Senin, 23 Oktober 2017

Embedat (1)

Cerita Pilihan



Embedat (1)
Oleh Wak Amin



1

TENGAH ARI ...

Karno dak katik gawe, maem la dah, ngudut la nyambung duwo batang. Tiduk siang lum tebiaso, dudukla Jul ki toni di pucuk garang. Ngangkat sikil sekali duwo, kepalak diturunke dikit, nyandar ke kursi kayu buruk. La ogel-ogel pulo.

Sedenget-sedenget ketawo, sedenget-sedenget pecak nak marah. Mak itula gawenyo sepanjangan.

Ngapo biso mak itu?

Usut punyo usut. Jul kitoni lagi main game. Mobil balap. Dio ketawo karno sukses nyalip mobil di depannyo.

Ngapo pecak nak marah. Karno la duwo kali balap dak ulah juaro satu. Men dak tigo, harapan satu.

"Oi Juuuul ...!"

"Juuul ...!"

"Juuuul ...!"

Tigo kali mekik baru noleh. Dak ngapo-ngapo. Cuma cengar-cengir bae. Apo ngongkon mampir. Idak. Dahtu main game lagi.

Kebetulan lewatla anjing. Dak banyak. Cuman sikok. Entah makmano, itu anjing sudah tecuguk parak Badu.

Mikir denget. Dahtu senyum-senyum dewek.

"Kalu bae dio tekejut," uji Badu jeru ati. Jul nambah asyik bae.

Dak lamotu ...

Guk ... Guk ... Guk ...

Guk .. Guk .. Guk ...

Guk ... Guk ... Guk ..

Tekejut bukan main. Ampir bae tepelanting hape di tangan. Cuman sempet jugo tepundur, teduduk. Dahtu bangun lagi.

Ha ha ha ha ...

Badu ketawo ngakak.

"Ai kauni Du. Jangan mak itula samo kawan. Dak baik. Kato guru kito dulu."

"Yo makmano. Anjingnyo memang engguk-guk kau. Seneng barang kalinyo nyelik kau tekejut."

Ha ha ha ha ...

"Tapi kan awak pacak ngusirnyo."

Huuuusy ...

Huuuusy ...

Huuuusy ...

Anjing pegi. Ngagik-ngagik'i pulo. Ngangkat kaki sebelah.

Cuuuur ...

Ngencing.

Ha ha ha ha ...

"Dah aman," kato Badu. Ngongkon Jul duduk lagi cak tadi.

Badu dewek duduk di pinggiran garang.

Reeeen ...

Reeeeen ...

Seru lagi. Badu tepakso enjingok Jul main balap mobil. Hebat niyan. Kesano, kesini ngerem. Dahtu tepundur.

Kriiiing ...

Kriiiing ...

"Payu gancangla," pekik Jakir sambil nunjuk-nunjuk ke sebelah kanan.

"Kemano?" Tanyo Badu.

"Ke rumah Mansur. Lupo apo?"

"Astaghfirullah. Lupo aku," uji Badu.

"Jul, inget dak dengan omongan kito semalem?"

"Omongan apo?"

"Abis Zuhur kito ngumpul di rumahnyo Mansur."

Nyeeeeet ...

Cepet tegak. Sampe-sampe kursi yang diduduk'i begoyang.

"Astaghfirullah." Jul begancang masuk jeru rumah. Minum denget.

Dahtu berejo pegi.

"Mak inila?"

Besepan pendek, baju kaus keliyatan kelek, bepupur pulo supayo dak mutung keno panas.

"La iyola. Makmano lagi. Jadila kalu. Ke pesta idak. Ke rumah Mansur bae ..."

"Payu. Kito turun," kato Jul.

Mansur la embentang tikar di buri rumahnyo. Narokke asbak samo rokok. Duo bungkus filter, seiket rokok daun.

Makanannyo?

Jagung goreng sepiring umbun-umbun, samo banyu putih setermos besak. Mantap nian memang.

Tapi bukan itu yang embuat mantep. Suasananyotu ...

Apo iyo?

Cubola awak pikirke denget. Embentang tikar bawah pohon, dikelilingi sawah uwong. Ado kolam tapi dak beiwak. Angin betiup sepoi-sepoi basah. Rumputnyo, wooow iju galo-galo.

Cuman sikok bae kurangnyo. Rumah Mansur kitoni dakdo belagak pecak punyo uwong laintu. Cetnyo la pado luntur, ilang dikit-dikit. Garasi dak katik.

Kriiiiing ...

Kriiiing ...

Tedenger Mansur yang baru sudah mandi. Ngintip denget dari balik kaco.

"Langsung bae ke buri ..."

"Buri mano Bos?" Tanyo Badu.

"Buri biasotula. Buri mano lagi. Cuman sikoktula buri .."

"Ooo iyo. Lupo aku. Kupikir ..." Badu dak neruske omongannyo karno melok endorong sepedanyo Jakir.

"Burit ..."

Hua ha ha ha ...

Tidak ada komentar:

Posting Komentar