Cerita Lepas
Pogat (3-Bola)
Oleh Kiyai Amin
X
MULANG jak kumpul mongan di warung Serba Murah, Mang Pogat
dibina nalopun Atun. Pitu kali ya
nalopun, mak diangkat-angkat. Bak apiya, mak pacak munih.
“Tidipaya si Atunsa?” Cak Mang Pogat di lom hati.
Ya mak pacak kintu Atun kok jakjona mulang tilambahan. Ya
mulang diantak Mang Manggut sang bos, rik mobil. Hagada kok tamtu. Bos santai
ngantak. Mak kambih ga nulak.
Saboborna, waktu di warung hanjona, ya gacawa. MIhya mak
bangik rik bos. Sanak munih nambun. Hasang rik mak loga rasana bakdu kadongian
hun barih.
Sai bangikna cawa buruwa. Isi duhati luwah kaunyin. Mak
ongka lagi sai dirahasiako. Sinada sai haganadu Mang Pogat. Mari ya losai
kaunyin.
Sonang nihan kintu sual gawean. Dihaningko karyawan barih
mak ap-api. Kumpul barong-barong di
luwah pok bugawe lobih holau. Layon mih
ngalobonko stres, ya hoda nganampung kaunyin usul rik sarandu karyawan.
“Kutalepon lagida,” Cakdu Mang Pogat. Kok pandok tungguk di
lambahan. Mihya mak loga kintu mak cawa rik Atun.
Ya buhodak podok warung ronik di pinggir lurung. Ya mojong
di kursi kayu tojang. Nalepon Atun. Ya buharop Atun wat di lambahan.
Angkat Atun …
Cepat Atun …
Cepatlah Atun …
Ambil dong Atun teleponnnya …
“Ya .. halo.” Sawarana Atun. Ompai jak kamar mandi. Sakik
tanihi. Mising sangarobok. Radu sina muloh lagi ti kamar pokna turui.
“Atun ya?!” Mang Pogat ragu bakdu sawarana Atun burubah parau.
“Betul . Ini Pak Pogat ya?” Atun ga ngayakinko bagawoh kintu bonor sai nalepon gantasa Mang Pogat.
“Atun sakit?”
“Enggak Pak. Atun sehat-sehat saja.”
“Suaranya kenapa parau?”
“Bukan suara itu Pak Poga. Tapi penerimaan teleponnya yang
terganggu. Maklumlah Pak. Sekarang kan lebih banyak turun hujan. Lebat. Mana
petir pula,” jolas Atun. Mojong di kursi ngahadapko pudakna di dopan kaca hias.
“Pak Pogat tumben telepon Atun sore-sore. Ada apa ya?” Atun
makkung pacak kintu Mang Pogat ga cawa sual sikapna balakangansa sai burubah di
pok gawean.
“Bapak minta maaf ya Tun …”
“Soal apa Pak?” Tanyadu Atun. Lokok bingung apiya hagana Mang
Pogat dibisa.
“Itu Tun .. Kata teman-teman kamu, seperti Lia dan Fitri,
kamu sering nanya sama mereka, kenapa Pak Pogat belakangan ini lain dari
biasanya. Ada apa ya …
Makkung ongka jawaban.
“Tun …!”
“Ya Pak.”
“Betul kamu tanya itu. Kalau memang betul enggak apa-apa.
Bapak enggak marah kok.”
“Betul Pak.”
“Kenapa ya Tun, kalau bapak boleh tahu?”
“Enggak apa-apa Pak. Cuma Atun merasa ada yang berubah pada
diri bapak. Biasanya bapak suka ber canda, ketawa dan cerita macam-macamlah.
Atun perhatikan beberapa hari belakangan hilang semua nya itu. Atun penasaran,
makanya Atun sharing sama Lia dan
Fitri,” torang Atun, nganik kaniyan cokelat jak lom kaling.
“Ok ooo … begitu. Boleh bapak cerita kan ya Tun?”
“Boleh Pak,” cakdu Atun, ngakuk luwot kaniyan jak lom kaling.
“Nanti ya Tun. Kita tutup dulu teleponnya. Bapak cari tempat
yang aman dulu …”
Dipa pokna?
Di pos ronda. Ga dipa lagi. Sopi. Makkung ongka hun sai
ratong. Jaga pos. Jadi Mang Pogat pacak nalipon sambil anggulik.
Kriiiing …
Kletek …
“Pak Pogat?!”
“Iya Tun. Bapak sekarang lagi di pos ronda. Aman dan
terkendali Tun. Sepi. Jadi bapak bisa cerita banyak soal kita berdua …”
“Atun siap mendengarkannya Pak.” Atun mojong podok jandilo.
Ngaliyak tiluwah sangarobok. Radu sina togak podok rawangdu kamar.
“Begini Tun ceritanya. Sejak isteri bapak datang ke kantor
beberapa waktu lalu itu, sampai di rumah be lum juga reda marahnya. Bapak terus
disalahin, termasuklah kamu. Malah kamu dianggap biang keladi nya segala.
Isteri bapak tak terima bapak ngebelain kamu. Karena menurut bapak, kejadian
kemarin itu kan murni urusan kerja. Betul kan Atun?”
“Betul Pak,” jawabdu Atun. Andongi talepon jak hape sambil
anggulik.
“Nah, itulah awalnya Atun. Sampai sekarang isteri bapak
masih marah sama kamu. Dia tetap menuduh bapak selingkuh sama kamu, Tun.”
“Astaghfirullah.” Tikanjot, Atun ngaraba dadana.
Diusap-usapna sambil ya cawa … “Tenang ya Tun. Tenang … tak apa-apa.”
“Kenapa Tun?” Mang Pogat rabai kintu, bakdu tikanjot, Atun
kona sorangan jantung.
“Enggak kenapa-kenapa Pak. Suara geledek barusan terdengar.
Keras sekali …”
“Mau hujan ya Tun?”
“Belum Pak,” jawabdu Atun. Ngaliyak tiluwah jandilo. Lokok
torang harani. Padohal sangarobok lagi maghorib ratong.
“Ah yan bener Atun. Biasanya kalau ada terdengar geledek,
hujan bakal turun sebentar lagi.”
“Enggak tahu kenapa ya Pak. Mungkin hujannya turun saat
tengah malam,” jolas Atun ngahurikko televisi, nuntun sambil ngahaningko curitana Mang Pogat.
“Nah, jadi Tun, karena ibu melarang saya ketemuan dan ngobrol lagi sama kamu, akhirnya
bapak menyerah Tun. Tapi bapak belum tahu apa yang harus dilakukan. Setelah
dipikir matang, lebih baik bapak menuruti omongan isteri bapak.Demi keselamatan
bapak, kamu dan lain-lainlah.”
Atun lokok nyopok saluran tivi sai holau.
“Tun …”
“Ya Pak.” Disopok-sopok, wat ya filom barat jaman bahulak.
Koboi.
“Apa salah tindakan dan sikap bapak itu, Tun?”
“Tidak juga Pak. Cuma seharusnya bapa tidak mengambil sikap
yang sama sekali berbeda dengan kebiasaan baik sehari-hari …”
“Iya Tun. Tapi mau gimana lagi. Bapak jadi serba salah.
Tidak dituruti bapak takut ibunya datang lagi ke kantor. Dituruti kamu dan
teman-teman yang lain jadi ikut kena getahnya …”
“Enggak juga sebenarnya Pak. Asalkan bapak mau bilang terus
terang sama Atun dengan yang lain. Kan beres,” cakdu Atun maha posai ngaliyak
garubak kudo tisolpok kuruk lom lubang balak.
“Betul juga katamu Tun. Sekali lagi bapak minta maaf ya …”
“Maafnya diterima Pak Pogat,” cawadu Atun lokok ngikik
ngaliyak garubak tisolpok, kudana cangkolang.
Mang Pogat lokok ga cawa.
“Tun. Bapak mau tanya, boleh kan?”
“Boleh Pak.”
“Kamu sama Pak Manggut kemarin itu …”
He he he he ..
“Tun …”
Atun lokok ngikik ngaliyak garubak lapah mak buban.
“Tun …”
“Ya Pak.”
“Atun ketawa kenapa?”
“Lucu Pak Pogat.”
“Lucu kenapa Atun?”
“Ini … filem di televise. Roda gerobak berjalan enggak pakai
ban …”
“Ooooo … Bapak kira soal Pak Manggut.”
“Pak Manggut. Kenapa emangnya Pak Pogat?”
“Enggak Tun,” jawabdu Mang Pogat. “Tapi …”
“Tapi kenapa Pak?” Atun ngaronikko volume sawarana televisi.
“Enggak apa-apa. Bapak pamit ya … Daaaagh!”
“Dadagh juga Pak Pogat.”
Plak .. pak .. plak .. pak …
“Mama?!”
Mang Pogat tikanjot. Waktu ya ngaliyak tibalakang, Rita
togak sambil anjolit.
“Masih ya?!”
“Masih siapa Ma?” Mang Pogat
icak-icak mak pacak.
“Mau bohong sama mama ya?!” Rita nyubik pipi Mang Pogat
kabolah mangabolah. Sai kona cubik mak wat sakik. Mih bak apiya banguksa pocak
andower. Ngalibar. Juk tojang mak
tojang. Ngunyut cak hun bingen.
“Bohong apanya Ma?” Mang Pogat makkung ngaku. Anggomanna kok
pacak bakdu andongi jak jona, jak luwah pos ronda. Mang Pogat talepon-taleponan
rik Atun.
“Ngaku tidak Pa? Kalau tidak mama banting ini hape …”
Ancamdu Rita, suya mak katahanan lagi.
Mang Pogat mih rokob.
XI
“CERAI kita Pa,” jorit Rita sambildu miwang dunggak pok turui.
Mang Pogat cuba ngarayu anggomanna supaya dang corai bakdu
sual Atun. Kintu pacak batalkojugaya. Sobabna, kintu jadi corai nambun rugi jak
untungna.
“Tidak Pa. Sekarang antarkan aku ke rumah orang tuaku,”
cawadu anggomanna. Lokok miwang. Bakdu anjorit-jorit, Mang Pogat bugancang
nutup banguk Rita mariya mak kadongianga bak hun sai liyu.
Tolahna jolma, apilagi tatanggo podok. Kodok liyu juga
pacak. Hiran bakdu saunisi mak pornah Mang Pogat bubalah rik anggomanna.
Bak api, mak ongka potir mak ongka galedek, Rita anjorit
mangking. Api sai hal. Api buntu, ga nganak, api bakdu sai barih.
Untungda, tiyanja mih andongi bagawoh. Makya wat tungguk ga nyopok panyobab Rita rik Mang Pogat bubalah dibingisa.
“Ma .. Maafkan papa ya Ma. Papa akui tadi itu memang papa
ngobrol sama Atun. Tapi sekadar ingin menjelaskan soal kita tempo hari,”
jolasdu Mang Pogat.
“Soal apa?” Rita minjak. Ditabukna pudak Mang Pogat. Tapi diilakko.
Karuwana kona nihan.
“Aduh Ma. Kenapa saya ditampar?” Tanyadu Mang Pogat. Rogoh
jak pok turui. Lapah tijandilo.
“Pokoknya antarkan mama sekarang,” dosakdu Rita. Rogoh jak
pok turui. Ngamodoki lakina. Ditarikna
kawai, pandok suhak.
“Pa …”
Mang Pogat mih rokob. Ya mak pacak lagi rik api norangko
sual Atun rik anggomanna. Bangikya rokob bagawoh. Disurilankona Rita, lokok
suya. Pudakna, siyau kaunyin-unyin.
“Kalau papa tak mau antar, mama pergi sendiri saja,” cakdu
Rita ambukak garubuk. Ngaluwahko paka ian, dikurukko tilom tas.
Mang Pogat mih togak. Ya mak ongka reaksi api-api.
Dikonaikona anggomanna nyusun pakaian di lom koper. Disung luwah jak kamar.
Rawang mak ditutup. Mang Pogat mih cawa di lom hati.
“Astghfirullah. Kuatkan nyakya ya Allah …”
Diliyakna jak jandilo, Rita lapah luwah jak lambahan. Mak
ngahadang lagi ojek. Lapah tidopan. Cakak opelet.
Wat rasa ga nutul Rita. Mihya biyak kukutna ga lapah. Bak
apiya. Dilom hati ya miwang. Nyolsol uwat, suya uwat, macom-macomda.
Mang Pogat luwah jak kamar. Dihurikkona televisi. Nuntun
juga ya. Ga turui mak tikaturui. Ga lapah, lapah tidipaya. Bangik ngahampar di
dopan televisi. Nginum kopi mamis rik ngudut .
Tungguk jam ruwa bolas, Mang Pogat makkung haga turui.
Matana lokok mantop nuntun acara televisi. Holau-holau acarana. Wat ya filom,
wat hoda lawak-lawakan. Lucu kamona. Sapa jugaya sai nuntun pasti maha ngikik.
Suwai batang rukuk
kok radu diudut Mang Pogat. Kopi pak golas. Ya mak ngingokko lagi sual anggoman
na. Ya fokus nuntun acara televisi. Cutik-cutik maha, minjak, mojong ngaliyak
hantu lapah di rang raya. Sompat togak waktu ngaliyak vampir torbang radu
ngahisap rah jolma.
Juksipa Rita?
Kok turui di kamar umakna. Ubakna malih di kamar kabolah.
Kok uni kosong. Ganta ubakna turui disan. Si umak turui podok Rita. Di lom
hatina kilu tulung rik Tuhan, supayo rumah tanggo anak naja rukun dan damai.
Joh pagina, radu ngopi susu rik nganik kaniyan amboli jak
bibi anjual kaniyah sai liyu tiap pagi, Mang Po gat singgah sangarobok di pok
rikianna jak ronik, Mang Latif.
Mang Latif tikanjot hoda waktu Mang Pogat ngonjuk pacak
kintu anggomanna kilu corai bakdu lapah buruwa rik mouli holau.
“Sekarang Ritanya dimana Gat?” Tanyadu Mang Latif radu
ngonjukko susu-an hun maranai amboli busi motor.
“Di pok jolma tuhana,” jawabdu Mang Pogat. Anggisir kursi
rotan, dihojongina radu sina.
“Kalau kataku Gat, susul sajalah ke rumah orang tuanya.
Jangan kau biarkan. Tak baiklah …” Sarandu Mang Latif.
“Tapi Tif, aku tak enak sama orang tuanya,” cakdu Mang
Pogat. Rabai disuya-i jolma tuha anggomanna. Sai pasti liyomnana tungguk di
langik pitu.
“Kalau kamu gak berani sendirian, nanti aku temani Gat. Aku
siap saja.” Mang Latif haga nulung Mang Pogat bakdu mak tega rasana mak
ditulung. Anak makkung ongka. Sangarobok lagi badan tuha. Sayang mun ga
bupisah.
“Terima kasih Tif. Nanti kukabarilah kau …”
“Jangan lama-lama, nanti kelupaan.”
“Iya. Bereslah itu.”
Podok jam ruwa bolas Mang Pogat tungguk di pokna bugawe. Lia
modokina. Cakna, bos ga cawa. Ganta? Kok tamtuda. Mak kambih joh pagi.
Cawa apiya?
Mak cawa api-api. Mih ngorah gancangda nagih. Kintu uni saro
ga nagih nasabah. Sisip cutik, lijung ning galko hutang. Pacak hangok Minjak
Mulaksa.
Agak lobon cutik sakikdu hulu Mang Pogat. Hortinana, wat sai
ngangarikiina pok jolma tuha Rita. Sai ponting lagi gantasa, ya kuruk bugawe
pai. Mun mak kuruk pacak dihodakko hun. Lobondaya mata pancaharian. Lobon lukak. Ga bugawe dipa.
Nambun saingan gantasa.
Sai ditomuni partama kali kuruk kantor, sang bos, Mang
Manggut. Ducuriitakonada kajadian konarian ho. Mang Manggut mih andongi. Ya
makkung ngonjuk nasihat rik jalan luwah.
Mang Manggut luwah sangarobok. Mang Pogat dikorahna mojong
dapai. Wat sai haga diakukna. Pado hal ya luwah nomuni Lia rik Fitri.
Ga ngapi?
“Cepat jawabannya ya,” cakdu Mang Manggut. Butigo togak
podok rawang luwah ti balakang.
“Jawab apa, Pak?” Tanyadu Lia.
“Iya Pak.Soal apakah itu? Kami siap membanu,” cawadu Fitri.
Lokok ngaraba-raba masalah api ya sai dihadopi bosna gantasa. Mun wat, balak
api ronik.
“Soal Pak Pogat …”
Haaaa …
“Isterinya minta cerai sekarang.”
Haaaa …
“Seriuskah Pak?” Lia lokok mak parcaya bakdu Mang Pogat
makwat bucurita sual sina.
“Kejadiannya kemarin
malam …”
“Pak Pogatnya dimana Pak?” Lia haga kuruk ruangan bosna ga
ngaliyak Mang Pogat. Mihya dicogah Mang Manggut.
“Tak usah Lia. Biar Pak Pogat menenangkan diri dulu di dalam.
Biar pikirannya tenang. Paham?”
“Paham Pak,” jawab Lia rik Fitri. Tiyan ruwaja ngaku mak
pacak idan ya Mang Pogat kuruk. Ompai pacak bakdu Mang Manggut cawa ompaisada.
“Sekarang usul kalian berdua apa?”
Lia rik Fitri bupikir sangarobok. Di pas hitungan kasapuluh,
Lia cawa …
“Pak …”
Mang Manggut muloh lagi jak togak mariksa absensi karyawan.
“Sudah ada Lia?”
“Temu saja langsung Pak.”
“Betul Pak,” cakdu Fitri. Mun porlu, Mang Manggut ngarikiina
supayo mak lagi bularut-larut.Gancang
losai tambah holau.
“Oke … silakan bekerja kembali seperti semula,” cakdu Mang
Manggut.
Mang Pogat mak tidipa-dipa jak jona. Ya mih mojong ambaca koran ompai
timboli jona.
“Jadi Pak Pogat, saya dan seluruh teman-teman di kantor ini
siap menemani kamu silaturahmi ke mertua kamu …”
“Benar Pak?”
“Iya benar. Kalau ada apa-apa nanti, bilang saja pada saya,
Pak Pogat. Tak usah malulah, segan dan pikiran macam-macam …”
“Baik Pak.”
“Oke?”
“Oke Pak.”
Pocak haga torbang Mang Pogat luwah jak ruangan bosna.
Urusanna rik Rita, sabagian kok losai. Tinggal lagi ratong tilambahan jolma
tuhana nonti.
Lia rik sai barih kompak tiba-tiba togak sambil cawa juk
sija …”Selamat datang Pak Pogat …”
Mang Pogat mih sonyum-sonyum bagawoh. Mihya bakdu ngaliyak
Atun, Lia rik Fitri sonang kabiyansa, lupa kaunyin parsoalan. Gairah bugawe
muncul luwot.
XII
DIRIKI-I Mang Manggut, Mang Pogat tungguk dilambahan
mantuhana dibingi, pas nihan boduk Isya’. Pak Rafli, mantuha bakas, lopas
nyambut tiyan ruwaja, ngajak sumbahyang Isya’ bujamaah.
Ngaraso makkung tuhaga, Mang Manggut mamparsilako Pak Rafli jadi imam. Masalahna,
layonda tuha ngura, mihya api salahna bos pok bugawe Mang Pogat ngimami
sumbahyang .
Lamo hoda mutukko sapa sai ga jadi imam. Bakdu mak putuk,
mantuha bai Mang Pogat luwah jak kamar.
“Nak Pogat sajalah abuya,” cakdu indok Rita rik Lakina, Pak
Rafli.
Pak Rafli mih sonyum. Ya mak haga maksa Mang Pogat jadi
imam. Bakdu, kintu mimang ragu apilagi mak pacak, ga diapikoya.
Halokna, gengsi api sai barih, Mang Pogat haga jadi imam
sumbahyang Isya’. Mantuha baina sonang. Mihya mantuha bakas makwat. Layonda
boji, rabai kintu mih mak bangik rik mantuha bagawoh.
Dipaya Ritanayo?
“Masih mengambil air wuhdu’ abuya,” jawabdu Bu Rafli.
Ambontangko sajadah. Punyanga sai.
“Apa perlu saya panggil Umi?” Mang Pogat kapingin Rita turuk
sumbahyang bujamaah. Dang ya posai di lom kamar.
“Tak usahlah nak Pogat. Cuma sebentar. Nanti juga dia sudah
selesai ambil air wudhu’nya,” jolas mantuhana bai.
Mang Pogat maju tidopan. Ngaliyak lakina sai jadi imam, Rita
haga kuruk kamar muloh.
“Rita. Ayo nak kita sembahyang!” Indokna ngating pungudu
Rita, diajakna sumbahyang podokna.
Rita bijak hati.
“Sudah. Jangan pula kau turutkan rasa bencimu itu nak,”
nasihat indokna. Rita sompat ngaliyak lakina togak. Ga tikajaluwak. Bu
Rafli ngating punguna, lobih podok rikya. Karuwana sumbahyang di shaf bala kang
Pak Rafli rik Mang Manggut.
Bugaya cutik. Radu sina … “Allahu akbar …” Fasih nihan
pocakna. Radu ambaca Al-Fatihah, dilanjutko ambaca suroh Al-Ashr. Lancar juk
wai rogoh jak gunung …
Rakaat partama oke, karuwa lobih oke. Katolu juksina hoda.
Kapak goh-goh hoda.
Lopas sumbahyang, dilanjutko ambaca du’o. Mang Pogat
nyilahko mantuhana sai budu’o. Mantuhana ngorah Mang Manggut. Bakas handak sija nulak halus.
Akhirna, tiuloh luwot
rik Mang Pogat. Bakdu mak siap ambaca du’o, biasona jolma di balakang, shaf par
tamo karuwada kira-kira, Mang Pogat ngamutusk ambaca du’o sija …
“Ya Allah, jadikanlah rumah tangga kami
rumah tangga yang sakinah mawaddah wa rohmah
Rumah tangga yang di dalamnya dinaungi
sinar kasih sayang-Mu …
Ya Allah, rukunkanlah kami
selalu
Bila ada sesuatu
yang mengganggu hubungam di antara kami,
Maka bantulah kami untuk
menyelesaikannya, ya Allah
Karena
hanya Engkaulah yang dapat membantu kami
yang hina lagi dina ini …
Ya Allah, jauhkanlah kami dari
segala bala, musibah dan bencana
Tolonglah kami agar terhindar dari semua cobaan, kecil maupun besar
Pertolonganmu itu ya Allah, kami harapkan selalu
Karena hanya dengan pertolongan-Mu jualah kami bisa hidup rukun,
tenang dan leluasa menjalankan perintah-Mu
menjauhi
larangan-larangan-Mu, dan selalu berada di jalan
yang Engkau ridhai …
Ya Allah,
jadikanlah berkumpulnya kami malam ini
sebagai ajang
silaturahmi yang membawa manfaat
Jadikanlah juga pertemuan kami ini sebagai pertemuan
kekeluargaan
yang selalu mendapat rahmat dan
inayah-Mu
…
Amin ya robbal alamin ..
Robbana
latuzigh quluu banaa ba’da iz hadai tana
Wahablana
min ladunka rohmatan innaka antal wahhab ..
Robbana aatina fid dunya hasanah wafil aakhirati hasanah
Waqina adzaaban naar …
Subhaana robbika robbil izzati ‘amma yashifuuna
Wassalamun ‘alal mursaliina wal hamdu lillaahi
Robbil ‘aalamiin …”
Tok … tok … tok …
“Assalamualaikum …” Lia sai ngucap salam.
“Waalaikum salam warohmatullohi wabarokatuh,” jawabdu
mantuha bai Mang Pogat. Haga minjak. Mihya Pak Rafli sai ompai radu salaman,
ngorahna mojongda muloh.
“Biar abuya saja yang buka,” cakdu Pak Rafli.
Kretek …
Kresek …
Rawang dibuka …
“Malam Pak,” cakdu Tuti, Iyem, Atun, Lia rik Fitri. Sai-sai
nyalami pungudu Pak Rafli.
Radu tiyanja kuruk dilom, mak uni sina ratongda munih Mang
Latif rik anggomanna.
Lambahan ponoh bak tamu. Rita bugancang ti sangkolak . Ya
nyiapko inuman. Guwai tamu sai ratong di bingisa.
BOLA KOLPAH …
Tidak ada komentar:
Posting Komentar