Cerkom
Warung Kopi (3-TAMAT)
Bagian Ketiga
By Om Amin
VII
“MARYAM … Bangun. Sudah siaang!” Sampe limo kali Bi Cek
embangunke anaknyo Maryam. Dak jugo bangun. Bukan apo-apo. La siang. Anak gadis
bangun siang, apo kato wong.
“Eeeeegh. Jam berapo sekarang Buk?” Maryam masih mejem.
Mulutnyo bae yang ngomong. Masih lemak tiduk.
“Jam lapan,” simbat emaknyo sambil embenerke tali sarung
bantal yang telepas samo ngambek kapuk
bantal yang beserakan di lantai.
“Baru jam lapan Buk. Masih pagi. Tiduk lagi yo Buk. Nganyang
sekali-kali dak jadi apo kan?” Muter badannyo ke kanan. Ngumbutke badannyo
dengan kain. Tiduk lagi.
“Nak jam berapo lagi kau bangun. Cepet sano …!”
Digoyang-goyangkenyo pantat Maryam, supayo tebangun. Jugo pipinyp,
dirabo-rabonyo. Tetep dak jugo bangun.
Enjingok Maryam telelep tiduk, Bi Cek jadi dak kolu nak
embangun kenyo lagi. Nak dicubit tula baru tebangun. Cuman untuk apo. La sakit,
laju gektu nangis pulo. Bukannyo begancang mandi, kito emaknyonila yang saro.
Nak embujuk-bujuknyo supaya berenti nangis. Dak mudahla.
“Sudahla Buk. Biarkela. Gek jugo bangun dionyo,” kato Mang
Cek. Ngajak bininyo ngantarke bahan gore ngan samo kopi ke warung tempat dio biaso jualan. Maryam
berewang Yunita. La biaso Mang Cek ning galke duwo anak gadisnyo. La besak soalnyo. Lain kalu masih kecik.
Ninggalke jugo dak lamo. Cuman denget. Dak ke pasar, yo ka warungla.
Arini Mang Cek ngajak bininyo. La sampe warung gektu, sudah
melok ngerapike jualan, Bi Cek
langsung balik pakek motor. Biarkela
Mang Cek dewekan nunggu jualan. Dak apo-apo. Lanang jugo.
Waktu Bi Cek lum sampe rumah, Maryam masih tiduk. Yunita
masak di dapur. Numis bawang, numbuk cabe samo ngiris-ngiris cungkediro. Dio
nak ngawek sambel kesukaan bapak ibuknyo.
Abis nyambel, Yunita enggoreng iwak. Dak banyak dak iwaknyo.
Betok duwo, delek sikok, sepet tigo. La sudah disiangi. Dienjuk uya dikit.
Huuup …
Ceeeees …
Sikok-sikok iwak taditu masuk kuwali. Digoreng sampe mateng.
Sambil nunggu gorengan, Yunita masuk ke beras ke magic jer yang la dienjuk
banyu dikit. Dahtu ditutupnyo lagi tempat masak nasi pakek listrik taditu.
Tok … tok … tok …
“Yunita … Maryam!” Sampe tigo kali Bi Cek manggil, baru
lawang dibukak. Yang embukak Maryam. Baru bae bangun dari tiduk. Rambut kusut,
selimut samo iyo. Mato bae masih merem melek.
“Jam berapo Buk?”
“Le nak megrib,” kato Bi Cek. Le nak marah iyo, kesiyan iyo
jugo. La payah melok-I laki ngerapike jualan, anak betino masak lagi lum.
“Sudah Buk,” uji Yunita, baru metu dari dapur. Idak
bebaju, cuman besewet bae.
“Ai cacam kamuk duwoni. Foto model apo?” Gerem niyan Bi Cek
nyelik Maryam samo Yunita. Palaknyo langsung nyut nyut sakit. Matonyo
bekunang-kunang.
“Ibuk caknyo la laper. Kuembekke nasi samo gulainyo yo Buk.
Galak kan?” Yunita ngarep niyan emaknyo dakdo ngamuk. Dak lemakla didenger
tetanggo sebelah menyebelah.
“Dakdo. Kagek bae …” Kato Bi Cek nyelonong pegi. Entah
makmano, dionyo tepeleset. Idak nyampak idak. Cuman itula. Palaknyo tetumbuk lawang.
“Aduuuuh …”
“Sudahla Buk tahanke bae,” kato Yunita ngusap-ngusap palak
emaknyo yan ngejut abang. La sakit palak, keno kayu unglen pulo. Apo dak nambah
pening.
Pendek ceritonyo, digendongla Bi Cekni oleh Yunita samo
Maryam ke jeru kamar. Sampe teguling niyan, tetiduk ngorok, baru duwo beradikni
metu lagi dari jeru kamar emaknyo.
Dahtu?
“Aku nak mandi duken, Kak yo.” Uji Maryam, becepet ngembek
anduk, embukak lawang. Nyemburke banyu dari cedokan ke badannyo.
Yunita nyiapke idangan makan siang. La sudah gawe dio
sehari-hari. Makan idak makan di rumah, siapke bae. Makan payu, dak makan yo
dak apo-apo. Balik Bandar.
Sudah nyiapke makan siang di pucuk meja makan, Yunita
becepet nemui emaknyp di kamar. Dio nak mastike bae. Apo masih tiduk, apola
bangun.
Supayo dak keno marah, lambat-lambat dio embukak lawang
kamar ibuknyo. Diintipnyo senyum. Ngapo maknyo tiduk sambil tesenyum. Entahla.
Mimpi apo dio. Pokoknyo lain dari biasonyo.
Selamoni dak ulah emaknyo tesenyum manis. Kalu ketawo, iyo.
Bi Cek dakdo mahal soal ketawo. Kalu nak marah, yo marah. Kalu lagi kepengen
diem, yo diem. Jadi, mak uji uwongtu, dak pulo banyak tingkah.
Itu kalu soal emak. Na, yang embuat bingsalni, ngapo Maryam
dak metu-metu dari jeru kamar mandi. Jangan-jangan tekunci dari dalem. Tapi
rasonyo dak mungkinla. Lawangnyo bae dak ulah tekunci. Baik dari dalem, apolagi
dari luar.
Kalu memang tekunci, pastila uwong yang ado dijerula yang
nguncinyo. Jadi, baru biso dibukak kalu yang mandi embukaknyo.
“Yam …”
“Yam …”
“Maryam. Sudah belum mandinyo?”
“Sudah duhai kakak,” uji Maryam dari buri. La bepakaian
bagus, pecak nak kondangan bae.
“Nak kemano awaktu la becindo-cindo cak itutu …”
“Nak bejalanla Kak. Kakak melok yo?!”
“Dak galak ah,” uji Yunita ngongkon adiknyotu enjingok emak
di jeru kamar.
“Sekalian minta ijin yo Kak?”
“Ijin apo?”
“Kito beduwo bejalan …”
Bi Cek sudah dak tiduk lagi. Dio la tebangun. Waktu duwo
ikok anaknyoni masuk nemui dio, senyum-senyum bae. Dak lagi marah-marah cak
taditu.
“Ibuk makan yo?” Maryam baru bae nak metu dari kamar.
“Dak usahla Yam,” kato Bi Cek.
“Kagek ibuk sakit, kalu dak makan-makan,” uji Yunita sambil
mijit-mijit sikil emaknyo. Bi Cek kelemakan. Pengennyo dio nak tiduk lagi.
“Buk!”
“Ngapo?”
“Boleh dak kamek beduwio jalan denget bae?” Maryam ngarep
niyan dapet ijin dari emaknyo. Soalnyo, dio la lamo niyan dak bejalan. Apolagi
samo kakaknyo, Yunita.
Rasonyo, kalu dienjuk ijin bejalan, alangke senengnyo. Pacak
jajan bakso, model samo tekwan. Kalu
lebih duit pacak ngirup cuko samo makan empek-empek.
“Lajula. Tapi jangan lamo igo yo. La dapet yang nak dibeli,
belila cepet. Dahtu balik.” Pesen Bi Cek. Dak pacak nyegahnyo lagi . Budak
jaman mak inini, kalu la besak, idak mintak duit, bejalan baetula gawenyo.
“Bejajan denget boleh dak Buk?” Tanyo Maryam endeketke
idungnyo ke pipi emaknyo.
“Boleh bae, tapi jangan nemen igo,” kato Bi Cek. Kalu nemen
gino, duit abis, penyakit datang.
“Beresla Buk,” uji Maryam. Sebelum pegi, nunggu kakanyo
besalin, dio cium pipi Bi Cek
bekali-kali. Lem but niyan pipinyo. Walau dak mudo lagi niyan, kejingokan
rainyo Bi Cek masih kenceng. Cindo waktu ma sih mudonyo.
Nyeeeet …
“Payu kito ..” Ajak Yunita. Besepan levis, baju kaos
abu-abu. Pecak abege niyan.
Bi Cek bepesen jangan lupo oleh-olehnyo. Apo baela yang
pacak dipajuh. Idak mahal igo. Murah jadila. Yang penting bekesan kalu dipajuh
dewekan.
Kemano budak duwoni?
Ke mol, katonyo. Apo ado mol? Sebenernyo bukan mol. Mecem
pasar besakla. Tapi ado galo-galo. Sega lo jualan ado. Mulak-I dari cabe sampe
kulkas segalo merek. Tempat parkirnyo luas. Setiap hari ado bae yang
mampir. Idak embeli, cuci mata samo selfie-selfian
jadila.
Budak duwoni ke mol, tarokkela, pakek motor. Dak pulo rame
niyan di jalan. Soalnyo lum sampe jam duwo belas. Cuman itula. Panas niyan.
Kalu bangso yang galak minum, pasti nak minumtula.
Bener dak kiro-kiro Lur?
Nyeeet ..
“Buk …” Maryam, sudah mandi samo bedandan rapi, masuk ke
kamar emaknyo.
“Dak jadi apo kamuktu pegi?” Tanyo Bi Cek.
“Pegi kemano Buk? Aku bae baru sudah mandi. Baru sudah
besalin.” Maryam ngambokke pakaian anyarnyo. Baju mirip koko, kalu lanang,
motifnyo bungo. Cindo memang. Tapi Bi Cek bimbang.
“Kakak kau mano, Yam?”
“Dak tejingok aku Buk. Taditu aku ke kamar mandi.
Diantarnyo. Sudahtu aku dak tau lagi kemano dionyo?”
Balik pening lagi palaknyo Bi Cek.
VIII
“LARI Mang Ceeeek …!” Pekik Mang Kasim. Sempet tejungkel,
untung bae dak sampe masuk jeru got. Mang Cek, sambil merangkak terus bejalan.
Nak belari dio dak pacak karno sikilnyo teraso sakit, entah keno apo. Paku apo
batu.
“Gancangla dikit Mang.” Jerit Mang Fir. Takut gektu tekejer
antu, Mang Fir tepakso turun tangan. Soal nyo, kalu dak ditulung, dibiarke
bejalan dewek, alamat bakal saro.
Ngapo cak itu?
Selain ketauan antu, karno denget lagi malam, biso tesesat
nak balik ke rumah. Bayangke baela. Rumah la banyak kosong. Kanan kiri hutan
galo-galo. Maksudnyotu, tanah kosong besemak. Tinggi pulo. Lebih dari semester.
Apo pasal?
Sebenarnyo lanang tigo ikokni penasaran bae dengan antu.
Ngeraso la pernah dikolahke antu, nak emba les ngolahke antu dak pacak, nekatla
nyari antu. Dipilihla tempat yang serem-serem.
Dimanotu?
Di ujung kampung. Kampungni la paling ujung dari seluruh
kampung. Nah, dipilihla yang paling ujung lagi. Selain serem, tempat ini jarang
dilewati uwong. Ado bangunan pecak rumah. Setingkat tapi besak. Dahtu
pekarangannyo luas. Depan belakang samo bae luasnyo.
Karno inisiatif samo-samo, berembukla wong tigoni. Pegi
sudah ashar. Yang dibawak dak katik. Cuman kentongan, martil samo paku. Dahtu,
dak lupo embawak pulo uya.
Kentongantu kalu kepepet. Misalnyo bae, antu ngejer kito.
Ampir dapet kito. Kalu sempat ditabuh ken tongantu . Maksudnyo, uwong lain
pacak tau. Metu galo-galo dari rumah. Dak tetangkep, antunya lari
tekincit-kincit. Kito selamet, apo dak hebat.
Martil samo paku?
Kato uwong, kalu ado antu, apolagi kuntilanak, langsung
tingkep. Cekel tangannyo. Paku sampe tembus tangannyo. Biarkela dio enjerit.
Ecak-ecak dak tau bae.
Dahtu?
Ini masih kato uwong. Antutu dak pacak begerak. Dio dak
pacak lagi belari. Nah, pacak jadi tontonan. Di liyat uwong banyak. Inila pecak
antu. Bemulut pecak manusio, cuman dingin bae badannyo. Dak katik darah.
Dakkenado …
Ini kato uwong jugo. Kalu dio betino, masih mudo, pacak kito
jadike bini. Itutu kalu bidadari. Antu apo dak biso? Biso bae kalu. Dicubo
dukenla. Kalu bae nyantol sikok. Tepilih yang cindo, belagak. Kan lemak kito.
Uya ditaburke apo?
Benerlatu. Uya kito taburke. Dimano bae. Mano yang menurut
kito ado antunyo, kito taburkela uya. Khasiatnyo, antutu lari. Dak galak lagi
marak ke tempat yang kito taburi uya taditu.
Jadi aman. Antu dak katik lagi. Kito pacak tiduk nyenyak ,
kalu misalnyo, dio ado di jeru kamar. Mak itu jugo kalu di teras umpamanyo.
Kapan kito duduk ado yang teraso nyuil ke kito, manggil-manggil kito. Pokoknyo
yang galak engganggu kito. Ngusirnyo, taburke bae uya, belari tula dionyo.
Bener dak?
Dak tau jugo …
Buktinyo mamang kito betigoni. Temenges-menges ngejer antu.
Lum sempet bukak lawang, la keno bentak antu. Ampir tejengkang. Bukan digebuk,
tapi tekejut. Uwongnyo dak katik, suaronyo bae yang ado.
Waktu masih tegak di teras, antu berulah lagi. Ado pecak
uwong lewat samping kiri kanan. Ado uwong embabit. Dak pulo tau niyan, apo batu
apo bukan. Gelep soalnyo.
Mang Cek cs kitoni lum galak jugo pegi. Antu taditu buat
ulah lagi. Makmano niyan ulahnyotu? Dio be siul-siul. Manggil-manggil betigoni. Ngeraso dipanggil-panggil,
pastila betanyo, siapo yang manggil. Wajar bae. Kito kalu dipanggil-panggil
pasti noleh, dahtu nyimbat. Ado apo.
Lucunyo, mamang kito betigoni sempat nak bebalah. Untung bae
dak jadi. Ngapo? Mulonyo Mang Cek yang dipanggil. Karno suaro yang manggiltu
dak pulo kencang niyan, pastila uwong deket situla. Kebetu lan yang dekat Mang
Cek, iola Mang Fir.
Idakla, kato Mang Fir. Buat apo dio manggil-manggil Mang
Cek. Kalu ado apo-apo kan langsung ngomong bae. Abis pekaro. Dak usah
payah-payah enjerit. Mang Cek pecayo omongan Mang Fir. Makonyo dio idak marah.
Malah mintak maaf karno la embuat
konconyoni tesinggung.
Lain lagi Mang Kasim. Dio kan tegak paling buncit, mak kato
uwongtu. Waktu dio nak nyelik ke depan, ado yang nyuilkenyo. Pertamo, lehernyo.
Keduwo, palaknyo. Ketigo, punggungnyo.
Lucunyo, Mang Cek samo Mang Fir sempat nak ketawo nyelik
Mang Kasim ngoceh dewek sambil
joget-joget. Mulutnyo begerak, pantatnyo begoyang. Dak lamotu
pinggulnyo. Akhirnyo joget abis.
Lum galak berenti begoyang, sebelum Mang Cek samo Mang Fir
negurnyo. Ngingetkenyo. Selain la tuwo, dak pantas joget di tempat gelep.
Bagusnyo jogettu di pucuk panggung.
Awalnyo nak bemarahan. Setelah samo-samo ngenjukke alasan,
ketawo ngekek tigo-tigonyo. Sampe sakit perut, tapi dak sampe temising.
Ado-ado bae …
Diem denget. Waktu diem nila antu ketawo ngakak. Bukan sikok
antu. Tapi banyak. Pacak puluhan. Mu
lonyo sikok, dahtu duwo. Dahtu dak tau lagi berapo. Pecak uwong nyanyi
samo-samo. Paduan suaro.
Dari sinila, mamang-mamang kitoni lari tekincit-kincit. Apo
yang dibawak taditu ilang galo-galo entah nyampak dimano. Gelep soalnyo. Waktu
lari, antu taditu tetep ketawo ngekek. Pastila takut. Dak kejingokan soalnyo.
“Aduh …!” Kato Mang Cek kito. La temenges, sikil sakit pulo.
Di sebelahnyo ado Mang Kasim samo Mang Fir.
Samo telemes. Waktu tekantuk ado betino lewat enjingok
mamang betigoni . Dideketinyola.
“Oi mamang ganteng. Ngapo cak telesu niyantu. Bangunla Mang …” Kato si betino, senyum sambil
masati sikok-sikok rai lanang tigoni.
“La .. laaa riiii …”Jerit Mang Fir. Lari sekalini bekaki
ayam. Sandal ilang keperi nak gancangnyo belari.
Lari kemano?
Deket masjid.
Aman dikitla. Cuman erannyo, masjid ado, mano uwong yang nak
sembahyangnyo. Kalu lum megrib biasonyo ado yang la datang. Paling idak uwong
tuwola. Yang nak parak nyium tanah. Atau paling idak, pengurusnyola.La besiyap
nak ngebang, ngajak wong sembahyang.
“Payu Mang kito lanjut bae,” uji Mang Fir. Sembahyang bae di
rumah. Mandi duken, bersihke badan, baru ngadep Tuhan.
“Darimano bapak-bapak?” Tegur lanang tuwo bekopiah haji,
besewet biru tapi dak beselop.
“Daaa … daa ri sano ..” Lum sempat ngabiske omongannyo,
mamang betigoni la tekincit-kincit. Kalu taditu selop yang ilang, sekalini
dompet lupo dilepakke dimano.
“Ado-ado bae uwong sekarangni. Makin tuwo makin lupo samo
yang nyiptakenyo,” kato lanang pengurus masjidni enggiling-gilingke palaknyo.
Dio memang dak beselop. Ngapo? Lupo ngelepakkenyo. Maklum la
tuwo. Lagi pulo, dio ladatang ke mesjid sejak ashar taditu. Kebetulan metu dari
mesjid nak embeli obat nyamuk. Supayo uwong yang sembahyangtu dak digigit
nyamuk.
Balik kito ke mamang betigoni.
Pas megrib sampe di warung kopi Mang Cek. Tapi anehnyo pecak
ado uwong lanang taditu yang duduk
tecuguk.
“Ngeliyat dak awak Fir?” Tanyo Mang Kasim eran.
“Ngeliyat.”
“Kau Sim?”
Ngeliyat jugo. Tapi apo matokuni yang salah. La deket dak
katik lagi.”
“Kemano diolaye?” Mang Cek teeran-eran. Tapi dak tepikir nak
lari lagi. La telesu abis.
“Duduk dukenla Mang Cek,” uji Mang Fir. Dio mijit-mijit
dengkul samo pahanyo. Kalu bae pegelni ilang, pacak balik gancang.
Mang Kasim?
Samo bae jugola. Cuman dio dak sampe lamo mijit-mijit
sikilnyo. Langsung engguling, ngistirahatke badan. Tiduk idak, cuman mejem bae.
Lemak rasonyo. Ibaratnyotu ngeheningke cipta. Idak ngomong, pikiran dak lari
kemano-mano.
La, Mang Cek kito makmano?
Embersihke warungnyo. Kursi dio rapike. Gerobok jualan dio usap-usap kaconyo pakek lap yang
disimpan bawah laci.
Dak katik apo-apo.
IX
“AI lamo niyan Mang Cek. Makmano ini, apo kito laju bae …”
Kato Mang Kasim. La mulak-I kesel. Megrib lewat, anaknyo Mardi lum jugo
enjemputnyo.
Apo halnyo?
“Telepon lagila. Mano tau ado,” simbat Mang Fir. Dio duluan.
Karno Jamilah la enjemput dio. Barusan bae.
Jadi tinggalla beduwo bae.
Mang Cek la pacak ketawo waktu Maryam, anaknyo yang nomor
duwo la datang enjemput. Sebenarnyo dio dak tega ninggalke konconyoni dewekan.
Ngutak-ngatik hape. La nemen nelepon, tapi dak katik yang ngangkat-ngangkatnyo.
“Aku endulu yo Mang.”
“Yo. Ati-ati.”
Sekarang Mang Kasim tinggal dewekan. Nak marah ado, gerem
mak itu jugo. Nak nyepak tula gawenyo. Ado batu disepak. Ado botol minuman,
jugo disepak-sepakkenyo. Gawenyo mondar-mandir bae.
“Kemanola cecunguk sikokni.
Apola mati, apo masih idup.” Uji Mang Kasim ngomong dewekan.
Setau dio, Mardi anaknyotu idak betingkah mak ini. Kapan
dikongkon apo bae laju. Dak besak dak kecik serbo laju. Jauh deket dak jadi
soal. BUdaknyo bagus. Perangainyo dak pacak ngomongkenyo. Cindo niyan.
Dak mudah marah. Banyak konco, idak medit. Kapan begaul dak
milih-milih. Kayo laju, saro jadi. Idak lanang idak betino. Idak besak idak
pulo kecik. Laju galo-galo.
Dak banyak kendak. Idak dienjuk duit jajan dak apo-apo.
Dienjuk banyak, lebihnyo dio tabungke. Yang penting sekolah. Balik sekolah,
belajar denget. Dahtu tiduk siang.
Sore, kalu ado yang nak digaweke, digawekenyo. Kalu idak dio
embukak buku. Belajar. Namonyo budak sekolah. Mesti belajar. Supayo idakdo lolo
niyan. Tuwo gektu pacak kayo.
Piiiiin …
Bunyi klakson motor.
“Payu amun nak kuantar balik,” uji Mang Cek dari pucuk
motor.
Dio malas nak turun karno la malam. Dak katik penjingokan.
Cuman lampu bae. Kedip-kedip pulo. Antaro mati samo idup. Terangnyo jadila.
Cuman, yo itula, idak seterang kalu siang hari.
“Untungla ado awak Mang Cek. Kalu daktu dak biso balik
akuni,” kato Mang Kasim, begancang naik sepeda bemesin.
“Awak takut apo jalan sikil, Mang.” Pancing Mang Cek.
Ngidupke motor, bejalan ngelewati parit besak kecik.
“Bukannyo takut Mang. La tanggung niyan. Akutu ngarep Mardi
anakkutu enjemput cak ituna.”
“Tapi lum jugo enjemput kan?”
“Iyo. Dak tau ngapo. Telepon aku dak diangkat-angkatnyo.”
“Mungkin bae ado gawe dionyo. Jadi dak sempet ngidupke
hapenyo. Ketidukan barangkali. Biso bae
…….” Kato Mang Cek emberentike motornyo parak kuburan.
“Ngapo berenti sini Mang Cek?” Eran Mang Kasim. Setau dio,
kapan bemotor, Mang Cek dak banyak ulah. Nak kencing bae ditahankenyo sampe
rumah.
“Sebentar bae …” Kato Mang Cek becepet embukak resleting celanonyo.
Ngilang parak lawang kuburan.
Mang Kasim nunggu pucuk motor. Dio ngeri. Yo namonyo bae
kuburan. Sepi la jelas. Serem dimano-mano. Banyak nyamuk pulo.
“Ngencing apo mising dioni. Madak-I lamo niyan.” Uji Mang
Kasim jeru ati.
Waktu dio ngidupke hape, Mang Cek tibo-tibo nyuilnyo. Kapan
dibawuk, eeeem alangke wanginyo.
“Dak lamo kan?”
“Idakla Mang,” kato Mang Kasim ngecikke balak. Ngematike
hapenyo biar lemak kalu bejalan.
Sepanjang jalan, Mang Cek idak nyenyes cak waktu taditu.
Tibo-tibo kalem. Cuman, waktu embawuk bajunyo, wangi niyan. Dak pacak
ngatokenyo, alangke wanginyo.
“Terus apo kanan Mang?” Tanyo Mang Cek. Yang ditanyo eran.
Madak-I setiap hari leeway sini bemotor dak apal jalan.
“Sim. Terus apo kanan?”
“Terus baela Mang …” Mang Kasim dak pulo tepikir kalu ke
kanan kemano, kalu lurus kemano.
“Gelep niyan ye Mang. Serem.” Uji Mang Kasim. Keperi
gelepnyo dak berani dio nyelik kanan
kiri.
Jadi?
Yo cuman mejemke mato baela. Maksudnyo, pas mato dibukak, la
sampe. Cuman, Mang Cek kitoni tibo-tibo nyenyes lagi. Segalo nak ditanyo.
“Ngebut dikitla Mang.” Kongkon Mang Kasim. Dak lemak dio
ngongkon. Melok uwong namonyo.
Daripado gelep terus?
“Justru gelep tula Mang yang lemak.”
“Ngapo mak itu” Mang Kasim tambah eran enjingok caro Mang
Cek nanyo. Dak ulah nolehko rainyo.
“Biso ngeraboooo …”
Ha ha ha ha …
“Ai Mang Cek ni. Ado-ado bae.” Mang Kasim sebenarnyo nak
ketawo jugola. Tapi, karno becampur takut, diem bae
Uuuuk ukk … Uuuuuk .. ukk uuk ..
Uuuuuk uk uk … Uuuuuk .. uuuk …
Lolongan anjing tedenger. Terumpak Man Cek emberentike
motornyo.
Nak ngapo dio?
“Tunggu denget yo Sim.” Becepet Mang Cek bejalan ke kiri.
Entah kemano.
Mulut Mang Kasim raso tekunci. Nak ngomong bae .. cek .. cek
.. dak kewawo. Dio dak tau jugo. Gemeter idak. Apo-apo idak.
Cuman, la semenit dak metu-metu, bulu kuduk Mang Kasim mulak-I
betegakan galo. Merinding. Anjing ngelolong makin banyak bae. Ngerila pokoknyo.
Ari baru jam lapan, pecakla tengah malam. Cubola awak
bayangke. Pecak bukan di kampung dewek. Mungkin serbo gelep. Dak katik
penjingokan jadinyo.
Mang Kasim kepengen nak ngencing. Kencingla dio. Pas
ngencingtula ado yang nyuilkenyo dari buri.
“Sudah lum?”
“Lumla Mang. Baru bae ngencing.” Uji Mang Kasim kitoni.
Ngencing sambil ngeden.
“Jangan lamo igo.” Kato Mang Cek, pecak ilang timbul
suaronyo.
“Iyooo …”
Kencing sudah, Mang Cek noleh. Kapan dijingoknyo dak ado
siapo-siapo. Motor dak katik, Mang Cek entah dimano. Padohal taditu ado
suaronyo. Dak mungkinla bukan. Akutu ciren niyan.
Kemanola dio?
Bingungla Mang Kasim kitoni. Motor dak katik, Mang Cek dak
katik. Untung bae dio teringet samo hapenyo. Diteleponnyo Mardi.
“Alhamdulillah,” ucapnyo besyukur. Anaknyo Mardi la ngangkat
teleponnyo. Retinyotu dak lamo lagi ado yang datang enjemput dio.
Bejalanla dio dikit. Selangkah, duwo langkah. Nyubo bae.
Kejingokan ado uwong. Dio terus bae melang kah. La parak, ditegurnyola uwong
itu. Ado yang kenal, ado yang idak. Cuman nak negurnyo dak pacak. Mulutni pecak
tekunci mak itu. Anehnyo, waktu la pacak ngomong, uwong taditu la dak katik
lagi.
Deeep …
Deeep …
Tok … tok …
Kapan sikil
ngelangkah, sikil di buri ngelangkah jugo. Mak itula seterusnyo. Kalu
misalnyo Mang Kasim becepet jalannyo, yang diburi taditu becepet jugo
jalannyo. Berenti dio bejalan, berenti
jugo yang di burinyo taditu bejalan.
“Jangan-jangan …”
Mang Kasim la pacak nebak sekarang. Dak katik lain yang
diburinyo sekarangni adalah antu. La idak kejingokan. Bauk wangi ado
dimano-mano. Mecem bauknyo kembang yang galak dipandike betino
bunting besak.
Di jeru atinyo dio nekat. Belari bae secepet-cepetnyo.
Sementaroni, supayo dak ketauan gino takuttu, bejalan bae duken. La parak
pengkolan, Mang Kasim baru belari niyan. Idak enjingok lagi. Apo yang di depan,
terus bae belari. Dahtu …
Byuuur …
Duuum …
Pecak suaro dogan nyampak jeru banyu.
Basah galo-galo. Dio masuk jeru kolam. Karno isinyo iwak
galo, ributla iwak-iwakni. Metula yang punyo kolam taditu. Nyenteri sano-sini.
Tesenter Mang Kasim.
Ha ha ha ha …
Hi hi hi hi …
He he he he …
“Mang Kasim ruponyo,” kato Ardi, yang punyo kolam, ketawo
ngakak samo bininyo.
Untung bae kenal. Kalu daktu, karno dikiro nak maling, pacak
abis galo rai keno gocoh.
“Kalu kepengen ngomong bae Mang,” uji Ardi. Narik tangan
Mang Kasim. Agak lamo jugola. Soalnyo, badan Mang Kasimni berat niyan, karno
pakaiannyo basah galo-galo. Dahtu dinding kolam bukannyo coran semen, tapi
tanah biaso.
Jadi nak ati-ati. Kalu kuat gino kito mijaknyo, biso terbis
tanahnyo. Tanah masuk jeru kolam. Butekla banyunyo. Kalu terus-terusan terbis,
lamo-lamo cetek jugo kolamnyo.
Iwaknyo?
Pacak melok butek jugo …
X
MAMANG kito betigoni dak jero-jero nak nangkep antu. Walau
dak ado hasil, malah lari tekincit-kincit dikejar antu, masih jugo nekat. Kali
kemarintu nguber antu di rumah kosong, sekarangni di warung kopi Mang Cek.
Ado-ado bae …
Ceritonyotu bemulo dari penesan Mang Fir. Waktu balik dari
kondangan, dio setengah nguyoki Mang Cek. ‘ Mano betino kitotu’. Mang Cek
bepikir denget waktu nak ngomong. Waktu
yang di warung kopi tu kan, roger?
Hua ha ha ha …
Mang Fir ketawo
ngakak. Pas niyan. Dak salah lagi. Mang Cek memang hebat. Ingetan masih kuat.
Ja nganke yang besak, yang kecik bae dio inget. Padohal kejadin betino yang
mampir ke warung kopi Mang Cektu la lamo jugo kejadiannyo. Dahtu, entah ngapo,
Mang Cek dak pernah becerito lagi soal betinotu.
Naaa .. Dak
lamotu datangla Mang Kasim. Melok jugo ketawo waktu Mang Fir enceritoke soal
betino yang mampir ke warung kopi Mang Cek.
Pas niyan, kato
Mang Kasim. Kebeneran dak kalo dapet ningkep antu, Mang Kasim ngusulke, makmano
kalu sekali-kali kito begadang di warung kopi.
Ngapo-i?
Mancing antu.
“Dio datang kito
tingkep. Galak dak kiro-kiro?”
“Kalu aku setuju bae,” kato Mang Fir. “Tapi yang punyo warung kan bukan aku, tapi
Mang Cek.”
Mang Cek diem
bae.
“Makmano kiro-kiro
Mang Cek?” Tanyo Mang Kasim.
Pecaknyo mamang kito sikokni serius niyan. Ado apo?
“Idak ngapo-ngapo
Mang. Akutu penasaran bae. Dikolahke ant uterus. Sekali-kali kito pulo yang
ngolahke antu. Bener dak Mang Fir?”
“Benerlatu. Dak salah
lagi. “Uji Mang Fir sambil
ngepas ngepus ngisep rokok pucuk dak betembaku.
“Akutu sebenarnyo
galak bae. Tapi .. “ Mang Cek ragu.
Kagektu, la capek begadang, antunyo dak jugo datang.
“Besoknyo aku jualan
ngantuk,” kato Mang Cek
ngenjuk alasan. Ngongkon Mang Kasim duduk, karno dari tadi tegak terus, ngoceh
jugo terus.
Ha ha ha ha …
“Oi Mang Cek. Kito
pilihla hari Sabtu. Ye dak Mang Fir?”
“Iyolatu. Mantaaap.”
“Mak mano Mang Cek?”
“Payula kalu mak itu
..”
“Naaa .. mak itu.
Supayo berkat kito tos duken.”
Plak .. pak .. plak
. pak ..
Saling nepek jari
tangan ..
Besoknyo malam
minggu …
Abis Isya’ ngeloyorla wong tigoni ke pos ronda. Kato
yang jago ronda, makmano kalu begadang bae samo-samo. Jadi pacak samo-samo pulo
ningkep antu.
Apo kato Mang
Fir?
Bukannyo dak
galak. Terimo kasihla. Cuman antunyotu kito harepke mampir di warung kopi.
Bukan di pos ronda.
Sempat lamo jugo
bedebat. Tapi namonyo idak ngotot-ngototan, jadi embek jalan tengahnyo. Embek
yang baiknyo bae. Dipersilahke Mang Cek cs begadang di warung kopi. Sekalianla
enjago kampungni biar aman. Kalu ado apo-apo. Lanjakke baela ..
Sayang niyan ..
Ngapo mak itu?
Lum teduduk tigo
menit, langsung nguap mulutni. Entah makmano, tigo mamangni tetiduk galo.
Ngorok niyan pulo tiduknyo.
Dak lamotu
lewatla betino cindo. Rambutnyo panjang. Rainyo manis, bibirnyo, woooow,
merekah makkayo buah delimo.
“Ngapo mamang kitotu?” Katonyo sambil melintir-lintirke
rambutnyo yang panjang item sebatas bahu.
Dio masih tegak.
Enjingok kiri kanan dak ado uwong. Cuman teselik bae kodok lewat masuk jeru
got. Abistu dak katik lagi.
Langit terang.
Bulan tesenyum senang. Alangke cindonyo malamni. Panas idak, dingin jugo idak.
Angin ado. Cuman embusannyo dak pulo kenceng. Tapi pacak kito rasoke.
Kuparak-I bae ah
...
Endeketla betino
taditu. Dipasatinyo sikok-sikok. Ganteng jugola. Hidung dak pesek gino. Pendek
niyan idak. Kulit sawo mateng. Apolagi yang kurang.
“La tuwo bae. Bangso
mudo kulanjakke .. Nak laki uwong laki uwongla. Begocoh jadi,” bisik si betinoni.
Dio pegang tangan
Mang Cek.
Dahtu ...
Samo betino tadi
di pasar malam ..
“Galak dak kau
kubelike kacang rebus Dik?”
Mang Cek cak kemaluan. Namonyo jugo embawak duit ngepas. Nak beli lain dak
pacakla. Jadila kacang rebus. Yang penting samo galak.
“Duwo ikokla Bang,” kato si betino yang baru duwo bulan Mang
Cek kenal.
Hanjak bukan main
waktu Mang Cek dipanggil ‘abang’. Rasonyo cakmano laye .. Dak pacakla
diraso-rasoke. Yang jelas, bejalan bae pecak idakdo be sikil.
Makanla uwong duwoni
parak layar tancep. Walaupun filem lagi diputar, main. Yo mainla. Wong ketawo
melok ketawo pulo. Wong marah melok pulo marah. Seru caknyotu. Duduk sedeketan
raso jauh. Karno khusyuk niyan nonton filem.
“Nak nonton dak Dik?”
“Endak ah ...”
“Ngapo dak galak?”
“Dasar bae. Akutu
galak samo abang bae. Bukan samo layar tancepnyotu.”
“Ngapo mak itu Dik?”
“Kalu abang kan pacak
embelike kacang. Kalu filem itu, apo biso?”
“Yo dak bisola. Dio
kan bukan manusio pecak abang.”
“Kalu la tau cak itu,
ngapo abang betanyo lagi?”
Mang Cek tediem.
Keno sekak dio kalini. Diem sepanjangan.
“Bang!” Betinoni tau Mang Cek dak kelemakan.
Mangkonyo dio ibur supayo gancang ilang.
Biso?
Bisola. Apo yang
dak biso di dunioni.
Caronyo?
“Bang Cek. Cinto dak
abang samo aku?” Mang Cek malu-malu
kucing.
“Kalu aku cinto niyan
samo abangtu. Cinto setengah mati ...”
“Niyan apo Dik?”
Si betino senyum
sambil ngangguk. Ngiyoke.
Ahaaa ...
Mang Cek
kegirangan. Dio sampe nari-nari. Baru sadar kalu itu mimpi, waktu dio jingok
dak katik uwong. Sedangke duwo konconyoni lagi ngorok. Tiduk lagila Mang Cek
kitoni akhirnyo.
“Giliran sikoknyo,” kato si betino tinggi kurus semampai
endeketi Mang Fir.
Mang Fir dibiarke
duken. Miring ke kanan, balik ke kiri. Pas lagi ngelentang, si betinoni
tebelalak.
“Alangke belagaknyo
lanang sikokni. Perasaan taditu biaso-biaso bae. Sir jugo aku,” uji si betinoni sambil ketawo dewekan.
Ketawonyo serem niyan. Ngelengking abis. Sayang niyan, dak katik sikok pun u wong
yang sempat endengernyo.
“Lajukela bae. Gek
pagi, le dak pacak lagi ngajaknyo main ..”
Dicekelnyo denget
tangan Mang Fir. Senyum dikit. Dahtu la duduk parak sungi. Lagi mancing iwak
seluwang.
“Pagi Om …”
Mang Cek noleh.
Dak nyangko dio arini dipanggil ‘Om’ oleh betino cantik. La cantik, panjang
pulo rambutnyo.
“Mancing ya Om?”
Mang Fir cuman
ngangguk bae.
“Mancing iwak apo Om?”
“Iwak seluwang Dik,” kato Mang Fir. Ngongkon betinotu duduk
pucuk batu petak. Biarla dio besilo di tanah sambil najurke pancing.
“Ngapo nak seluwang
niyan Om. Dak betook apo patin misalnyo?”
Mang Fir ketawo
bae.
“Cepet endapetkenyo
Dik,” uji Mang Fir terus
terang.
“Kalu betok samo
patin apo saro mancingnyo Om?”
“Idak jugo. Tapi
mesti nak sabar. Kalu nak cepet langsung ditingkep bae di sungini.”
Si betino senyum
bae.
“Kalu nak lebih
gampang lagi ado Om.”
“Ah masak?”
“Niyan Om. Aku dak
bohong,” kato si betino
masati niyan caro Mang Fir mincing. Meguk pucuk tanah. Mato tetuju ke depan,
nyingok kalu tali pancing begoyang-goyang.
“Makmanotu Dik?”
“Datang bae ke pasar …”
Ha ha ha ha ..
“Mecem-mecem bae adik
kitoni. Ngongkon ke pasar segalo. Iyola kalu beduit. Bulan mudo. Tetibo bulan
tuwo, buntu mak uji wongtu, cabe sikok bae dak tebeli …”
Ha ha ha ha …
“Ado-ado bae Om ini.
Mangkonyo Om begawela yang rajin supayo banyak dapet duit. Kito celengke
dikit-dikit. Lamo-lamo kan jadi bukit. Beduitla kito. Janganke dulur, betino
bae langsung nempek ...”
Hi hi hi hi …
“Nempek makmanotu
Dik?”
“Galak niyan samo Om …”
“Oooo .. cak itu.”
Keduwonyo diem
denget.
“Adik galak jugo dak
samo Oo’ Om?”
“Galakla, asal bae Om
kayo.”
“Kalu idak kayo?”
“Sorry bae Om. Aku
pegi.”
Pegi niyan
betinotu.
“Dik .. dik .. dik ..
tunggu!”Bekali-kali Mang Fir
ngulangi omongan barusantu. Enjingok sepi samo gelep, tiduk lagila dio.
XI
ENJINGOK Mang Kasim tiduk alangke lemaknyo. La tedede, mulut ngangap, mato tepejem. Sejak tiduk taditu dak ulah bebalik-balik. Ke kiri, apo ke kanan. Mak itu-mak itula. Tedede nyenyak. Dak inget apo-apo lagi.
ENJINGOK Mang Kasim tiduk alangke lemaknyo. La tedede, mulut ngangap, mato tepejem. Sejak tiduk taditu dak ulah bebalik-balik. Ke kiri, apo ke kanan. Mak itu-mak itula. Tedede nyenyak. Dak inget apo-apo lagi.
Sedang lupo
galo-galo mak itula, betino yang dak pulo tau datang dari mano, tibo-tibo
endeket sambil senyum. Jelasla dak katik reaksi dari Mang Kasim. Namonyo jugo
uwong tiduk.
“Halo Om .. Om genit
deh,” goda si betino dari
buri. Mang Kasim duduk besilo. Dio baru balik dari begawe. Istirahat duken,
ngilangke pegel sikil yang entah ngapo agak bedenyut sakit.
Mang Kasim noleh.
Memang ado si betinotu. Cuman dio dak pulo curiga. Biasonyo kalu ado betino
yang dio dak kenal, pasti nanyo duken. Apo maksud dio datang, negur.
Bukan apo-apo.
Ngehindari fitnah bae. Jaman mak ini ari, kalu dak siap pacak kelebu.
Kelebu makmanotu
Mang?
Banyak fitnah.
Ado-ado bae yang ngomong selingkuhanla, main betinola. Mecem-mecemla. Pekak
kupingni endengarnyo. Ati panas, wong rumah ngamuk. Kan pacak bebalah. Padohal
lum tentu kito bebuat dak baik.
“Om capek yo?” Tanyo si betino. Dak dikongkon duduk,
terumpak duduk di sebelah kanan Mang Kasim.
“Iyo. Dari mano adik
tau?” Mang Kasim dak pulo
tesinggung, apolagi takut. Dio malah seneng karno ado rewang ngomong. Betino
cindo pulo. Kapan senyum, alamak .. pecak gulo palu keperi manis kito
nyeliknyo.
Kebetulan niyan
dak ado anak bininyo di rumah.
Kemano dio?
Lagi enjingok
uwong tuwonyo yang lagi dak lemak badan. Dak lamo igola. Biasonyo, lum megrib
la sampe rumah lagi.
“Yang mano Om
sakitnyo?” Si betino la duduk
di lantai. Dijingoknyo sikil Mang Kasim.
“Aduuuh ..” Antaro enjerit dengan idak, Mang Kasim
masih sempat ketawo. Waktu ditanyo si betinotu, ‘sakit
dak’, dio enjawab ‘idak pulola’.
“Ngapo pacak enjerit
taditu Om?”
“Tekejut bae ..”
Hi hi hi hi ..
“Ado-ado bae Om ini.
Ditanyo ngapo enjerit, dijawab tekejut. Padohal Om sakit kan?”
“Idak Dik. Pecayola
samo Om.” Mang Kasim jago
gengsi. Jadi betino yang ado deket dio sekarangni tau kalu dio memang lanang
niyan. Idak cengeng, idak pernah ngeraso sakit.
Enjingok Mang
Kasim kuat, dak ado raso sakit waktu dipijit. Mulak-ilah si betinoni mijit yang
idak-idak. Maksudnyo, kalu dakdo di tempat yang geli, daktu di selo sikil yang
sakit. Parak tulang misalnyo.”
“Auuuw ...!”
Sekalini Mang
Kasim dak ketananan lagi. Sebab yang dipijit pangkal pahonyo. Siapo bae pasti
enjerit. La sakit, geli campur ngilu pulo.
“Katonyo taditu idak
sakit. Ai Omni bohong pulo samo aku,”
kato si betino. Berubah genit. Suwaronyo didesah-desahke supayo Mang Kasim idak
marah.
Bener niyan Mang
Kasim dak marah. Dio ngeraso malu ati dewek. Sebab, yang ngomong dak sakit
taditu kan dio. Si betinoni dak salah dak. Mangkonyo Mang Kasim mintak teruske bae ngurut sikilnyo. Mano tau ilang
galo-galo raso sakit di sikilnyo.
“Idak ah. Gek Om
enjerit lagi. Ketauan uwongla.”
Si betino balik duduk di kursinyo. Dio cuman ngenjuk tau ke Mang Cek, denget
lagi sikilnyo la dak sakit lagi.
Mang Cek lego
endengernyo. Apolagi semenit sudah diurut, raso pegel memang ilang. Dio
ngucapke te rimo kasih samo si betino taditu. Sayangnyo, lum abis Mang Kasim
ngomong, tamu yang dak diundang taditu la dak katik lagi di tempat duduknyo.
“Kemano dio?” Bisik Mang Kasim. Dicarinyola deket
batang pisang, dak katik. Parak tiyang jemuran samo bae. Waktu dio nak embukak
lawang, datangla anak bininyo.
Mang Kasim
becepet embukak lawang pager rumahnyo. Kapan dijingoknyo di motor bebek
tegantung ubi kayu samo ubi selo. Masih tako tanahnyo karno baru diembek dari
kebon belakang rumah mertuwonyo.
Haaaa ..
“Mano ubinyo?”
Kapan tebangun,
Mang Kasim dak tepegang apo-apo. Padohal tadinyotu jelas dio nyekel ubi kayu
samo ubi selo.
“Astaghfirullah ..” Mang Kasim ngucap di jeru ati. Retinyotu
akuni mimpi. Mang Kasim enjingok denget Mang Fir samo Mang Cek. Dipasatinyola
dari parak. Masih tiduk. Ngorok. Idak tebangun idak. Padohal taditu Mang Kasim
sempet ngomong samo enjerit.
“Tiduk lagi bae ah ..”
Besoknyo ..
“Bangun oi .. bangun
oi kamuk betigoni.”
Byuuuur ..
La dak ketahanan
lagi, wargo kampung yang ronda nyiramke banyu sumur ke badan Mang Cek, Mang Fir
dan Mang Kasim.
Basah kuyupla
wong tigoni. Tebangun la pasti. Kapan tebangun malu dewek.
Ngapo mak itu?
Dijingok uwongla.
Untung bae dak banyak. Cuman berempat.
Tigo yang ngeronda semalem. Sikoknyo lagi ketua erte ..
“Ngapo pacak telat
banguntu?” Kato Pak Erte.
Mintak maaf bae kalu baju basah galo-galo. Soalnyo, makmano lagi nak embangunke
kamuk betigoni. Payah niyan. “Cak
buntang tiduknyo. La dicuil-cuil dak jugo bangun ..”
“Nak diseret alangke
dak lemaknyo. La tuwo, apo kato uwong pulo,”
kato yang lain.
Mang Cek
beceritola. Uwong berempatni cuman giling-giling palak bae. Sebenarnyo merekatu
sudah tau dari mulut ke mulut soal kegiatan Mang Cek cs belakanganni. Nak
ningkep antu.
Bener dak?
“Sebenarnyo bukan nak
gagah-gagahan bukan. Kamiktu penasaran bae,”
terang Mang Kasim ngambek alih omongan.
“Penasaran makmanotu?” Pak Erte ngongkon yang jago ronda duduk
duken biar kito lemak ngomong nyo. Yang becerito lemak, yang endengernyo jugo lemak. Jadi nyambung cak itu.
“Bener dak kiro-kiro
mamang betigo?”
“Benerla itu Pak
Erte,” uji Mang Fir,
ngucek-ngucek matonyo. Masih merah. Nguap pulo. Masih kepingin nak tiduk lagi.
Kalu bangso dewekan, pastila tetiduk. Bangunnyo tengah ari gek.
“Kamektu,” kato Mang Kasim, “penasaran karno kamek denger kampung
kitoni sering diganggu yang namonyo antu.”
“Oooo cak itu ...
Teruskela duken cerito awaktu.”
“Na .. dahtu kamekni
jugo galak diganggunyo.”
“Cak mano kiro-kiro
antunyotu. Aku nak tau duken,”
uji Pak Erte, melok pulo penasaran.
“Betino …”
Ha ha ha ha ..
Terumpak ketawo
galo. Budak kecil yang besepeda nak pegi ke sekolah melok jugo ketawo. Padohal
dio dak pulo tau apo yang diketawokenyotu.
“Pantesan kamuk
betigoni tahan nak ningkepnyo,”
simbat Mang Imron, sikok dari tigo wargo yang giliran ngeronda malem taditu.
“Pastila nak dijadike
bini. “Sindir Pak Erte.
“Tapi,” kato Mang Imron, “kamukni kan betigo. Makmano nak embaginyo
kalu cuman sikok betinonyo.”
“Belah tigo bae,” kao Mang Zuber, konco deket Pak Erte.
Hua ha ha ha ...
“Na .. yang embuat
akuni eran. Kalu memang nak dijadike bini, makmano dengan bini kamuk di
rumahtu.”
“Dilelang bae,” simbat Mang Zuber samo Mang Bery, rewang
sikoknyo yang ngopi lum, la bedapas depus ngudut.
“Ngamukla dionyo Mang
Zuber,” kato Mang
Imron. “La
payah beranak, ngingun anak sampe besak, tibo-tibo dak aado angin dak ado
badai, nak dilelang.Laki mecem apo itutu.”
Hua ha ha ha ..
“Ngomong-ngomong
makmano kamuktu nyari siantutu?”
Mang Imron giliran betanyo. Pak Erte nyambut telepon dari bininyo. Dio dapet
pesen balik gek jangan lup beli gulo pasir setengah kilo.
“Biaso-biaso bae
Mang. Maksudnyo,” terang Mang Cek, “Idak pulo gerot niyan bawaannyo. Cuman
uya, yo martil, kentongan samo paku.”
Hu hu hu hu ..
“Untuk apo?”
“Mancing dio supayo
metu. Pas metu kito ketok palaknyo samo martil. Dahtu dipukulla kentongan biar
wong sekampung tau galo..
Ha ha ha ha ...
“Ado-ado bae kamuk
betigoni,” kato Pak Erte.
Nemen niyan ketawo sampe sakit perut.
“Dapet dak?” Tanyo Mang Zuber. Dio pengen antutu
dapet. Kan betino jugo. Kalu dapet pacak kito nyeliknyo. Mano tau sir ...”
“Idakla Mang.” Uji Mang Fir. “Malah kami yang tekincit-kincit ketakutan.”
Ha ha ha ha …
“Jadi kesimpulannyotu
.. antu dak dapet, badan yang saro, babas bingkas. “Kato Mang Imron. Dio ibo niyan nyingok
Mang Cek cs ni. Pecak uwong gelandangan bae. Bawak apo-apo idak. Rambut la
kusut. Tahan ninggalke wong rumah.
Apo dak gilo?
“Huuuusy .. jangan
mak itu samo mamang dewek,”
uji Pak Erte ngingetke Mang Imron, yang maksud nyo baik, tapi pacak nyinggung
ati kalu dak bener-bener.
“Jadi mamang
betigoniye,” kato Pak Erte
ngenjuk nasehat dikit, karno antaro kito samo antutu lain tempat, pastila dak
segampang kito ningkep yang samo tempat. Manusio misalnyo ..
“Kito dak enjingok
dio, dio dak enjingok kito, apo dak diketawoinyo bae kito-kitoni. Kito bae
cuman dak tau ..” Uji Mang Bery.
Bener dak
dulur-dulur?
TAMAT
Tidak ada komentar:
Posting Komentar