Cerita Fiksi
Tebok Ulu Ati (3-TAMAT)
By Wak Amin
XI
LANDAK samo jerawat batu dak terimo dibabak- belurke Mang
Jen cs. Akhirnyo ngadu ke konco-konco nyo. Dasar bae budak tanggung, dak mikir
lagi, siangtula pegi enggari yang enggocoh taditu.
Taunyo dak katik lagi. Panas niyan ati si landak. Makkayo
tegak pucuk kuwali yang ado minyaknyo. La panas berasep pulo. Kalu soal
nyumpahi dak usah omongke lagila, la berapo kali tesebut. Kito yang endengernyo
bae yang dak kelemakan.
Si landak umpamanyo. Ngatoke Ceper cs anjing, taun, kampang,
mecem-mecemla. Nak kupatike, lum tau siapo landak, kupeliteske gektu batang
lehernyo baru tahu dio siapo aku.
Jerawat batu lain lagi. Dio dak mak itu. Dio lebih halus
tapi nyelekit. Apo misalnyo? Ngatoke Mang Jen, la tuwo katik malu. Lum tau dio
dengan budak mudo. Janganke uwong, tiang rumah bae kalu kusepak, pa cak roboh
tako rumahnyo.
Ha ha ha ha …
Ketawola limo konconyo endanger ocehan jerawat batu. Dak
pacak nak idak ketawo. Ngomong bae, nak nya
ri idak. Ampir setengah jam teduduk di
tamanni. Ari lenak sore, denget lagi malem.
Dari pado cak ini, nunggu dak ado ujungnyo, kato Jabrik,
lemakla kito bubar bae. Pacak cari lokak lain. Ngenek apo. Amun cak inila, badan capek, aus en lapar,
kelepit dak berisi.
“Sudah, kito bubar bae,” kato Jabrik, lenak ngajak
konco-konconyo pegi ninggalke jerawat batu samo landak yang masih dak berenti
ngoceh.
“Tunggu duken!” Uji jerawat batu. La kepalang tanggung kito
disini. Lanjakkela bae …
“Aku tau dari kau kalu soal lanjak ngelanjakketu. Tapi mano
dio uwong yang nak dilanjakketu. La gatel ta ngan akuni .. tau dak kau.” Jabrik
mulaki kesal enjingok landak plintat-plintut pecak uwong separo lolo separo
bengak.
“Tenang … tenang,” uji
landak nyubo nengahi. “Sekarang kito minum-minum duken …”
Ha ha ha ha …
“Itula yang kutunggu-tunggu,” kato Kris ketawo ngakek. Budak
sikokni memang hobi minum. Sehari bae dak minum pecak nak matila.
“Tunggu yo denget …” Jerawat batu nancep ke warung parak
tamantula. Embeli minuman botol samo roti biar ilang raso asem di mulutni.
Dak lamo idak. Paling lamo limo menit la sudah. Tapi, yang
namomnyo nunggu, limo menit pecak sete ngah jam. Padohal idak …
Minuman lum dibuka, masih di jeru kantong asoy, la berebutan
milih yang masih anyar botolnyo. Dak galak yang buruk. Sebab, kalu botolnyo
buruk pertando la kadaluwarsa.
Ado-ado bae …
“Tos dukenla kito …” Kato Jabrik. Endeketke botol, saling kenoan.
Dahtu …
Glek geek …
Glek geek …
Ado yang langsung abis, cuma separo. Jugo ado yang baru
seteguk, ledak tahan, berenti minum. Tebatuk-batuk, ampir temuntah.
“Payu rotinyo. Jangan malu-malu embat bae,” uji Jabrik.
Ngupil duwo kali, roti isi kacang ijotu abis masuk perut galo.
MInuman abis. Enjingok ado botol yang masih seteguk diminum
yang punyonyo, dio embat bae.
Karno lum banyak uwong di taman, kelakuan budak mudoni dak
pulo nyedot perhatian. Sekali jingok bae. Dahtu melingus. Takut.
Uwong apo monyet.
XII
“STOOOP Mang Pir …!” Teriak Jabrik sambil ngepas-ngeposke
asap rokok.
Mamang sopirni, karno landak samo jerawat batu penesan, jadi
ribut. Dak tedengerla dio suwaro Jabrik yang ngongkon mobil berenti.
Jeguaaar …
Praaaak …
Kursi opelet jadi sasaran. Digocoh Jabrik. Pas berenti
ngejut, ngelompat dari pucuk mobil. Sudah
ngun talke punting rokok, dideketinyola mamang sopir yang kecik
kerempenganni.
“Awaktu endanger dak yo Mang kusuruh berenti taditu?” Segak
Jabrik sambil ngemelototke matonyo yang separo abang.
“Idak Kak,” kato si sopir terumpak tepucet
“Ngapo idaktu. Pekak
apo kuping kautu?”
“Idak. Uwong ribut. Jadi aku dak tedenger dari depanni,” uji
Mang Sopir. Nak metu dari mobil dak pacak karno lawangnyo opelet diteken Jabrik
pakek tangannyo.
“Uwong mano?”
“Kawan kakaktula …”
“Cubo tunjukke yang mano uwongnyo.” Ngongkon Mang Sopir
turun. Nunjukke siapo niyan yang ributtu.
Ditunjuknyola si landak samo jerawat batu. Yang ditunjuk,
dikongkon Jabrik cepat turun dari mobil.
“Dak,” kato Jabrik samo landak, “Apo benar kau samo jerawat
batu taditu ribut di pucuk opelet?”
“Idak, “ uji landak.
“Na, idak katonyo. Ngapo kato awak ributtu Pak Sopir. Apo
awak sengajo nak ngolahke kami, haaa?”
“Idak Kak. Aku denger niyan kakak beduwoni,” sambil nunjuk
landa samo jerawat batu,” ngomong kuat-kuat. Pecak nak marahtu ..”
“Makmano Dak? Benar dak kato adik kitoni?”
“Benar kalu ngomong. Tapi kalu aku samo jerawat batu ribut,
idakla. Buktinyo aku samo jerawat batu dak apo-apo …”
Jerawat batu ngiyoke.
“Sudah kalu mak itu,” kato Jabrik, “Manjangke tali kelambu
bae. Let’s go …”
Nyelik Jabrik samo konco-konconyo langsung pegi mak itu bae,
Mang Sopir nutul dari buri. Dicuilkenyola bahu Kris.
“Ngapo?” Nyegak sambil noleh. Karno kuat segakantu, konconyo
yang lain serempak noleh jugo.
“Nak ngapo kau Pak Sopir?” Tanyo Jabrik. Pecak kesal,
nyepakke botol plastik, masuk jeru got ... Kanyut dibawak banyu .
“Ongkosnyo Kak …”
“Ongkos? Kris enjelit sambil nyegak. Ditariknyo kerah baju
Mang Sopir.
“Kautu tau dak kami betujuhni siapo?”
“Idak Kak.”
“Kaminila yang nguasoi tempat inini. Ngapo nak embayar pulo
samo awak. Awaktu yang harusnyo embayar samo kami.”
Mang Sopir tediem.
Pegila uwong tujuni. Kiro-kiro semester ditutulnyo lagila
oleh mamang kitoni.
“Kalu mak itu aku mintak tulung niyan samo kakak betujuni ….”
“Tulung apo, cepetla ngomong?” Kato Jabrik. Caro diola,
ngomong sambil enjelitke mato.
“Duit bensin baela Kak. Bensin aku tinggal dikit.”
“Dak katik duit, tau dak awak.” Segak Jabrik la mulaki
kepanasan.
“Dak tau, Kak.”
“Kalu dak tau, cepetla pegi sano sebelum tangan akuni mampir ke rai awak. Ngerti?”
“Ngerti. Ngerti Kak,” uji Mang Sopir ketakutan. Begancang
ngidupke mesin, dak pulo teidup-idup.
“Matila gancang …” Kato landak enjeroke.
“Sopir buyan,” uji jerawat batu.
“Bukan buyan,” simbat Kris, “Tapi lolo bin bengak.”
Hua ha ha ha ha …
XIII
GUK … GUK … GUK …
Tigo ikok anjing besak item Om Hasan yang galak enjago
kebunnyo metu serempak dari Rumah Belabuh. Ngapoi?
Ruponyo ngejar Jabrik samo-samo konco-konconyo yang la masuk
jeru pagar tapi dak pacak me tu lagi.
Ngapo biso mak itutu?
Lawang pagar la tetutup. Nak embukaknyo dak sempat lagi,
karno anjing la engguk-guk. Takut la jelas. Cuman dak kejingokan bae. Ngomong
bae yang besak, cak keiyoan. Betatuan kato uwongtu. Jago sini jago situ. Pas
diguk-guk anjing mati kutu, bukan kepinding.
Budak-budak di Rumah Belabuh, temasukla Om Hasan samo Mang
Jen, ketawo setengah mati enjingok Jabri sampe tekoyak-koyak celanonyo keno
gigit anjing.
“Kecik jugo nyali budaktu,” kato Om Hasan. Metuke pipa
betembaku, dienjuknyo api, ngudutlatu dio, sambil ketawo pulo.
“Lanjakkela guk. Picul-picul kela palaknyo,” pekik
Ceper. Ngelompat keperi senangnyo nyelik
landak dimain-mainke anjing bekuping libar.
“Kesiyan ye …” Uji Dakian.
“Kesiyan-keiyan. Kalu dak katik anjingtu, mati galo
kito-kitoni digebukinyo. “
“Yo Mang yo?”
“Iyo. Yang jelas kito-kitoni bakal melok babak belur
jugola,” terang Mang Jen.
“Ngapo biso cak itutu. Apo mamang takut?”
“Bukan takut. Tapi kito kan melok bebalah. Dakken adola kito yang begocohan dak ado yang
beret. Pasti ada, walau dak banyak. Benar dak Per?”
“Benar Mang. Dasar Dakian bae. Kesiyan-kesiyan …”
Sssst …
“Kito nonton bae …” Uji Om Hasan. Serempak duduk di teras,
lesehan bebaris. Nyaksike apo yang bakal dilanjakke tigo ikok anjingtu.
Taunyo, entah makmano ujung pangkalnyo, tuju ikok budak
tanggungni kompak duduk belutut di depan anjing.
Idak enggukguk lagi memang. Cuman yo itula. Lidahnyo yang
ngeri. Dimetu-metukenyo. Nafasnyo makka yo mesin kapal yang lenak berangkat.
Dibaukinyo seluruh badan,
temasuk burit. Sampe di depan burit Jabrik, tibo-tibo anjing engguk-guk.
Ado apo?
Usut punyo usut, keperi la mati akalnyo, Jabrik tekentut.
Endengar suwaro kentut dari burit Jabrik, marahla anjing.
Baru berenti narik waktu Jabrik ngelepaske dewek celanonyo.
Tinggal bekolor bae … Konco-konconyo yang sempat nyelik cuman pacak mejemke mato bae.
“Ancur-ancuran pokoknyo,” kato Om Hasan. Pipa rokok lum
dilepaske dari mulutnyo. Masih dio isap. Tapi la agak ngelambat. Dakdo cak
taditu. Kuat-kuat. Ngebut dak berenti cak kereto api.
“Lajukela guk.” Pekik Tato. Sikok-sikok lanang tuju ikokni
ngelepaske celano. Dikongkon anjing. Kalu daktu keno gigit. Malunyo setengah
mati. Dijingoki uwong banyak.
La, kan sepi?
Tadinyo iyo. Endenger suaro anjing yang dak berenti engguk-guk, penasaranla
uwong yang diem parak Rumah Belabuh.
Perkiroan wargo, pasti ado uwong nak maling, ketauan anjing
. Kan siang? Idak malam idak siang mak ini ari. Tengah uwong rame bae keno
lanjak.
Untung bae Om Hasan becepet ngenjuk tau lanang-lanang mudo
yang la siap nak ngelanjakke wong tu jutu. Dak jadi akhirnyo enggebuk
rame-rame.
Guk .. guk … guk …
Lawang pagar tebukak.
“Lari gancang …” Jerit
jerawat batu. Keperi cepatnyo belari, numbur kunci pagar dak dirasoke.
Mak itu jugo konco-konconyo yang lain. Ampir nyampak. Tesungkur kalu dak cepet
bepegagan.
Wargo yang nyeliknyo pado endehem galo. Rato-rato ngomentari
kalu lanang tuju ikoktu la kelewat lolo.
XIV
“AI Dak … kau dak ngomong kalu ado anjing,” kato Jabrik
mengas-mengas. Marah ado, kesiyan jugo ado. Dio samo enam ikok konconyoni
istirahat denget parak pohon pisang.
“Maaf oi iyo,” uji landak, tubuh dak tau niyan kalu ado
anjing. Masih untung kito ketemu rumahnyo. Pa cak kito inget-ingetla …”
“Nginget aponyo?”
“Kalu kito ngeraso dak puas, kito pacak datangi lagi
rumahtu. Kapan bae,” terang landak cak keiyoan ni yan.
“”Nak ngapoi?”
“Nak enggocoh budak tula,” simbat jerawat batu. Pecak masih
kepanasan karno lum ketemu jugo samo Ceper cs.
“Ai dak usahla kalu …” Kato Jabrik, diiyoke Kris.
“Makmano kalu uji awak To?” Tanyo Jabrik. Totoni yang jarang
ngomong, punyo pendapat dewek.
Apo pendapatnyo?
“Lemakla kito balik bae. Banyak nyamuk disinini. Sedenget
lagi malam.”
“Jadi kito lupoke masalah konco duwo ikokni. Cak itu kan?”
“Betul Brik. Nak ngapo pulo kito saro-saro nyari budaktu.
Kagek kan pasti ketemu jugo, entah di mano …..”
“Kalu ketemu ngapo?”
“Yo omongke bae. Kamu nak ngamen-ngamenla … asal bae jatah
kakak kamukni jangan lupo. Berapo bae teserahla. Kuraso ngeper juga budak-budaktu. Kito aman, kito dak dimusuhi uwong …”
“Kalu budak-budaktu dak galak, cak mano?” Landak masih nak
enggocok Ceper cs tula, biar puas.
“Dakken ado budak-budaktu dak galak, Dak. Aku yakinla, kalu
kito mintak benar-benar pasti dienjuk nyola. Asal bae jangan makso, apolagi
sampe meres …”
“Idak makan kito To kalu mak itu caronyo. Awak kan tau
dewek, budak-budakni mak ini la ngelawan galo. Kalu kito diemke biso kepalak
kitoni diinjaknyo …”
“Kalu ujiku,” nyimbatla Kris,” kito bubarla bae. Lupokela.
Masih banyak gawean lain. Makmano kiro-kiro?”
Tediem galo-galo …
“Payula kalu mak itu,” kato Jabrik nyimpulke rasanan, “Kito
lupokela, Dak samo jerawat batu. Kito cari lokak lain …”
Apo boleh buat. Dak katik pilihan lagi caknyo. Landak samo jerawat
batu cuman pacak nyenge-nyenge bae. Dahtu melok ketawo, tapi dak kelemakan,
waktu nyetopke opelet, naik samo-samo.
Di rumah Bi Cek …
“Abah lum balik Buk?” Tanyo Lia. Bi Cek yang baru bae balik dari ngerumpi di
garang rumahnyo Bu Rijal, senyum-senyum enjingok Lia bebawakan.
“Berat bawaannyotu Lia ..”
“Ai ibuk. Cak la tau niyan. Berattu idak pulo. Cuman pegal
samo sakit tanganni kalu lamo igo nyekelnyo.”
“Bukan. Apo dio isinyo pecak berat niyantu. Cubo sinike
duken …”
Lia narokke tas asoy item besak pucuk meja.
“Cubo bukak duken Lia …” La dak sabaran lagi Bi Cek kitoni.
Lapar la pasti, cuman apo duken di jeru tas plastiktu …”
Kreseeek …
Kreseeek …
Haaaa …
“Apo dio inini Lia?” Bi Cek lupo apo namonyo.
Jangan-jangan …
“Inini Buk ye. Kue. Ado duwo ikok. Sikok namonyo wajik,
sikoknyo lagi bolu lapan jam namonyo.”
“Dak salah apo Lia?”
“Madaki pulo Buk aku nak embudike wong tuwo.”
Ha ha ha ha …
“Ai cacam .. kalu mak itu .. inini besuwo kawan lamo namonyo
Lia.”
“Maksud ibuk?”
“Waktu kecik cak kaunila dulu, la biaso ibukni makan inini.
La biaso abis sekali duwo. Cepetla bukak!”
“Jangan lupo baca bismillah, Buk.”
“Sudah gancang. Telat dikit gek selero ibukni ilang …”
XV
MALAMNYO, Om Hasan samo Ceper beserto konco-konconyo bekunjung ke rumah Mang Jen. Karno me ndadak, lupo niyan ngenjuk tau anak bininyo. Kelabakanla Bi Cek. Untung bae Lia idak. Dio la tebiaso nulung ibu gurunyo ngeladeni uwong banyak.
MALAMNYO, Om Hasan samo Ceper beserto konco-konconyo bekunjung ke rumah Mang Jen. Karno me ndadak, lupo niyan ngenjuk tau anak bininyo. Kelabakanla Bi Cek. Untung bae Lia idak. Dio la tebiaso nulung ibu gurunyo ngeladeni uwong banyak.
“Masuk … silakan masuk Om …” Kato Lia. Di burinyo, Bi Cek.
Senyum-senyum bae. Badan ampir samo.
Samo gemuk, samo tegep. Bedanyo cuman sikok. Badannyo Om Hasan lebih
tinggi. Itu bae …
Rumah kecik. Bayangkela oleh dulur-dulur. Makmano nak
ngemuatkenyo. Ngaparla tepakso. Ampir tigo puluh ikok galo-galonyo. Yang duduk
cuman Om Hasan samo Mang Jen bae. Ampir tejungkel pulo dio.
Ngapo mak itu?
Badan gemuk tinggi. Pantat la jelas besak. Duduk pulo di
kursi rotan.
Kletak …
Nyeeeet …
Miring ke kanan. Bi Cek nak ketawo enjingoknyo. Mak itu jugo
Lia. Yang idak ketawo Mang Jen, Ceper samo budak lainnyo. Dak lemak pulola kalu
nak ketawo. Uwong tubuh dewek.
“Biarkela Mang. Aku ngapar bae,” kato Om Hasan. Waktu duduk
di lantai terumpak begoyang kaki kursi keperi beratnyo pantat Om Hasan.
“Abah. Sini duken …!” Bi Cek ngongkon lakinyo embawakke
banyu minum putih samo kue sedikit bawakan Lia.
“Ini jugo gektu yo Bah.” Lia narokke sepiring pempek samo
kacang rebus.
“Payu Pak Hasan. Kito guyuri baela.” Mang Jen ngembek sebiji
kacang rebus. Lum sempat tetelen la
disikat Ceper cs. Bekumpul jadi sikok parak piring. Berebutan.
“Ya cacam Lia. Kau jingok duken.” Bi Cek tejelit enjingok
budak-budaktu mecem uwong dak makan setaun. Kelaparan galo.
“Cakmanola Buk ye?” Lia bingung. Banyu abis, makanannyo
jugo. La, Om Hasan makmano. Lum sempat makan. Dio pasti lapar niyan …
“Iyoye … cakmanola.” Bi Cek dewek bingung.
“Kalu mak itu, ibuk tunggu denget yo …”
“Kautu nak kemano?”
“Ke warung sinila. Ngembek kerupuk, besok baru bayar.”
“Melok ah ibuk …”
“Gek uwong nyari ibuk mak mano?”
“Biarkela. Kan ada abah kau …”
“Payula kalu mak itu.”
Lewat buri. Ado gang kecik muat motor sikok kalu lewat. Duwo
beranakni nancep ke warung . Dak jauh igo. Kelang duwo ikok rumahla.
Cuman, entah makmano, Om Hasan nanyo Bi Cek. Ado yang nak
diomongkenyo.
“Tolong Mang panggil duken. Aku ado perlu dikit bae samo
bini mamangtu.”
Becarianla mamang kitoni. Waktu nak metu lewat buri rumah,
metula Lia samo Bi Cek. Lego rasonyo. Kalu bae rejeki.
“Abah bawakke kerupuk ini bae.” Becepet Mang Jen ngambek
kerupuk dari tangan Lia. Bi Cek ngelambat jalannyo. Sengajo. Syukur-syukur dak
jadi dipanggil Om Hasan.
“Buk cepat sini …!” Naik tanggo bae pecak payah niyan. Ditarik
Lia tangannyo idak tetarik. Akhirnyo naik dewekla Bi Cek kitoni.
Om Hasan ketawo waktu Bi Cek samo Lia duduk di dekatnyo. Dak
ngapo-ngapo. Dio cuman ngenjuk tau bae kalu mulaki besok Mang Jen begawe samo
dio di Rumah Belabuh.
“Cuman aku nak ngomong dukenla samoooo …”
“Bi Cek,” kato Mang Jen, sekalian ngenalke.
“Iyo, Bi Cek. Soalnyo, Bi Cek kan bininyo Mang Jen. Aku
ngarep niyan Bi Cek galak. Cak ituna …”
“Kiro-kiro apo yang nak digaweke lakikuni Pak Hasan?”
“Om Hasan …”
“Yo, Om Hasan.”
“Idak saro idak Bi Cek. Tenang bae. Santai bae. Aku pecayoke
Rumah Belabuhni samo mamangni. Aku kan banyak keluar kota. Na, jadi kuserahke
gawean akuni samo mamangni. Cak asistenla. Makmano kiro-kiro Bi Cek?”
“Maaf Om kalu aku lancang. Begaji dak kiro-kiro?”
Ha ha ha ha …
“Adola Bi Cek. Dakken ado pulo dak begaji. Bi Cek tenang baela. Abis bulan mamang kitoni
pasti nyekel duit. Disedioke tempat jugo buat Bi Cek samo …”
“Lia.”
“Yo, Lia. Nak datang
diaturi. Nginep jugo asak galak bae.
Bi Cek diem bae.
Lia bebisik …”
“Lajukela Buk. Gaji ado …”
TAMAT
Tidak ada komentar:
Posting Komentar