi hutang sai kok uni mak dibayar-bayar.
Mang Pogat paham bonor sai dihagako padagang roniksa. Modal
mak ongka, musti diuwatko. Juki panjo lasan bahwa modal uwat. Kita tulung. Sual
ambayarna, kita mojong sangamija. Kita diskusiko api sai holauna.
Sai ponting, dang mak budagang. Dang makwat ga busopok.
Kintu mak busopk, juksipa anak rik anggo man di lambahan. Ga nganik api.
Batu?
Makyawat kok tamtu. Hortinana, saling tulung manulungda. CV
Minjak Mulak nginjamko modal, sai ngin jam musti ambayar sasuai kamampuan rik
kasapakatan waktu mojong sangamija hanjona.
VIII
“ATUN masih kerja Pa?” Tanyadu Rita, anggomanna Mang Pogat,
waktu mongan bingi di ruang pok mongan.
“Insya Allah masih mama,” jawabdu Mang Pogat sambil nginum
susu di golas balak.
Rita ticambiyut. Panas hatina. Ya mak katarima. Bakdu lokok
camburuan soal kasus konariyanho.
“Katanya mau berhenti. Betul ya Pa?” Pancingdu Rita.
“Iya. Mama tahu darimana?” Mang Pogat mak nyangko Rita kok
pacak. Jaksapa ya pacak?
“Adalah yang kasih tahu,” cakdu Rita. Minjak, ngakuk kan di
magic com. Dibingisa lakina mongan bangik. Kok pin ruwa bubuh. Haga lagi. Api
muak ditanihi?
“Siapa yang kasih tahu kalau Atun mau berhenti, Ma?”
“Adalah orangnya …” jolasdu Rita. Ya pacak jak Lia rik
Fitri.
“Menurut mama gimana?”
“Terserah orangnyalah Pa. Mama enggak mau ambil pusinglah …”
“Tadi dia juga cerita sama papa,” akudu Mang Pogat. Bakdu
keselek, nginum wai handak sangarobok. Pandok mutah.
“Cerita apa Pa?” Rita modokko bangukna di pinggan boling isi
kuwah pindang gabus. Dikupilina huludu iwak. Dikanikna cutik-cutik.
“Nantilah, papa habiskan dulu nasinya ya Ma.”
Mang Pogat ompa bucurita waktu mojong di ruang tamu. Sambil
nuntun acara televisi, bucuritada ya bak api Atun ga buhodak.
“Katanya kepada papa gara-gara kemarin itu … Mama tak pernah
senyum. Cemberut terus. Betul kan Ma?”
“Ya habis … coba deh papa bayangin, suami orang diajak
jalan. Kemana tuh otaknya perempuan itu?”
“Itu kan tugas kantor, Ma. Dia enggak salah. “Torangdu Mang
Pogat sambil ngahisap rukuk. Rik pingsan-pingsan nginum wai kopi mamis.
“Jadi papa salahin mama?” Atun anjolit. Ga dikanikna
hirungdu lakina supayo mak buhirung lagi.
“Ialah Ma. Pertama, saya mengajak jalan Aun atas izin atasan
papa. Kedua, diketahui teman-teman se kerja papa yang lain. Ketiga, ini urusan
dinas. Dari ketiga ini, jelas bahwa saya
mengajak Atun keluar kantor untuk urusan dinas, dibenarkan.”
“Ah papa …”
“Salahnya lagi mama, mama seolah membenci Atun. Kenapa mama
lakukan itu?”
“Enggak tahu …” Rita malingus mak mamparhatiko umungandu
lakina.
“Mama masih marah ya?” Mang Pogat ngusap-ngusap buwokna
Rita. Mak bugorak. Kabangitan. Muloh sanak. Dibolai-bolai buwokna bak indok.
Saking bangikna, tikaturui dipangkuan indok. Buinipi diajak bapak lapah ti
lawok. Mandi, bulangui rik cakak parahu motor.
“Mama?”
Rita tikanjot. Pungudu lakina dikonaiko butengger di huluna.
Ya ngaharop pungu sina muloh lagi juk jona. Bugorak tiunggak, tibah
bukali-kali. Alang bangikna. Pocak ratu kabiyan.
“Kalau mama masih marah sama papa, marahilah papa. Papa rela
kok dimarahi mama,” cakdu Mang Pogat. Anggulik mih mato tituju di televisi.
“Papa kalau merasa salah harusnya sadar. Jangan lagi
mengulangi kesalahan yang telah diperbuat. Papa enggak konsisten …”
“Maksud mama?”
“Sudah tahu mama marah karena berdekatan dengan Atun. Papa
ngakunya salah. Tapi papa masih ber hubungan dengan dia. Tanya ini, tanya itu
sama dia. Buat apa Pa? Papa tahu enggak sih bagaiman pera saan mama?”
Pocak gamiwang. Mang Pogat minjak andakop anggomanna.
Diciumna. Dirabana dada, dikorahna Rita turui dunggak tanihina.
Mulana mak haga. Liyom halokna. Rita ompai haga waktu Mang
Pogat bujanji mak lagi cawa-cawa rik Atun. Api lagi nanyako sual ga buhodak
bugawe.
“Janji ya Pa?!”
“Iya. Tapi …”
“Tidak ada tapi-tapian, Pa. Titik,” cakdu Rita. Mojomko
matana. Icak-icak ga turui.
Ruwa-ruwana honing. Rita lokok mojomko matana. Mang Pogat
asyik nuntun filom kartun komedi.
Buulangkali ya maha ngikik
ngaliyak si kucing mak dapok-dapok norkomdu tikus.
Guaaaar …
Maksuddu hati ga norkom tikus, tikus bukatiyak. Panci tiyak
nimpa huluna kucing sai bukatiyak munih ga nutul tikus.
Ha ha ha ha …
Si kucing layonda jora. Tambah ganas ga norkom si tikus. Di
bah mija, kucing turui. Tikus ronik hanjona ngintik jak tiang mija. Dipodokina buntut si kucing. Digigikna. Kucing
anjorit mangking. Makkung sompat ga
minjak, ditarikna munih buntut sina.
Bakdu balakda kucing jak tikus. Tarikan tikus mak kuat.
Tilopas. Kucing suya. Ditutulna si tikus. Kuruk lubang ronik. Kucing mak pacak
kuruk. Bakdu mak ngaliyak lagi, patumburda ya rik dinding beton. Tijongkang.
Sakik. Tikus luwah muloh. Punguna nyuil-nyuil ko hulu si
kucing sai pingsan sangarobok. Tikanjot lagi. Ditutulna lagi si tikus.
Pingsansa tikus mati langkah. Mak pacak lagi ga
tidipa-dipa. Balakang, kiri kanan
dinding, dimukak kucing.
Api akalsa?
Ek eeee … ek eeeee …
Tikus icak-icak miwang.
Kucing modokina. Ompai gamodoki hirung rik juhngurna, tikus
ngalumpak. Cangkolang. Kucing suya. Ditutulna tikus. Lobon tidipaya.
Ha ha ha ha …
Mang Pogat maha posai ngaliyak kucing ngombow api juga sai ya liyak di
sakalilingna. Mak karasaian, kok tungguk di sangkolak. Ngalumpak.
Ngeoooong …
“Oi kucing buyan. Disanona,” cakdu Mang Pogat nunjuk di bah
mija podok gas, si tikus maha sambil andadah.
Kucing ngalumpak. Tikus mak ongka lagi. Tidipa lagi ya. Mang
Pogat mih rokob pingsansa bakdu mak pacak nihan tidipa tikus ngalobon.
Ngeoooong …
Guaaaar …
Tikus luwah jak panci. Kona pudakna kucing. Mak kuat ga.
Mihya si tikus kok lijung tidipaya mak pacak.
Ngeooong …
Ngeooong …
Kucing ngaliyak tiunggak. Ya rabai ga ngalumpak bakdu tikus
sai ompai diliyaknaja balak nihan badanna. Sapantarda rikya.
Gumotoranda si kucing. Mak uniga, ratongda si tikus ronik
hanjona. Bujoget di dopan si kucing. Mak api-api. Kucing mih rokob. Tikus sai
ngalatikna mih ngodip-ngodipko matana.
Ngeoooong …
Si tikus ngaliyak tiunggak. Tikus balak hanjona anjawoh
cutik. Ga bukatiyak pocak ga norkom.
Kucing ngahindar ga cangkolang. Ditutul tikus balak rik
tikus ronik.
Ha ha ha ha …
Bakdu Mang Pogat maha sambil togak, sompat ga tikautah,
anggomanna minjak. Ngorah lakina mojongda muloh.
“Pa, ingat Pa. Itu kan cuma filem. Kartun lagi
filemnya,” cakdu Rita. Radu mojong
busila, ngorah lakina nginum wai kopi.
Ceruuup …
Ceruuup …
Ceruuuup …
“NIkmat kan Pa?”
“Iya Ma. Nikmat sekali …”
“Apemnya Pa.”
“Satu ya Ma.”
“Dua-duanya boleh, Pa.”
“Mama?”
“Makan piringnya saja …”
Hua ha ha ha …
Torus torang, cakdu Mang Pogat, filom kartun hanjona lucu
satongah mati. Lucunana kuruk di akal. Mi mang dtomuni sehari-hari. Kita jugaya
sai makwat mamparhatikona. Layonda mak sompat. Mimang mak yawat haga halokna.
Kitaja lobih sonang marhatiko hun bubalah, butujah, laki bini cakar ancakar.
Jadi wajar, waktu kita ngali yak kalakuan tikus rik kucing maha ngikik. Lucu.
Radu sina kita mimang ompai sinada ngaliyakna.
Bonor mak kolpah?
“Betul Pa. Tapi ketawanya papa itu kelewatan sih .. sampai
ganggu mama mau bobok …”
“Jadi mama belum bobok?”
“Baru akan ..”
Ha ha ha ha …
“Papa kira mama sudah bobok. Makanya mama bebas ketawa.”
“Ooooo begitu ya. Jadi …”
“Jadi apa Ma?”
“Sama Atun pasti juga begitu kan?”
“Enggaklah Ma.”
Mang Pogat cangkolang. Busiingit di balik garubuk.
Anggomanna nyopok tidija tidudo.
Ngeooong …
IX
“PAK … Pak …!” Lia ngamanggil Mang Pogat bugancang luwah jak
rawang.
Mang Pogat ngahodakko langkah kukutna.
“Kenapa Lia?” Sai ditanya ngajak luwah sangarobok. Di pok
sopi ya bucurita …
“Atun nanya ke Lia, Pak Pogat.”
“Oh ya. Nanya apa Lia?”
“Kenapa bapak berubah dua hari belakangan ini sama Atun.
Atun sepertinya serba salah, Pak. Makanya dia bertanya. Tak mau langsung tanya
sama bapak, sama saya dia mau …”
“Nantilah kita ketemuan ya,” cakdu Mang Pogat.
“Dimana Pak?”
“Di warung Serba Murah.”
“Simpang Lima itu kan Pak?”
“Betul sekali …”
“Sendirian Pak?”
“Terserah kamu. Tapi jangan sampai Atun tahu dong.”
“Kenapa Pak?”
“Tak enaklah …”
Lia rokob.
“Sudah ya. Bapak tunggu pas makan siang.” Cakdu Mang Pogat.
“Siiii …”
“Aturlah supaya dia tidak tahu …”
“Aturlah supaya dia tidak tahu …”
“Baik Pak.”
Acaradu Mang Pogat kabiyansa juk kamona-kamonada. Nawarko
karidit duit rik nagihna sakalian. Luwah kuruk lurung. Alhamdulillah, ya dapok
pak nasabah. Lumayanda. Jolma kolas manongah munih. Kapak-pakna wiraswasta. Wat
sai ngurukko cabe di pasar, bujualan pakaian bokas, buah-buahan rik panci
mamanci.
Jak kapak-pak nasabah hanjona, ya ngaliyak goli waktu cawa
rik baibai ronik hirung. Bak api goli?
Bakdu pacak cawa, pacak munih ngalucu. Parhatiko dapai cawana rik Mang Pogat
sija.
“Cairnya yang cepat ya Pak.”
“Iya Bu,” jawabdu Mang Pogat sonang wat sai ganginjam duit
rikya, CV Minjak Mulak.
“Bayarnya lama boleh kan Pak?”
“Boleh Bu.”
“Bunganya berapa persen Pak?”
“Eeeem … dua persenlah,” torangdu Mang Pogat sambil ngaliyakko fotodu godung pokna bugawe.
“Boleh kurang Pak?”
“Kayaknya tak boleh Bu. Itu memang sudah ketetapan dari
perusahaan tempat saya bekerja …”
“Kuranglah sedikit
Pak, biar aku banyak minjamnya,”cakdu si baibai sija ambulak-balik foto di buku
ronik dok Mang Pogat.
“Saya tidak bisa
memutuskan Bu. Datang saja ke kantor dan ibu berundinglah dengan bos saya,”
jolas Mang Pogat mulai hasang bakdu bupanas podok parit.
“Maaf Pak. Bos bapak itu laki atau perempuan?” Somangat
nihan baibai butahi lalaksa cawa.
“Kalau laki kenapa, kalau perempuan kenapa, Bu?” Ngajak Mang
Pogat mojong di teras lambahan. Wat ayunan. MIhya mak bangik diliyak hun barih.
Jakjona kacah nyuritako tiyan ruwaja.
“Kalau laki-laki kan bisa dipacari Pak.”
Ha ha ha ha …
“Ibumu ini ada-ada saja. Kalau suami ibu marah gimana? Bisa
gawat dong Bu.”
“Saya janda Pak.”
He he he he …
Haaaa …!
“Ah, yang benar Bu. Masa janda.” Mang Pogat haga parmisi
sabonorna. Mihya mak bangik api cak hun kintu dicap sombong.
“Kalau perempuan Bu?”
“Mau saya jadikan teman, Pak. Teman ngobrol dan
macam-macamlah. Soalnya, saya ini suka ngobrol. Tahan saya ngobrol sampai
tengah malam, Pak.”
“Jadi enggak tidur lagi, Bu?”
“Kalau asyik Pak, sampai pagi …”
Mang Pogat mih anggiling-gilingko huluna. Ya hiran bakdu
jolmasa, kintu nomon ga budalu, kan rasah. Pucak sai pudaksa. Sija gomuk. Pudak
holau. Sihat kaliyakanna.
Haaacim …
“Maaf Pak, saya flu. Sudah minum obat tapi masih flu juga.”
Aku si jando kembangsa sambil maha goli.
Mang Pogat goli hoda. Toba-anna sihat. Ompai ga cawa si
baibaisa borsin. Hortinana mak sihat. Wat panyakik. Mih mak yaw at gawatga.
Sodangko baibai hanjona maha goli posai bakdu ngaliyak Mang
Pogat gumotor. Cawana gagap, putuk-putuk. Di lom hatina ya cawa, bakas podok
naja wat ‘toling’ api makwat. Hortina, bakas nihan apiya satongah bakas,
satongahna lagi baibai.
Waktu katomunan rik Lia di warung Serba Murah, pangalaman
sangrobokho ya curitakoda rik mouli
cindo buwok tojang sija.
“Bapak ada-ada saja,”cakdu Lia, kok nunggu mona kira-kira
puluh monit jona.
“Rupanya janda kembang Lia. Bapak kaget sebenarnya. Dari
penampilannya yang jauh lebih tua, pasti sudah memiliki beberapa cucu. Eeeee …
setelah ngobrol, taunya janda kembang.”
“Suaminya mati Pak?”
“Waduuuh kelupaan …”
“Dompet Pak?”
“Bukan Lia. Dompet bapak masih ada. Kelupaan nanya
suaminya. Mati atau masih hidup.”
Ha ha ha ha …
“Bapak bisa aja. Sampai kelupaan segala. Bapak sih banyak
melamun.”
Mang Pogat mih maha.
Ya nawari Lia gado-gado rik is cincau. Pasti haga. Sual
mongan, Lia mimang mak milih-milih. Kaunyinna dikanik. Asal lokok butolah
kaniyan.
“Yang lain mana Lia?”
“Nyusul katanya Pak Pogat,” torang Lia. Mak cawa lagi rik
Mang Pogat, bakdu kabotohan, langsung jugaya nganik gado-gado.
Alang sodopnana. Wat lontong, kampolang siyaw, kangkung rik
sai barihna. Ruwa sindok gado-gado,
nginum is cincau.
Juksapona hoda Mang Pogat kitaja. Tolunga sendok gado-gado,
pingsan nginum is cincau. Bangik nihan.
Aaahh …
Issssst …
Egggh …
“Mau nambah lagi Lia?” Lia mih anggilingko huluna. Mak uni
sina ratongda Iyem, Tuti rik Fitri.
“Aku mau gado-gado juga Pak,” cawadu Iyem, mojong podok Lia.
“Aku juga Pak,” cakdu Tuti.
“Eheeem .. Aku bakso sajalah Pak …” Fitri modoki si tukang
bakso. Nyawako dang nambunka cabena. Cutik jugaya.
Juk pasar warung Serba Murahsa. Padohal mih tiyan bulima. Sai barih kok lijung. Radu
mongan. Mak uni sina, ratongda sanak ronik sangabus balak jak lapah jawoh.
Tolahna juga sanak. Ga cawa hoda. Mak ulah rokob. Anjorit mangking. Ga sija, ga
sudo. Pokokna, sakik cupingsa andongina.
Angganggu makwat?
Mang Pogat jadi bingung ga ngopi. Mongan radu, ga cawa
makkung pacak. Didongi sanak, mak holauda.
Jadi, pandok saparapat jam, Mang Pogat rik Lia mih ngaliyak
sanak-sanak hanjona nganik bakso, gado-gado rik kan sisu. Wat sai togak, wat hoda mojong. Watya
cawa-cawa bakdu kan sai diponah makkung ratong-ratong.
Ujung-ujungna mak jadi cawa. Lia mak munih cugak. Juksina
hoda Iyem, Tuti rik Fitri. Sai ponting, tanihi kok botong.
Ngaliyak sanak mak buhodak cawa, Lia rik Iyem mih anggilingko hulu. Mihya sonang bakdu mak ang
ganggu pangunjung sai barih mongan.
Bagidu Fitri rik Tuti, karuwa-ruwana pacak pok ompai pacak pok warung Serba Murah. Saunisa mak pornah
singgah apilagi mongan-mo ngan dija. Mak di kantor, yu di podok pok bugawe
hoda. Gohgohda. Murah, nambun jolma ratong rik mongan di san.
Atun tidipa?
“Assalamualaikum,” cawadu Mang Manggut. Ya ratong rik Atun.
Mih buruwa. Dua’an cak jolma gantasa.
“Waalaikumsalam,” jawabdu Lia, Tuti, Iyem rik Fitri.
Kapak-pakna mih kahiranan. Jona Atun mak haga turuk bakdu ga
mulang tilambahan. Badan mak bangik. Buhaban ya makwat. Mih losu-losu bugorak.
“Bapak tadi ketemu Atun di jalan. Saya ajaklah makan berdua.
Eeee taunya ketemuan disini,” cak Mang Manggut maha ngakak.
Mang Pogat, sai anjawab salam tihuri, turuk maha munih.
Mihya di lom hati. Ya ngaraso mak bangik. Mak bangik rik bos, mak bangik munih
rik Atun. Bakdu gara-garana, Atun
mulang. Cuba amun diajak, ya pasti haga. Apilagi mih urusan tanihi.
***
Tidak ada komentar:
Posting Komentar