Novel …
Entok (10)
Oleh Wak Amin
19
KESEL bebuko cuman dikit, sampe rumah Cek Pet samo Cek Agus
marah-marah. Dak sampe beguletan idak.
Cuman sesimbatan bae. Istilahnyotu perang mulut. Seru pokoknjo.
Seru …?
Iyola pulo. Ngapo dak
seru. Cek Pet misalnyo. Abis di ruang tamu, pindah ke wese. Terus ke kamar tiduk.
“Ituola … Mangkonyo Buk .. Kalu bukotu ngajak laki. Jangan
buko dewekan,” uji Wak Pet. Bukan marah sebenarnyo. Cuman ngenjuk nasehat bae.
Biar lain kali kalu ado lokak makan ngajak-ngajakla.
“Makmano aku nak ngajak Bah. Aku bae diajak uwong,” kato Cek
Pet.
“Siapo Buk?”
“Cek Yeng samo Cek Lung,” terang Cek Pet
“Mun memang cak itu, yo baguslah. Cuman kalu biso Abahni
diajakla. Sudahtu enjuk tau ngapo..”
“Makmano nak ngenjuk tau Abahnyo. Abah bae pegi,” kato Cek
Pet, agak nurun dikit volume suaronyo.
Priiiit …
“Sudah perangnyo Buk. La jam sepuluh malem. Semut bae la
tiduk, apolagi manusio cak kito-kitoni,” uji Leni samo Lina, ngusap-ngusap
tangan uwong tuwonyo.
“Ibuk kaunina,” uji
Wak Pet, nunjuk lubang idung bininyo.
“Abah kaunina. Tau nak marah bae. Dio pegi dak jadi hal, aku
pegi denget langung marah-marah.” Cek Pet dak galak ngalah. Dak galak
disalahke.
“Sudah Buk … Sudah Bah. Sekarang kito tiduk duken. Leni samo
Lina ngerewangi. Jadi kito tiduk berempat malamni,” kato Leni tesenyum libar.
Lamo sedieman. Ngantuk jugo Wak Pet samo bininyo.
Bekali-kali nguap. Telaju niyan akhirnyo.
Cek Pet samo Leni tiduk pucuk ranjang. Sedangke Wak Pet
direwangi Lina, ngapar di tikar.
Makmano dengan Wak Agus?
Samo jugola. Capek bebalah, dak galah ngalah, akhirnyo
tetiduk jugo. Duwo-duwonyo ngorok pucuk ranjang. Sikok ngadep ke utara, sikok
ngadep ke selatan.
Sementaro Wak Yeng samo bininyo masih becerito. Sikok
becerito caro mincing, sikok becerito lemaknyo bebuko diluar samo konco-konco.
“Perut kenyang, hati senang,”kato Cek Yeng, ketawo
seperempat ngakak. Apo dak senang, segalonyo diembat, sepuas-puasnyola.
“Cuman jangan keterusan Buk.” Wak Yeng ngingetke bae.
“Ngapo Bah?”
“Kagek badan ibuktu melok gemuk.”
“Dakken ado Bah. Makan sekali langsung gemuk. Abahni ado-ado bae,” uji Cek Yeng. Nutup
rainyo pakek selimut tando la ngantuk niyan.
Tepaksola Wak Yeng dewekan. Tiduk lum galak. Dio turun dari
pucuk ranjang. Ke dapur, ngembek banyu putih anget. Diminum abis segelas.
Dahtu balik lagi ke kamar. Waktu nak balik, hapenyo bebunyi.
Mulonyo didiemke bae. Kalu uwong salah nelpon.
Madak’i la dalu mak ini nelpon.
Kriiing …
Kriiing …
Wak Yeng ngangkat hapenyo.
“Halo. Selamat malam. Dengan siapa saya bicara?” Wak Yeng enggunoke
bahaso melayu tinggi supayo uwong yang nelepon ngiro dio toke.
“Ai kauni Wak Yeng. Cakke iyoan niyan. Ini aku .. Wak Lung.”
Ha ha ha ha …
“Wak Lung kukiro toke …”
Ha ha ha ha …
“Wak Yeng. Kapan kujingok binikuni embawak celano dalemtu.”
Bisik Wak Lung. Takut kedengeran bininyo yang tiduk ngorok.
Haaa ..?
“Kok bisa?”
“Ai Wak Yengni. Kok bisa kok bisa …Ngomong bae … ngapo biso
cak itu?”
Hua ha ha ha …
“Ngapola Wak Lung ye. Itu retinyo bini kitoni la tau dengan yang kito gawekeni. Benar dak
kiro-kiro?”
“Kalu idak bener, pasti bener Wak Yeng.”
“Ah kauni. Embingungke aku bae. Uwong la dak pacak tiduk,
nambah dak galak tiduk gektu.”
“Kok mak itu ya?”
20
BESOKNYO Cek Lung marah-marah. Tapi dak pulo jelas ngapo dio
sampe marah abis cak itu. Dio nanyo samo anak sikok-sikoknyo yang la meranjak
gadis.
“Sri …!”
“Yo Buk. Sri lagi ngepel, “simbat Sri Wedari dari jeru
kamarnyo.
“Ngepel dimano awaktu?”
“Di kamar Sri, Buk. “ Kato Sri, sekenonyo bae enjawab.
“Kau ado dak teselik celano dalem?”
“Punyo Ibuk apo Abah?”
Cek Lung ragu enjawabnyo. Punyo lakinyo bukan, punyo dio
jugo bukan. Nak diomongke punyo uwong lain, siapo. Pacak bemasalah …”
“Buk …”
“Ibuk …”
Cek Lung becepet embuka’ lawang.
“Punyo siapo Buk?”
“Punyo Ibukla Sri. Madak’I punyo uwong lain.” Kato Cek Lung
dak gugup lagi.
“Aku memang ketemu Buk taditu.”
“Dimano, dimanola Ri.Kau singitke dimano?” Cek Lung nyekel
tangan Sri, supayo nunjukke gancang dimano celano dalemtu.
“Melok aku Buk.”
“Oke …”
Muter-muter pening jugo palak Cek Lung. Dari dapur ke kamarnyo.
Dari kamarnyo ke kamar Sri anaknyo. Lum ketemu jugo. Becepet ke teras, balik
lagi ke buri rumah.
“Ri. Jangan embudike Ibukla. Awak lepakke dimano?”
“Sebentar Buk. Aku nginget-nginget duken.” Kiro—kiro duwo
menit, Sri tegak, ketawo ngakak.
“Melok’I aku Buk …!”
Sri ngongkon emaknyo melok’I dio dari buri. Bebaris beduwo
Masuk ke kamarnyo. Ado lemari baju.
Mulonyo ketawo. Dahtu pecak uwong lolo. Kepeningan dewek.
“Ado dak Sri?” Cek Lung mulak’I dak sabaran. Dio mintak
anaknyo dak penesan. Idak bohong. Kalu ado omongke ado. Kalu dak katik omongke
dak katik.
“Idak Buk. Ado tadinyo ..”
“Niyan apo?”
“Niyanla Buk. Sri dakdo bohong dak. Kalu dak cayo tanyola
bae samo semut yang bebaris.”
“Madak’I tanyo samo semut. Sudah mak ini bae. Kuenjuk kau
waktu sepuluh menit untuk ngingetkenyo. Kalu dak jugo inget dimano kau lepakke celano dalemnyo, yo
sudah kito cari samo-samo.”
“Payu kalu mak itu Buk.”
Cek Lung enggoreng iwak sepat di dapur. Sri kulu-kilir di
jeru kamarnyo. Bepikir keras. Kening bekerut. Idak ketawo. Serius niyan mak
kato uwongtu.
Malek bejalan dio tegak. Malek tegak dio duduk bucu ranjang.
Malek duduk dio engguling. Dahtu dio mekik.
“Ibuuuuuuuk …!”
“Ibuuuuuuk …!”
“Ibuuuuuuk …!”
Dipeluknyo Cek Lung, dari buri, tekejut niyan. Iwak sepat
jeru kuwali tibo-tibo telunjak. Masuk ke jeru mulutnyo Cek Lung.
“Aduh. Aduh …!”
Langsung dibuangnyo iwak sepattu ke lantai. Ado kucing
datang. Dak ngomong lagi, ngeong dikit, langsung nyambernyo.
Kaiing …
Kainnng …
Si kucing ngelumpat-lumpat. Dahtu nyepak iwak sepattu. Teinjek
sikil Cek Lung.
“Auuuw … Panas ..”
Kucing belari. Sri ketawo ngakak nyelik emaknyo
nyekel-nyekel sikilnyo yang kepanasan.
Marahla Cek Lung.
“Bukannyo nulung, malah ketawo.”
“Lucu Buk. “Uji Sri, nutup mulutnyo supayo dak kedengeran
igo oleh tetanggo sebelah menyebelah.
Cek Lung penasaran …
“Lucu ngapo Sri?” Mangkonyo dio betanyo.
“Celano dalemnyo Buk. Sri baru inget …”
“Dimano, dimano?”
“Kucing ngembeknyo …”
Haaaaa ?!
Tobe Continued.
Tidak ada komentar:
Posting Komentar