Mang Kerio (10)
Oleh Wak Amin
KETEMU jugo akhirnyo ...
"Cindo jugo rumahnyo yo Mang," kato Cek Leha, duduk di kursi teras sambil nunggu Juane metuke rai nyo di balik lawang.
"Cak katula Leha. Masih mudo, be lagak pulo .."
"Ai mamangni. Buat Leha dak kele makan bae," uji Cek Leha, senyum-senyum sambil enggoyangke palak ke kiri dan kanan.
Mang Kerio ngelap keringatnyo ...
"Ngapo lamo niyan ye Mang. Jangan-jangan katek uwongnyo," kato Leha.
"Sudah kau pencet lum belnyo?"
"Belum Mang .."
"Iyo, kalu lum dipencet belnyo manoke metu betinotu."
"Mak itu pulo yo Mang. Aneh dunio ni. La tebalik niyan. Jaman wak tu aku masih kecik dulu Mang ye, ja nganke uwong, lipas bae lewat di teras, yang punyo rumah langsung metu .."
"Dakken ado Leha. Dak cayo mamang ai."
"Ngapo dak cayotu Mang?"
"Yo dak mungkinla. Lipas kan dak besuaro kalu jalan, apolagi di teras. Makmano caronyo yang punyo ru mah sampe tau ..."
"Ado kucing Mang."
"Kucing?"
"Iyo Mang. Dio ngeong. Dikejernyo lipastu. Karena nyelip bawah meja, kucing terbap. Lum dapet. Dikejer nyo lagi ke bawah kursi. Lum dapet jugo, diterbapnyo lagi deket pot. Ba ru dapet .."
"Naa kalu itu aku cayo Leha. Ngapo uwong rumahnyo metu, karno te denger suaro kucing, meja samo kursi tebalik. Bener kan?"
"Kebetulan dak bener Mang."
"Ngapo cak itu?"
"Karno waktu kucing ngejer lipas taditu ado uwong betino lewat. La ngsung mekik. Nyebut namo yang punyo rumahtu. Begancang metu. Melok mekik jugo Mang .."
"Ngapo cak itu?"
"Enjingok terasnyo cak bekas uwong ngamuk ..."
Tidak ada komentar:
Posting Komentar