Jumat, 25 November 2016

Warung Kopi (2)



Cerkom (Cerita Komedi)
Warung Kopi (2)
Bagian Kedua
Oleh  Om Amin


IV
HA HA HA HA HA …
“Antutu galak niyan samo uwong dak sembahyang.” Mang Cek penesan sambil embolak-balik gorengan pisang, tahu, tempe samo bakwan.
“Jangan mak itula Mang Cek. Kagek nangis pulo Mang Fir nyo,” kato Mang Kasim. Ketawo libar. Saking libarnyo pacak tigo ikok pisang goreng masuk ke jeru mulutnyo.
“Kalu aku terus terang, idak limo waktu sembahyang sehari semalem. Idak Isya’ samo Megrib, yo Isya’ samo Dzuhur. Kuraso jadilatu kalu …” Simbat Mang Fir niup banyu kopi yang masih berasep. Panasnyo sampe berembun lubang idung Mang Fir.
“Jelas kurangla Mang Fir,” kato Mang Cek sambil ngeladeni betino mintak bungkuske goreng-gorengan. Sempet ngedipke mato samo Mang Kasim, sebelum berejo balik.
“Tambahla tigo lagi. Jadi limo kali. Bener dak Mang Cek?” Mang Kasim metuke kelepitnyo. Banyak jugo duitnyo. Tapi yang diembeknyo duit kecik. Duwo lembar duit ribuan. Untuk apo? Dio enjukke duit itu samo budak kecik yang sejak tadi tecuguk depan dio mintak duit.
“Bener niyan kato Mang Kasimtu, Mang Fir. Kalu kau tambah tigo lagi retinyotu lengkap galo-galo. Subuh kau gaweke. Dzuhur samo Ashar mak itu jugo. Megrib Isya’ kau lakuke sebelum tiduk malem. Pastila …..” Mang Cek ngitung duit sosok budak kecik yang baru embeli bakwan goreng.
“Pastila ngapo Mang Cek. Tuntas-tuntas kalu ngomongtu. Biar jelas,” uji mang Fir. Mintak segelas lagi banyu kopi. Kalu taditu kental item, sekarangni kental susu.
“Pastila kau dakken ado diganggu antutu lagi. Bener dak Mang Cek?” Mang Kasim metuke rokok. Dio embek sebatang, dahtu diudutnyo. Sambil ngisep rokok, sambil minum banyu kopi, ngapo dak sedep.
“Benerla apo yang dikatoke Mang Kasim barusantu Mang Fir. Insya Allah kau dak bakal diganggu lagi oleh si antutu,” jelas Mang Cek. Narokke asbak rokok kecik parak gelas kopi Mang Kasim.
“Tapi ngomong-ngomong, apo kamuk beduwoni limo waktu jugo?” Mang Fir yang balik betanyo. Setahu dio, lum pernah enjingok Mang Cek samo Mang Kasim sembahyang.
“Awaktu dak tejingok bae Mang Fir. Sembahyang terus akuni di rumah. Ngapo pulo nak dtunjukke samo uwong lain. Dak bolehla Mang,” kato Mang Kasim, alasannyo bae. Memang dio dak pernah sembahyang selain Hari Rayo Idul Fitri samo Idul Adha.
“Embudike awaktu Mang. La taula aku. Aku kan pernah main ke rumah kautu. Dari pagi enggut petang. Dak pernah enjingok kau sembahyang.” Mang Fir nyendoki banyu kopi karno masih panas.
“Ngaku baela Mang ngecikke balak,” uji Mang Cek. Dio jugo ngaku masih bolong-bolong kalu soal urusan sembahyang.
“Retinyotu samo mawon. Samo bae. Males galo sembahyang,” kato Mang Fir. Dak lamotu, duwo sendok minum banyu kopi, dio ngelanjutke omonannyo …
“Tapi, apo kamuk beduwoni pernah diganggu antu?”
“Lum Mang Fir,” simbat Mang Kasim. “Kuraso antutu takut samo aku.”
Ha ha ha ha …
“Jangan betatuwan gino Mang Kasim awaktu. Gek diganggunyo baru kau tau,” uji Mang Cek, baru pacak duduk ngomong betigo.
“Iyo Mang. Lum bae. Kalu la diganggunyo pastila kau tekincit-kincit,” kato Mang Fir ngirup seabisan kopi segelas.
Eeeaakkkkh …
Mang Fir kekenyangan. Kenyang oleh banyu kopi samo tahu goreng.
Le nak jam duwo, Mang Fir permisi balik duken. Dio becepet balik takut gektu bininyo marah karno dak direwangi.
Sedangke Mang Kasim balik buncitan. Dia embantu duken Mang cek nutup warung kopinyo. Biasola, jam duwoan warung kopi tutup. Itu paling lambat biasonyo. Kadangtu, sedenget bae bukaknyo, kiro-kiro jam tujuh pagi, jam sebelas la nutup.
Abis nutup warung kopinyo, uwong duwoni bepisah jalan. Sikok ke kanan, sikok lagi ke kiri. Sikok pake motor, sikoknyo lagi jalan sikil.
Ngelewati pematang sawah, biasola gawe Mang Kasim ngabiske waktu, deket megrib baru nyampe rumah. Ado-ado bae yang digawekenyo. Ado kelapo nyampak, diembeknyola. Dibawaknyo balik. Dak apo-apo.
Kadangu tejingok iwak delek berenang di anak sungi, dio paraki. Ditujahnyo pakek bilah tajem. Kapan tekeno, pingsan daktu mati. Diembeknyola. Dia bawak balik.
Soreni nasib Mang Kasim lagi baik. Dio pacak embawak iwak delek besak samo kelapo mudo. Sambil ngelewati jeramba kayu, dio besiul-siul sambil benyanyo cak ini …

             “Delek dapet, kelapo di tangan
                         Kalu cepet, apo bae tekeruan
                                          Delek digoreng, dimakan beduwo
                                              Nasi panas sayurnyo kangkung
                                                          Dicocol pakek sambel tomat
                                                                  Pastila super nikmaaaat

                                                                              Aha aha … Alangke sedepnyo
                                                                                  Perut kenyang, hati pun girang
                                                                                          Tando awal idup nak senang …”


“Oi Mang Kasim …” Ado yang manggil-manggilnyo.
Mang Kasim noleh. Dio lenak belari  kalu bukan Mang Fir yang manggil-manggilnyo.
“Oi Mang. Alangke besaknyo iwak kitotu. Bagi-bagi oi …” Kato Mang Fir nyekeli badan iwak delek sambil ketawo.
“Nak dimakan, apo nak dijualke?” Tanyo Mang Fir. Kepengen  makan iwak delek. Kalu dibuat pempek, alangke lemaknyo.
Mak itu jugo kelapo. Kan masih mudo. Kalu dikeruk dagingnyo yang putihtu, campurke sirup apo susu sa mo es batu, ya cacam, alangke lemaknyo. Dak pacak ngatokenyo. Panas mak ini kalu minum es kelapo mudo, langsung ilang rasonyo awus.
“Jual baela samo aku Mang Kasim,” rayu Mang Fir. Masih nyekel badan iwak samo dogan.
“Ado duit apo awak?”
“Adola …”
“Manooo. Kujingok duken.” Mang Kasim enjingok kelepit Mang Fir.
Mang Kasim sebenarnyo la curiga, apo bener Mang Fir deketnyoni Mang Fir sohibnyo. Soalnyo, dari caro dio ngomong, bener. Cuman tingkah lakunyo yang terus nak embeli iwak delek samo dogan, itu yang ra sonyo agak lain.
Jugo kelepitnyo. Anyar niyan. Setahu dio, kelepit Mang Fir buruk. La koyak pulok. Cuman yo itu taditu. Mang Kasim dak pacak apo-apo.
“Aku ecak-ecak dak tau bae ah …” Kato Mang di jeru ati.
Dak lamotu dio noleh. Mang Fir la dak katik lagi di dekatnyo.
“Apo dak. Iyola niyan,” uji Mang Kasim ngomong dewekan.
Rainyo pucet. Iwak samo dogan dak tekeruan lagi. Telepas dewek. Dio belari cepet. Keperi cepetnyo, lum apo-apo la nyampe parak batang pisang jalan tembus.
Sementaro …
Piiiiin …
Piiiin …
Piiiiin …
La tigo kali ngepimpinke klakson. Lanang di depannyo dak jugo galak minggir. Masih terus bae bejalan.  Karno penasaran, Mang Cek turun dari motornyo. Dio parak-I lanang taditu.
Tekejut dak pecayo …
“Mang Kasim?!”
“Mang Cek?!”
“Nak kemano awak. Apo la lupo jalan balik?”
“Idak Mang … “Uji Mang Kasim sambil ketawo ngekek.
“Kau nak kemano?”
“Ke rumah mamangla. Minjem duit. Buntu aku,” kato Mang Kasim. Karno masih jauh, dio nak numpang bae dengan Mang Cek.
Melok Mang Cek, Mang Kasim dak berenti ngomong. Entah apo yang diomongkenyo. Aneh jugo uwong sikokni, kato Mang Cek, balik dari warung aku, pecak uwong ‘kurang bae.’
Ngapola Mang Kasimni?
Sakit apo?
“Tadi rasonyo idak apo-apo. Sehat bae …”
Karno dak konsentrasi, motor goyang stangnyo. Jalannyo motor tibo-tibo bejoget. Padohal bannyo idak betus, apolagi kurang angin.
Praaak …
Buuuuk …
“Adooow …”
Mang Cek enjerit. Dio nak mintak tulung samo Mang Kasim. Tapi la dak katik lagi.
Di mano dio?
Hi hi hi hi …
Sayup-sayup tedenger uwong lanang cekikikan …

V        
“SIANG Mang Cek,” kato gadis cindo bekulit sawo mateng di depan warung kopi Mang Cek.
“Siang juga Non.  Silakan …!” Mang Cek narik kursi ke deket tiang warung kanan depan. Dikongkonnyo duduk.  Si betinoni duduk sambil tesenyum manis cak gulo.
“Mau kopi atau teh Non? Betanyola Mang Cek. Sebab, kalu dak ditanyo, macak-macak bae ngawek banyu kopi, taunyo idak. Yang rugi kan kito dewekla.
“Duwo-duwonyola Mang. Yang lemak yo Mang ngaweknyo.”  Si betinoni  ngambek pisang, idak digigit lagi, langsung ditelen. Dakdo dikunyah lagi.
Mang Cek yang nyeliknyo cuman geleng-geleng palak bae. Apo dak keselekan dio makan. Idak ngunyah lagi. Langsung bedelep bae. Lanang bae dak mak itu. Apolagi betino. Mecem-mecem bae dunioni.
Seumur-umur Mang Cek enjago warung kopi, baru teselik uwong lanang makan duwo kali. Retinyotu, pi sang diembeknyo. Dimasukke ke jeru mulut duwo kali. Langsung abis. Dahtu ngopi. Ado memang yang cak itu.
“Sudah lum Mang banyu kopi samo tehnyo?” Tanyo si betino pecak dak sabaran lagi.
“Sebentar Non. Tinggal ngudek gulonyo bae …”Kato Mang Cek. Sambil ngudek sambil besiul pecak bujang kegatelan.
“Jangan lamo igo yo Mang. Kagek kesorean pulo,” uji si betinoni. Dak berenti majuh. Sepiring besak goreng-gorengan abis diembatnyo.
“Ini Non banyu kopinyo,” uji Mang Cek narokke banyu kopi gelas besak pucuk piring seng ukuran sedang.
“Tehnyo Mang?”
“Tunggu duken ya Non.”
Mang Cek balik lagi ke tempat dimano dio biaso enggoreng dagangannyo. Dio embek segelas teh, dilepakkenyo parak banyu kopi betino taditu.
Haaaa …?!”
“Abis Mang la kuminum galo. Aus. Aku ke sini jalan kaki Mang. Bayangkela oleh mamang. Mano panas, aus pulo …”
“Ooooo mak itu. Apo nak nambah lagi Non?”
“Jadi bae Mang.”
Lum sempet Mang Cek balik badan, teh gelas besak taditu la disikat abis. La panas, pastila mutung lidahni kalu diminum.
Anehnyo, si betinoni biaso-biaso bae. Abis minum dio embadok lagi. Kalu taditu goreng pisang, sekarang goreng tahu samo pempek.
“Ya cacam,” kato Mang Cek jeru ati. Pas nak ngantarke banyu teh, dio tejingok si betinoni ngambek tahu sekali limo. Langsung bae ditelen.
“Mang Cek!”
“Ya Non …” Simbat Mang Cek ecak-ecak dak tau. Ecak-ecak embalikke badannyo, dio narokke segelas teh manis.
 “Minum yo Mang?!”
“Silakan Non …”
Ceruuup …
Gleeeek  geek …
Aaaach ..
Sedaaap …
Nikmaaat …
Sambil makan pempek, beceritola betino idung mancung ke depanni. Aku Mang, katonyo, baru bae pindah ke kampung ini.
“Aku melok ayuk kandung aku, Mang. Bosan aku Mang tinggal di dusuntu. Sepi. Lemakla di sini. Rame. “Kato si betinoni sambil enggigit tahu goreng.
“Non ke sini mau kerja atau …?” Mang Cek ngembekke banyu putih. Kesiyan enjingok si betinoni pecak keausan terus.
“Kasih Mang,” katonyo. Baru teembek, langsung diminum separo.
“Lanjut dak Mang ceritonyo?”
“Lanjutkela …”
Aku kesinini basingla bae, Mang. Yang penting ado hiburanla. Pengen niyan enjingok kota besak. Pengen nyelik uwong banyak …
“Tapi Mang …”
“Banyu lagi Non?”
“Cukupla Mang,” uji gadis tinggi semampaini. “Pecak sepi-sepi bae Mang ye … Kemano uwong-uwong nyoni. Apo mendep bae di rumah Mang?”
Ha ha ha ha …
“Ngapo ketawo Mang? Lucu yo?”
“Idak Non. Yo namonyo jugo uwong. Kito dak pacak maksonyo nak metu dari rumah. Kalu sir dio metu. Kalu idak sir, mendep bae di rumah. Siapo nak ngelarang?”
“Oooo cak itu yo Mang?!” Si betinoni minum lagi. Sekalini duwo teguk abis.
“Kalu mak itu samo bae dengan yang di dusun akutu Mang …”
Ha ha ha ha …
“Samo tapi dak serupo, Non. Kalu tempat Nontu dusun namonyo, kalu di tempat mamangni kota besak. Walaupun cuma  di…”
“Di apo Mang?”
“Di pinggirannyo bae …”
Hi hi hi hi …
Mang Cek tekejut niyan endanger betinoni ketawo. Cak kuntilanak ketawo. Waktu ketawo giginyo yang putihtu kejingokan galo-galo.
Lucunyo lagi, waktu ketawo matonyo melok ketawo pulo. Beputer-puter. Dahtu mukonyo agak pucet.
Berambut panjang, alang ‘belagaknyo’ betino sikokni.
“Berapo Mang?”
“Limo belas ribu baela galonyo Non …” Kato Mang Cek. Dio ringkeske gelas minuman samo duwo ikok piring kosong wadah goreng-gorengan.
“Ini Mang duitnyo.” Ngenjukke selembar duit seratus ribu.
“Besak amat duitnyo Non. Dak katik sosok mamang.”
“Sosoknyo embek bae buat mamang.”
“Yang bener Non?”
“Iyo bener Mang. Udah ya Mang. Aku balik dulu …”
“Oke …”
Mang Cek dak pulo masati niyan kemano betinotu balik. Apo lewat kanan, apo lewat kiri. Dio cuman kehanjakan enjingok duit seratus ribu di tangan. Besak jugo boleh untung arini.
Dimasukkenyo duit taditu di kantong celanonyo.  Dak lamotu datangla Mang Kasim. Pengen dibuatke banyu kopi segelas besak.
“Oi Mang Kasim. Kauni …” Mang Cek tibo-tibo marah. Tapi marah bae. Idak sampe nak enggocohtu idak.
“Kemarintu makmano kauni?” Mang Cek ngudek banyu kopi, dienjukkenyo dahtu gelas berisi banyu kopi taditu samo Mang Kasim.
“Kemarin ngapo Mang?”
“Jangan ecak-ecakla dak tautu Mang Kasim.” Mang Cek kesel. La ditulung dak ngaku pulo.
“Ecak-ecak makmanotu Mang. Aku jadi bingung …” Mang Kasim dak jadi minum enjingok rai Mang Cek pecak nak marah. Marah abis makkato uwongtu.
Diceritokela oleh Mang Cek kitoni kejadian sore kemarintu. Dari mulak-I ninggalke warung tempatnya jualan sampe rumah. Mang Kasim manggut-manggut bae. Dia baro ngerti akar masalahnyo.
Mang Cek terus becerito. Dio baru berenti becerito waktu  dipanggil ibuk bebadan gemuk mintak bungkuske banyu kopi susu sikok.
Sambil ngawek kopi susu, Mang Cek terus becerito. La sakit nyampak dari motor, idak katik yang nulung pulo.
“Na Mang Cek. Sekarang giliran aku nak becerito duken,” uji Mang Kasim setelah ibuk taditu pamitan embawak sebungkus banyu kopi susu.
“Cerito apo? Ceritokela …” Kato Mang Cek duduk parak Mang Kasim.
Dceritokela kalu kemarintu dio ketemu Mang Fir. Ruponyo, setelah aku tanyoke ke Mang Fir, dio balik dewekan. Sampe ke rumah dakdo kemano-mano lagi.
“Mang Fir dewek’an eran ngapo biso mak itu. Menurut dio, biso bae Mang Fir yang jalan samo aku kemarintu si …”
 “Siapola Mang Kasim. Kalu dulur awak, apo adiknyo Mang Fir dewek.” Mang Cek mulak’I gelisah. Jangan-jangan ado …
“Antu Mang.”
“Antu? Darimano antunyo? Terumpak ado.”
“Biso bae Mang. Apolagi waktu aku balikt memang sepi. Na, yang sepi-sepi tula si antutu galak nyamar.”
Mang Cek tediem.
“Na, waktu mamang balik kemarintu sepi dak?”
“Sepila …”
“Na … cocokla kalu mak itu.”
Mang Cek langsung ngaitke cerito Mang Kasim tadi dengan betino yang mampir ke warungnyo. Kan sepi jugo. Dio bejajan, terus ngenjukke duit seratus ribu selembar.
“Mano duit dari diotu? Aku nak nyeliknyo,” uji Mang Kasim. Minum kopi dari piring kecik. Lemak jugo. Dak teraso panas. Anget-anget kuku cak itu.
“Ini Mang Kasim …”
Mang Cek tekejut setengah mati. Kapan dijingoknyo, bukan duit yang dio metuke, tapi daun.
“Apo dak ujiku …”
“Jadi …?!”
“Idak katik lain … si betinotu pasti antu …”

VI
DI rumahnyo Mang Kasim …
Tigo beranak. Mang Kasim, bininyo samo anaknyo Mardi, ngintip  sambil nempelke kuping ke dinding pintu kamar yang jarang ditempati. Lum tedenger apo-apo.
“Ai awakni Di. Kalu salah denger,” kato abahnyo, Mang Kasim. Palak gatel pecak kutuan, mandi lum.
“Idak Bah. Bener. Dak pecayo abahni. Tunggula duken,” uji Mardi. Nyekel tangan abahnyo jangan kemano-mano sebelum endengarke suaro aneh di jeru kamar.
“Payu kalu mak itu … Ibuk nak ke dapur duken.” Bi Cek Kasim becepet  nak  ke dapur.
“Tunggula duken Buk. La kepalang basah,” kato Mardi. Nyium-nyium tangan emaknyo, bukan nak bemanjoan. Tapi ngarepke  niyan si emak jangan duken ke dapur.
“Akutu nak nyiapke makan malam kito betigo. Kalu ibukmuni dakdo ke dapur, kamuk beduwoni nak makan apo, cubo?”
“Yo sudah. Lajula. Biarkela Di. Gektu kalu kito la sudah, retinyotu langsung bae nancep ke meja makan. Mak itu kan Buk?”
“La iyola pulo. Nak makmano lagi. Okay?”
“Okay,” uji Mardi nepuk tangan emaknyo yang bawuk bawang.
Sementaro Bi Cek ke dapur, duwo beranakni ngintip lagi. Kejingokan niyan kalu la kesel nunggu. Untung niyan ibuknyo la ke dapur duluan. Kalu idaktu pastila bemarah-marahan. Perut la lapar, yang tedenger dak ado.
“Bah … makmano kalu kito masuk bae?” Mardi dak ketahanan lagi. Perut lapar, mato ngantuk.
Bayangkela oleh dulur-dulur. La jam delapan malem ini lum apo-apo. Abah lum mandi samo makan, Bi Cek besugi bae lum sempet.  Sedangke aku, kato Mardi, enjingok buku bae lagi lum. Apolagi nak ngafal samo ngerjoke pe e r segalo.
“Dari mano kito nak masuk. Lawang ini kan tekunci …” Di otak-atik Mang Kasim gagangnyo. Ditarik, tetep dak tebukak jugo.
“Madaki Bah …” Dicongkel-congkelnyo pakek pena. Lawang dak jugo tebukak.
“Awak megang kuncinyo dak?”
“Idak Bah.”
“Cubo tanyo ke emak kau sano. Mano kunci lawangni. Cepet …”
“Beres Bah.”
Apo kato Bi Cek?
“Kalu emak tau kuncinyo, buat apo nunggu tecuguk lamo depan lawangtu. Ai kawuni Di. Tanyo kea bah kautu …”
Sambil bejalan, Mardi bepikir denget. Kalu aku tanyo kea bah, pasti dak katik jugo. Abah pastila ngong kon balik lagi ke emak. Bolak-balik mak itula. Keno marah yang ado. Lawang tebukak dak. Saro la jelas.
Mang Kasim sempet ngakak waktu Mardi bawak linggis. Sekalianla bawak cangkul samo parang. Bedat bae lawangni.
“Tenang Bah.  Serahke bae samo Mardi. Dak apo-apo. Jingokla.” Mardi pecayo diri. Mecem uwong la biaso. Nyekel linggis padohal baru sekali nila nyekelnyo. Salah cekel pulo. Yang palak di pucuk, yang buntut di bawah.
Reeeet …
Eyooot …
Lawang tebukak.
Bah?!” Mardi tejelit.
“Di?!” Abahnyo tengangap.
Ngapo cak ini?
Waktu lawang tebukak, tecium pecak bawuk kemenyan.
“Masuk apo idak Bah?” Mardi takutnyo, pas la masuk, lawangni tetutup lagi.
“Ai penakut jugo awakni Di. Dakken adola.  Siapo yang nutupnyo. Ibuk kau di dapur sano.”
“Kalu bae dak apo-apo.” Mardi nenengke atinyo.
Bejalanla duwo beranakni. Ngidupke lampu. Dak idup-idup. Aneh jugo. Rusak idak. Lampunyo bae baru dibeli. Mahal pulo regonyo. Embelinyo bukan basing-basing tempat. Ituna, di toko khusus lampu. Dak sa lah-salah. Buatan luar negeri.
Ngapola tetep dak idup?
“Sudahla Di. Dak usah dipikirke gino. Kagek beli lagi bola lampunyo.” Mang Kasim  ngarepke apo yang tejadi di jeru kamarni barusan, pacak diketahui.
“Apo antu … apo dasar kuping samo mato kautu yang la dak beres lagi …”
Paaaar …
Lampu idup. “
“Bah!” Mardi tepucet.
“Mardi?!” Mang Kasim gemeteran.
Praaak …
Deeeep …
Lawang tetutup.
“Bah …!” Mardi meluk abahnyo. Si abah jugo meluk Mardi, anaknyo. Saling bepelukan. Samo takut en ngerinyo.
“Kito metu baela,” uji Mardi nyumputke rainyo di bawah kelek abahnyo.
“Jangan kau sumputke mak itu rai kautu, Di.. Busuk samo masem kelek abahtu bawuknyo. Gek temun tah kau.”
Hik … hik .. hik … hik …
Jegaaar …
Kloneeng …
Hik .. hik … hik … hik …
“Payu Bah … Ejoke oi iyo. Kito metu bae,” kato Mardi. Raso nak mising taditu tibo-tibo ilang dewek.  Beganti takut, keringetan. Dahtu gemeteran.
“Kito ke lawang bae,” uji Mang Kasim. Baru tigo langkah, lampu padem. Gelep lagi.
“Bah .. Ngapo gelep niyan Bah?” Mardi ngerabo abahnyo. Salah rabo. Yang terabo burungnyo.
“Itutu perkutut abahmu, Di.” Bisik Mang Kasim. Ngingetke anaknyo jangan galak kanji. Gek kebiasoan. Kanji sampe tuwo.
“Maaf Bah. Akutu salah rabo bae. Kukiro tadi tangannyo abah … Ngapo besak niyan Bah. Rasonyo selamoni kecik punyo abahtu …”
“Husssy .. pecah bulu gektu …”
Hik … hik … hik .. hik …
Namonyo jugo nekad. Walau gelep, tetep bae jalan sambil ngerabo dinding. Pokoknyo apo bae yang pacak dirabo, yo dirabo.
Lambat cak gondang bejalan, nyampe parak lawang, lawangnyo tebukak. Lampu idup tibo-tibo.
“Alhamdulillah,” uji Mang Kasim lego niyan rasonyo. Lawang tebukak, lampu idup.
“Payu Bah, kito metu cepet …”  Mardi takutnyo,  gektu lampu tibo-tibo padem lagi, lawang tetutup. Bahayo besak. Dak pacak metu lagi.
Di meja makan la tehidang nasi, pindang betok, kangkung tumis samo tahu. Jugo sayur asem. Lengkapla. Ado kerupuk jangek, ado kerupuk iwak delek.
Duwo beranakni  langsung embadok. Pecak kompak bae. Segalo yang ado di pucuk meja, diembat galo-galo. Bi Cek cuman ketawo enjingoknyo.
“Ibuk la makan kan?” Tanyo Mardi. La abis pindang sepiring samo nasi duwo piring besak, baru negur ibuknyo yang tecuguk enjingoki dio samo abahnyo makan.
 Waktu Mang Kasim nak bubuh lagi, Bi Cek enggeser kursinyo. Nak pegi masuk jeru kamar.
“Ibuk nak kemano? Mang Kasim asal nanyo bae. Dio dak pulo merhatike bininyo. Apo kelaparan apo idak. Yang penting perut la kenyang. Dahtu baru urusan bini samo anak.
Sudah majuh, duwo beranakni masih duduk-duduk di meja makan. Bukan nak pengen makan yang lain lagi. Bukan cak itu. Tapi nunggu Bi Cek yang belum jugo metu dari jeru kamar.
Soalnyo, urusan pekakas bekas makanni nak diapoke. Nak dibiarke be tekuntang pucuk meja. Dak mung kinla. Mangkonyo, nunggu Bi Cek datang lagi, biar dirapike samo-samo …
“Cubo kau jingok duken di kamarnyo, Di. Kongkon ibuk kau bae ngerapikenyo.”
Bi Cek memang ado di kamarnyo.  Waktu Mardi  masuk jeru kamarnyo, dia tebangun. Becepet turun dari tempat  tiduknyo. Nemui lakinyo yang lagi duduk santai di deket meja makan.
Mardi yang datang belakangan sempet ngolahke emaknyo. Katonyo, obat yang paling bagus kalu perut lapar adalah tiduk. Jangan dipikirke kalu kitotu lapar.
“Laaa …”
Bi Cek temangu. Eran dio. Siapo yang ngongkon la makan malemni. Siapo yang la ngidangke nasi samo gulainyo di pucuk meja makanni …
“Bukan ibuk apo?” Tanyo Mardi samo Mang Kasim, barengan nanyo cak la bejanjian sebelumnyo.
“Kalu aku, buat apo aku betanyo samo kamuk beduwoni. Tau dak?”
Mang Kasim samo Mardi pecak uwong lolo. Saling masati, mulut tetutup.  Bingung yang ado.
“Ngapo jadi cak uwong lolo kamuk beduwotu?”
“Jadi …” Mardi dak pacak lagi neruske omongannyo karno gemeter. Bukan lutut, tapi pantat yang cuma begoyang-goyang …
“Jadi apo haaa?” Bi Cek la kepanasan. Makan dak ngajak-ngajak lagi. Kalu tau mak ini, cubo dari tadi bae makan. Aman, dakdo kelaperan cak ini …
“Yang tadi duduk enjingok kamik beduwo majuh taditu, bukannyo ibuk apo?” Tanyo Mardi la keabisan bingung.
“Bukanla … Uwong  tiduk.”
Astaghfirullah …
 


    

             
                                           



                                                  

Tidak ada komentar:

Posting Komentar